Pillen

Wonderbaarlijk hoe vaak een mens ziek kan worden. Ok, niet echt ziek, maar wel met een flinke verkoudheid. Zo flink dat je er toch één of twee dagen beroerd van bent en eigenlijk niet zoveel kunt doen. Er gaan jaren voorbij dat ik er geen last van heb. Of nou ja, een keer per winter ofzo. Maar dit jaar pak ik ieder virus mee.

Het begon in de winter, ergens in januari. Toen werd ik ongeveer om de twee weken geveld door zo’n virus. Na zo’n vier keer was het gelukkig voorbij. Nu ben ik aan een tweede ronde begonnen. Twee weken geleden en nu weer. Ik ben moe, heb keelpijn en er komt niets uit me, behalve snot dan.

Wat zou het toch zijn? Ik eet best gezond. Veel groenten en al bijna een jaar zit zelfs fruit standaard in mijn dagelijkse voedselpakket! Bewegen zou ik misschien wat meer kunnen doen, maar als ik steeds ziek ben lukt dat ook niet!

Nou ja, ik leg me er maar bij neer. Op de bank met een boek en een filmpje. En morgen is vast alles beter!

Pillen

Fashion Revolution Day

Morgen is het 24 april. Geen Koningsdag of andere feestdag, maar wel een dag waarop je misschien even extra over je kleding kunt nadenken. Het is dan namelijk twee jaar geleden dat in Bangladesh de textielfabriek Rana Plaza instortte, waarbij meer dan duizend mensen om het leven kwamen. Mensen die daar in dat superonveilige gebouw aan het werken waren, omdat wij hier zo graag supergoedkope kleding shoppen.

Want als je ergens voor € 1,50 slippers kunt kopen en voor € 10,- een spijkerbroek, dan hoef je natuurlijk niet zo hard na te denken om tot de conclusie te komen dat er érgens op bezuinigd moet worden. Dat zijn meestal niet de salarissen van de directeuren van de kledingwinkels. Eerder zullen dat de salarissen van de fabrieksarbeiders zijn en de kwaliteit van hun werkplaats. En daar gaat dan weleens iets fout.

Goed, bij die supergoedkope kleding is het wel logisch. Maar dure merken? Daar moeten die fabrieksarbeiders toch vet aan verdienen? Helaas is dat meestal ook niet het geval. Je betaalt voor het merk en het labeltje dat aan je kleding zit en die winst wordt eerder besteed aan mooie reclamecampagnes dan aan een fijn fabriekje voor de arbeiders.

Veel winkels als H&M en Primark hebben allerlei ethische codes op hun website staan waardoor het lijkt of ze heel goed bezig zijn. Maar als je er wat dieper in duikt, zoals Teun van der Keuken pas nog deed in het programma De slag om de klerewereld (kijken, heel erg leerzaam!), blijkt dat ze vaak niet verder kijken dan hun neus lang is. Er zijn een paar ‘goedgekeurde’ fabrieken die zich aan de veiligheidsregels houden, maar die sluizen een deel van de orders door naar louchere fabriekjes waar het allemaal net iets minder netjes geregeld is. Afijn, voor een betere uitleg kijk je gewoon even naar dat programma. Ook de aflevering De wereld volgens H&M van Zembla is het bekijken waard. En er zijn natuurlijk nog veel meer documentaires over gemaakt en artikelen over geschreven. Zoek maar even en je kunt uren zoet zijn.

FR logo

Oh ja, waar het me nu om gaat: morgen 24 april. Door ene Carry Somers uit Engeland is deze dag uitgeroepen tot Fashion Revolution Day. Deze dag zal jaarlijks in het teken staan van de ramp met Rana Plaza en de makers van onze kleding. Je kunt op een supersimpele manier meedoen om extra aandacht te vragen voor de slechte arbeidsomstandigheden in de textielindustrie: maak een selfie waarop je kledinglabel zichtbaar is, tag het merk en vraag #whomademyclothes? “Together we will use the power of fashion to inspire change and reconnect the broken links in the supply chain.”

Who made my clothes?

En natuurlijk kun je voortaan proberen alleen nog duurzame kleding te kopen. Via sites als Rank a Brand en Kies duurzame mode kun je zien hoe goed jouw kledingmerk bezig is.

Ik vind het ook best lastig. Sinds ik een half jaar geleden weer kleding ‘mocht’ kopen (voor wie het gemist heeft; ik heb een jaar lang geen kleding gekocht), heb ik al een paar dingen gekocht waarvan ik pas toen ik thuis kwam ging opzoeken hoe het daarmee zit. Namen als Meltin Pot en Brand New World vond ik in de winkel namelijk best duurzaam klinken, maar bleken dat niet per se te zijn. Gelukkig is het een paar keer ook wel goed gegaan, jippie!

