Jubilaris

Afgelopen weekend woonde ik tien jaar in Utrecht en dat heb ik uitgebreid gevierd met een etentje en wijntjes.

Grapje.

Ik weet niet of de datum hetzelfde was, maar toen ik verhuisde was het wel Pasen. En dat was het dit weekend ook, dus het klopt wel een beetje.

En toen ik mijn vrienden uitnodigde om te komen eten, stond ik niet eens stil bij dit jubileum. Maar het eten was wel lekker. De wijntjes op maandag waren wel speciaal hiervoor bedoeld, omdat ik er toen inmiddels weer aan had gedacht.

Dat ik tien jaar in Utrecht woon staat vast. Een nadere blik in mijn fotoalbum vertelt mij dat ik zelfs al op 28 maart verhuisde, dus RUIM tien jaar geleden. Tijd voor een terugblik. Voor ieder jaar een foto van mij en Utrecht (moeilijk kiezen!):

 

Voorlopig ben ik nog niet uitgekeken op deze mooie stad waar altijd wel iets leuks te doen is. Op naar de komende tien jaar dus!

RosanneUtrecht

De reiger

Ik ben een reiger en ik ben een roeipotige. Tja, daar heb ik ook niet om gevraagd, maar het is soms best handig bij het zwemmen. Ik behoor daarmee ook tot de clade van de zogenaamde watervogels. Ja, de wereld van een reiger is er niet zomaar een.

Vaak sta ik een beetje aan de waterkant te staan, zoals ik hier ook deed:

056

Misschien zie je me niet zo goed, maar dat komt doordat de fotograaf te lui was om dichterbij te komen. Misschien dacht ze ook wel dat ik dan weg zou vliegen, waar ze weleens gelijk in kon hebben.

Anywayz, aan de waterkant staan is een van mijn lievelingsbezigheden. Er is zoveel te zien! Mensen die voorbij fietsen, vogels die voorbij vliegen, eenden die voorbij zwemmen. En natuurlijk vissen en kikkers. Meestal eet ik op een dag heel wat vissen. Het liefst voorns, kleine koikarpers en goudvissen. Voor de goudvissen moet ik meestal wel naar een vijver. Soms, als ik zo’n lekker visje probeer te vangen, komt er opeens een mens op me afgerend. Dan ga ik er meestal maar vandoor, want ik heb geen zin in zulk gezeur.

Weet je wat ook een lekker maaltje is? Kuikentjes. Die slok ik in een hap naar binnen. Heerlijk. Helaas zijn die maar een bepaalde tijd in het jaar te krijgen, dus als je er een weet te bemachtigen mag je je gelukkig prijzen.

Er is veel over mij geschreven. Ik vond zelfs een beschrijving van het geluid dat ik maak: een diep, rauw “schraatsj” in de vlucht (ook wel beschreven als “grrèngk”). Mocht je zoiets horen, maak dan even een schraatsje of grrèngkje terug. Dat vind ik wel gezellig.

____

Ik maakte een jaar lang iedere dag een foto. Dat resulteerde in 366 foto’s. Dit is er een van.

The Look – Metronomy

Gisteravond was ik bij een optreden. Het was al ruim een week geleden dat ik zoiets had gedaan, dus dat werd wel weer eens tijd, dacht ik zo. En wat voor een optreden! Een van de beste die ik dit jaar gezien heb. En dat zegt wel wat, want dat waren er VEEL.

Het was een optreden van Metronomy, een superleuk Brits electropopbandje. Moeilijk te beschrijven, omdat ze van alles wat hebben: beetje jaren tachtig synthesizers, beetje jaren zestig en op een gegeven moment zelfs een beetje technobeats. En hun decor was ook fantastisch: de roze wolkjes van hun nieuwste cd op de achtergrond, witte attributen op het podium die steeds met andere kleuren verlicht werden. De bandleden zelf droegen mooie witte pakken en maakten grappige dansjes en poses.

Suikerspindromen kwamen in mijn hoofd.

TivoliVredenburg noemde het Wonkypop. Een woord waar ik nooit van gehoord hebt, maar dat het precies zegt.

Helaas heb ik zelf geen foto’s gemaakt, maar ik heb er een paar voor jullie opgezocht:

via Twitter van @marijewillems

via Twitter van @marijewillems

via Twitter van @maxtollenaar

via Twitter van @maxtollenaar

via Twitter van @SFvdB

via Twitter van @SFvdB

Dat was een perfecte maandagavondbesteding.

En nu natuurlijk ook een liedje:

(Maar luister vooral ook alle andere liedjes, want die zijn dus ook heel leuk en afwisselend. En ze hebben leuke clipjes. Zoals bijvoorbeeld die bij Love Letters. En ook de rest.)

____

Muziek die mij blij maakt. Daar maak ik andere mensen ook graag blij mee.

Brug

Ik werkte een tijdje bij een bedrijf dat aan de overkant van het kanaal gevestigd was. Voor mij ideaal, want ik woonde in Kanaleneiland, de andere overkant van het kanaal. Als ik over het water kon fietsen, was ik in minder dan vijf minuten op mijn werk geweest. Maar ik moest over de brug, die iets verder gesitueerd was. Lees verder