Het halve jaar dat ik dertig werd

Dertig, wat een leeftijd. Zo’n leeftijd waarvan veel mensen denken dat ze het dan gemaakt moeten hebben in het leven. Huisje boompje beestje en het liefst ook nog een kindje. En als je dat dan allemaal niet hebt, dan moet je er toch op zijn minst van dromen. En dus tegen die dertig opzien, omdat het dan allemaal nog niet perfect blijkt te zijn.

Zo niet ik.

Ik vind dertig een prachtige leeftijd. Je bent oud genoeg om serieus genomen te worden, maar je bent toch ook eigenlijk nog heel erg jong. Wat mij betreft een leeftijd om te koesteren. Dat ga ik dan ook een jaar lang doen.

Ok, ik geef toe dat het voor mij op een bepaald moment ook een leeftijd werd waarop ik een aantal dingen bereikt wilde hebben. Maar geen huisje boompje beestje en het liefst ook nog geen kindje. (Alleen dat huisje wilde ik wel graag, maar geen koophuis en ik weet niet of dat dan meetelt.)

Dat moment kwam wel pas een half jaar voor ik op dé leeftijd kwam, dus ik heb het enigszins druk gehad de laatste maanden. Maar veel dingen zijn me daardoor gelukkig gelukt,

Bijvoorbeeld:

– Brilloos door de rest van mijn leven gaan. (Dat kan natuurlijk ook als je gewoon je bril afzet, maar ik bedoel het wel zo dat ik kan zien zonder dat ding.)

– Huisje boompje beestje voor mezelf. Na een (groot) aantal slapeloze nachten heb ik dat gevonden.

– Nog een paar dingen die ik hier niet ga vertellen, maar geloof me maar op mijn goedziende ogen dat ik heel goed bezig ben.

– Het boek ‘Het jaar dat ik dertig ben’ van Aaf Brandt Corstius nog een keer lezen. (Nee, die veelzeggende en originele titel heb ik niet eens zelf bedacht.) (En ja, nog een keer. Een paar jaar geleden was ik groot fan van Aaf en haar columns in de nrc.next. Tot ze verhuisde naar de Volkskrant en ging schrijven over huizen kopen, samenwonen en baby’s enzo. Toen was de liefde over. Maar voor die tijd las ik dagelijks haar column en kocht ik dus zelfs een boek van haar. En dat boek heeft me door vele saaie uurtjes op o.a. het deprimerende vliegveld van Charleroi geloodst alsook de lange avonden in Marokko waar ik van mijn gastbroer niet naar buiten mocht omdat het daar te gevaarlijk was, waar ik natuurlijk niet altijd naar luisterde maar soms toch maar even wel.)

Naast deze indrukwekkende lijst heb ik ook nog dingen bereikt die ik niet eens van plan was te bereiken:

– Ik ben zzp’er/zp’er/freelancer geworden. En ik heb heel het jaar genoeg werk gehad om te overleven.

– Ik ben in Berlijn geweest.

– En ik ben op Facebook bevriend geworden met mijn moeder.

Wat een jaar!

Over boodschappenlijstjes enzo

Aan het eind van het jaar zie je ze overal weer verschijnen: lijstjes. Een lijstje met de beste muziek van het afgelopen jaar, een lijstje met de beste films van het afgelopen jaar, een lijstje met de beste tv-series van het afgelopen jaar, een lijstje met de belangrijkste (of opvallendste?) nieuwsberichten van het afgelopen jaar, een lijstje met nieuwe woorden van het afgelopen jaar, een lijstje met grootste Bløf-hits (ja mensen, dat kan, kijk maar hier).

Blijkbaar hebben mensen het nodig om het leven in lijstjes te vatten. Om het geheugen een handje te helpen, om te laten zien wat een goede smaak ze hebben, om iets te doen te hebben.

Op zich heb ik niks tegen lijstjes. Ik ben er eigenlijk best een beetje fan van en maak ze zelf ook graag. Lijstjes met optredens en festivals die ik heb bezocht, lijstjes met films en series die ik heb gezien, lijstjes met boeken die ik heb gelezen, boodschappenlijstjes, to-do-lijstjes. En mijn eetblog, dat is eigenlijk ook een soort lijstje.

Waarom ik dat doe? Misschien ook om mijn geheugen een handje te helpen, om te laten zien wat een goede smaak ik heb, om iets te doen te hebben.

Ik vind het leuk om te doen; ik kan weer even terugdenken aan wat ik gedaan heb en bedenk misschien weer nieuwe dingen. Het brengt wat orde in de chaos die het leven is (klinkt dat niet poëtisch?).

Want een chaos maak ik er soms ook van. Ik verzamel al mijn ideeën namelijk op honderdeneen verschillende manieren. Lees ik iets over een boek dat ik wil lezen, kom ik een artikel op internet tegen dat ik eens wil lezen, hoor ik muziek die ik leuk vind, heb ik een geniale ingeving voor een blog; dat wil ik natuurlijk allemaal niet vergeten! Afhankelijk van waar ik ben en waar ik mee bezig ben krabbel ik het op het papiertje dat zich het dichtst bij mij in de buurt bevindt, stuur ik mezelf een mailtje, maak ik er een favoriet van in Twitter, zet ik het in de notities van mijn iPod, of schrijf ik het in mijn ideeënverzamelschrift. Niet zo makkelijk om dan nog iets terug te vinden.

Dus maak ik soms van al die verzamelde briefjes en notities weer een lijstje. Dan staat alles bij elkaar en kan ik het lijstje gaan afwerken. Als een deel van de dingen op mijn lijstje doorgestreept is, want gedaan, kan ik van de overgebleven dingen plus nieuwe dingen weer een nieuw lijstje maken.

Sommige dingen hebben al vele lijstjes gezien en blijven maar terugkomen.

Lijstjes genoeg in mijn leven dus. Maar een eindejaarslijstje? Nee, dat hoef je van mij niet te verwachten. De beste muziek van het jaar? Er was zo veel goeds te horen. Beste serie van het jaar? Ik heb er zo veel gezien. Beste Bløf-hit?

……

Of iets nou op nummer één van goed staat of op nummer vijf, kan ik vaak niet eens bepalen. En dat kan me ook niets schelen. Lijstjes om dingen te verzamelen vind ik leuk, maar ik maak geen lijstjes met een rangorde. En al helemaal niet aan het eind van het jaar.

Gelukkig ben ik niet de enige die er zo over denkt.

Foto

Bèèèèèèh!

Vandaag is weer de عيد الأضحى begonnen. Voor degenen die dit niet begrijpen; dat is het Offerfeest, danwel Slachtfeest, danwel het Grote Feest. Of, voor mijn oud-cursisten die niet zo goed Nederlands spraken: het Schapenfeest. Welke naam je er ook aan wilt geven, het gaat er uiteindelijk om dat het voor de moslims een belangrijk feest is.

En ik moest hierdoor denken aan mijn ervaringen met dit feest in Marokko. 

Eerst de schapensfeer die in de lucht hing:

Schaap1

Daarna mijn volhardende pogingen om bepaalde schapendelen te ontwijken:

Schaap2

En vervolgens de overvloed aan schapenvlees:

Schaap3

En waar ik niet over schreef, maar wat ik me wel levendig herinner: de geur van schapenvlees die een paar dagen lang in de stad hing. Iets te overdadig wat mij betreft. En misschien hing die er nog wel langer, maar ik ging er toen snel vandoor.

Meer over die avonturen is natuurlijk altijd terug te lezen en ook een beetje te zien.

Voor nu: مبروك عيد *

* mensen die Arabisch lezen zullen zien dat dit niet helemaal klopt, maar de meesten van jullie zullen dat gelukkig niet doorhebben

De ontknoping

Daar lagen ze dan. Elf pakjes met, als alles zou kloppen, in totaal 366 foto’s. Een jaar lang heb ik iedere dag één foto gemaakt. Vorige week maakte ik de laatste al, maar ik moest nog een week wachten tot de foto’s afgedrukt waren.

Vandaag was het dus zover.

Ik stond erbij en ik keek ernaar.

Dsc03859_gewijzigd_in_gimp_ima

En toen ging ik ze maar eens bekijken.

Ik kan nu gaan vertellen dat het een sentimentele terugblik op mijn leven van het afgelopen jaar was en dat er allemaal mooie herinneringen bovenkwamen.

Maar dat was het niet.

Het was wel ongeveer wat ik ervan verwacht had. Veel niet-zo-boeiende foto’s, omdat ik regelmatig om elf uur ’s avonds pas bedacht dat ik nog een foto moest maken. Dan kun je niet zo veel meer natuurlijk.

Foto-11
Foto-12
Ook wat mislukte foto’s, die ik in het donker en zonder flitser gemaakt had. Ook dat had ik al wel verwacht, maar omdat ik nou eenmaal niet van flitsers houd, probeerde ik het toch iedere keer weer.

(En natuurlijk ook combinaties van de eerste twee; niet-zo-boeiend mislukt in het donker.)

 

En gelukkig ook wel een paar foto’s die leuk, mooi of grappig zijn (en mooie herinneringen oproepen).

 

Foto
Foto-2
Foto-7
Foto-9
Foto-10

Van een paar foto’s moet ik nog eens goed bekijken wat er nou eigenlijk op staat, verder weet ik iedere keer eigenlijk nog wel wat en waar het is.

 

Het was een leuk project, waarbij het duidelijk niet om een kwalitatieve fotoverzameling ging, maar dat het me lukte om het een jaar lang vol te houden iets iedere dag te doen. En dat is me gelukt; het zijn er precies 366.

Nu rest de vraag, wat ga ik ermee doen? Ik kan ze gaan inplakken in een fotoalbum. Of terugleggen in de kast. Maar dat vind ik een beetje saai. Iemand nog een leuk idee?

Het laatste rolletje

Een jaar minus een fotorolletje geleden begon ik aan een project. In een tijdschrift had ik gelezen over de zogenoemde 365-dagenprojecten. Het idee van zo’n project is dat je 365 dagen lang (vandaar de naam?), iedere dag, iets doet. De een maakt iedere dag een foto van zichzelf, de ander van zijn/haar ontbijt en weer een ander maakt iedere dag een uil. Er zijn ook mensen die wat extremer zijn, en iedere dag iets doen wat ze nog nooit gedaan hebben.

Ik vond het wel leuk klinken en om een invulling te geven aan mijn lege werklozenbestaan besloot ik me ook aan zo’n project te wagen. Maar wat zou ik dan kunnen doen? Ik kon bijvoorbeeld iedere dag iets nieuws gaan koken, of iedere dag een liedje zingen, maar dat leek me toch een beetje lastig. Ik besloot voor iets haalbaars te kiezen en haalde mijn analoge camera uit de kast. (Voor wie ze niet meer kent: dat is zo’n ding waar een fotorolletje in moet.) Daar zou ik iedere dag één foto mee gaan maken en ze pas ná die 365 dagen gaan bekijken.

Zo gezegd, zo gedaan. Dus ging ik op pad om een aantal benodigdheden aan te schaffen. Daar bleek al snel dat dat ‘haalbaar’ nog niet zo vanzelfsprekend was. Ik was in de Mediamarkt, want ik had een batterij voor de camera nodig. Daar zocht ik ook gelijk naar fotorolletjes. Toen ik die niet kon vinden, sprak ik één van de rode mannetjes aan die daar rondliepen. Op mijn vraag of ze ook fotorolletjes verkochten, werd ik aangekeken of ik van een andere planeet kwam en het werd me sterk aangeraden om nu toch maar eens over te stappen op digitaal.

……

Gelukkig zijn er nog winkels te vinden waar wel fotorolletjes verkocht worden, zoals bijvoorbeeld mijn geliefde Hema. De keuze is er niet reuze: 2 ISO-soorten en alleen in verpakkingen met drie rolletjes van 36 foto’s. Maar hé, aangezien ik veel foto’s moest gaan maken, was dat geen probleem.

Dus begon ik op 23 augustus 2011 aan mijn eigen 365-dagenproject. In de tussentijd heb ik al heel wat foto’s gemaakt (hoeveel mag je zelf uitrekenen). Sommige zullen mooi zijn, sommige raar of saai en andere zullen ook mislukt zijn. Maar daar gaat het niet om. Het belangrijkste is dat ik er iedere dag een gemaakt heb. En dat is me tot nu toe bijna gelukt.

Nu ben ik dus bijna klaar en heb ik zojuist mijn laatste rolletje in mijn camera gedaan. Mij rest alleen nog een dilemma: 2012 is een schrikkeljaar. Ik wil eigenlijk doorgaan t/m 22 augustus, zodat ik de kalender rond ben gegaan. Maar dan is het geen 365-dagenproject meer. Zal ik er nu maar een 366-dagenproject van maken?

Als de wereld stopt met draaien

Gisteren was het dan zover. Zelfs serieuze nieuwsrubrieken als het NOS-journaal, het Rtl4-journaal, EenVandaag en RTLBoulevard, en belangrijke mensen besteedden er aandacht aan: de laatste aflevering ooit van As the World Turns, ook bekend als ATWT. Wie deze prachtige zeepserie niet kent (bestaan die mensen?), raad ik aan Yv0ns column te lezen.

Hoewel ik het al een tijdje niet meer volg, heb ik wel een ATWT-periode gekend. Deze periode diende zich aan toen ik mijn eerste scriptie moest schrijven en ik een nuttige tijdsbesteding zocht. De periode strekte zich uit over de periode dat ik mijn tweede scriptie moest schrijven en ik wederom een nuttige tijdsbesteding nodig had, het moment dat ik werk had gevonden waarbij ik al vóór vijf uur weer thuis was en toen ik helemaal geen werk had. Maar opeens was het over. Ik had er om de een of andere reden geen behoefte meer aan en wonderbaarlijk genoeg miste ik het geen moment. Geen afkickverschijnselen te bespeuren. Mijn leven bleek zonder deze figuren ook nog interessant genoeg te zijn. Dat was wel fijn.

Zo af en toe zag ik nog eens een stukje. Dan waren er intussen weer bijzondere relaties ontstaan, ontvoeringen en geestesverschijningen geweest, mensen uit de dood opgestaan of baby’s verwisseld. Ik vroeg me wel even af hoe het weer zo ver had kunnen komen, maar hé, alles kan in Oakdale. En ik ging weer snel door met het echte leven. Maar nu was het dus bijna voorbij. Een tijdperk. 54 jaar. En hoewel ik wat afleveringen gemist had, kon ik deze laatste aflevering toch echt niet missen.

ATWT is altijd een geliefd gespreksonderwerp op verjaardagen van Yv0n. Zij kijkt ernaar en een paar vrienden en vriendinnen van haar ook. Er kan uren gepraat worden over deze wonderlijke serie. En omdat ik het minst lang had gekeken, leer ik daar steeds weer nieuwe dingen. Over bijzondere familierelaties en nog bijzonderdere gebeurtenissen.

Nu had Yv0n het geniale plan opgevat om samen het afscheid te vieren. Op die manier zou het iets beter te verdragen zijn. Een geweldig idee, dus kwamen we gisteravond bij elkaar om de laatste momenten van het stadje Oakdale te beleven. Ik vroeg me af wat er zou gaan gebeuren. Er was pas iemand overleden (zo’n stukje wat ik toevallig gezien had), dus misschien zou wel iedereen op de begrafenis aanwezig zijn en er een bom op vallen. (Helaas heeft bij bijzondere gebeurtenissen als begrafenissen en bruiloften iedereen in Oakdale altijd belangrijkere dingen te doen, dus daar is het nooit zo druk. Geen optie dus.) Misschien zou een wraakzuchtig persoon uit het verleden terugkomen en iedereen vergiftigen. Zoiets was al eerder geprobeerd, maar toen was het mislukt. Wat er ook zou gebeuren, het moest toch iets spectaculairs (en vooral vergezocht) zijn.

Spectaculair was het helaas niet. Vergezocht wel. Love was in the air en iedereen was lief en aardig voor elkaar. Mensen die elkaar in het verleden bijna vermoord hadden, waren nu gelukkig samen. Vrouwen die jaren vochten om dezelfde man vroegen nu aan elkaar of ze peetouders voor de kinderen wilden zijn. Bedrijven en contracten die tot op het bloed bevochten waren, werden opgegeven omdat de eigenaren zich met hun man dan wel vrouw gingen terugtrekken. Een en al zoetsappigheid en gekwijl. Dingen die je normaal gesproken nóóit in Oakdale ziet, waren nu het énige wat je er zag.

Jammer van dit einde.

Gelukkig konden we samen nog wel mooie herinneringen ophalen. Herinneringen die ik veelal zelf niet had, maar waarvan ik nog steeds nieuwe dingen kon leren over bruiloften, echtscheidingen, wijnkelders en brainwashing. We konden erom lachen en terugdenken aan die mooie tijden.

Dit was een beter afscheid dan de aflevering zelf.