Vaak zijn de duurzame merken dus wel een stukje duurder. Maar als je weet dat daardoor de makers van jouw kleding ook een eerlijk loon krijgen, is dat toch helemaal niet zo erg?! En hoe erg is het ook om níet iedere week nieuwe kleren te kopen?

Nou?

Goed, voortaan dus een beetje nadenken bij wat je koopt (is hierbij ook een herinnering aan mezelf)! Moet best lukken toch?

Keuzes en twijfels enzo (alsof ik daar ooit last van heb)

Soms hè, soms is het allemaal niet zo makkelijk. Als je lekker bezig bent met werken en het gaat goed, dan is het allemaal best makkelijk. Maar op momenten dat je even geen of weinig werk hebt, en op zoek moet naar nieuw, dan wordt het weleens wat lastiger.

Tenminste, dat heb ik dan hè. Misschien heb jij daar helemaal geen last van.

Nu is het voor mij zo’n moment. Ik heb een paar klusjes, maar daar kan ik op de lange duur mijn leven niet mee bekostigen. Dus ben ik op zoek naar nieuwe opdrachten. En dan komt het dus, die twijfel. Wil ik wel weer hetzelfde doen? Ik vind het best leuk hoor. En het gaat ook best goed. Maar vind ik het leuk genoeg? En ben ik wel goed genoeg? En als ik nou iets anders zou willen doen, wat zou dat dan precies zijn? En hoe ga ik dat dan aanpakken?

Help!?

Help!?

Ik volg dan het liefst een studie of cursus, zodat ik een gedegen basis heb. En voor mijn gevoel heb ik dat nodig voor ik mijn diensten ‘mag’ aanbieden. Maar je kunt nog zoveel studies en cursussen volgen, op een gegeven moment moet je ook gewoon dóen. Daar leer je van en doe je ervaring mee op. Gisteren sprak ik nog iemand die ineens had ontdekt dat ze het heel leuk vond om te schrijven en ze stuurde gewoon voorstellen naar tijdschriften voor artikels die ze wilde schrijven. Kijk, daar schiet je toch veel meer mee op?

En dan mijn blog. Wat wil ik daar nou eigenlijk mee? Ik volg verschillende blogs van mensen die echt HEEL VEEL volgers hebben. En die ook (bijna) dagelijks schrijven en er zelfs wat geld mee kunnen verdienen. Nu vind ik het heel leuk om mijn blog te hebben (anders zou ik het natuurlijk niet hebben, duh). Ik schrijf graag en vind het natuurlijk ook leuk als andere mensen het lezen (anders zou ik het natuurlijk niet op een blog zetten, duh). Maar ik hoef ook weer niet dagelijks iedereen te vertellen wat ik gedaan heb. Er zijn regelmatig periodes dat ik GEEN IDEE heb waar ik over zou moeten schrijven. En dan is het een hele tijd stil op mijn blog.

Op die momenten ga ik allemaal plannetjes bedenken: dat ik op vaste dagen in de week iets ga schrijven; dat ik bepaalde rubrieken ga invoeren; en dat soort dingen. Dan schrijf ik een paar van die plannen op en daar blijft het dan bij.

Dat soort dingen hè, over mijn werk en over mijn blog, dat zijn dingen waar ik me in gedachten HEEL ERG lang mee bezig kan houden. Het mooie is dat ik over die dingen meestal intensief begin na te denken, zeg, op het moment dat ik eigenlijk naar bed wil gaan. Zo was ik gisteren best wel aardig moe en besloot ik dat het tijd werd om te gaan slapen. Maar op datzelfde moment besloten mijn hersenen om keihard te gaan nadenken over mijn blog. (Ja, echt, je hersenen bepalen dat allemaal voor je, kijk maar naar deze aflevering van Dus Ik Ben.) Dus was mijn status van supermoe overgegaan naar klaarwakker. Waar ik een paar uur eerder nog dacht dat ik niets meer had om over te schrijven, kon ik nu ALLEEN NOG MAAR dingen bedenken om over te schrijven!

Alsof ik dit aan het doen was

Alsof ik zoiets aan het doen was, in plaats van te slapen

Omdat op bed liggend, eigenlijk slapen willend, meestal de beste ideeën tot mij komen, heb ik altijd een opschrijfboekje naast mijn bed liggen. Soms kan ik de moed opbrengen om het licht weer aan te doen en wat van die ideeën op te schrijven, zodat ik er niet nog een paar uur van wakker lig en ze de volgende dag alsnog vergeten ben. Maar soms ook niet, en ben ik ze dus de volgende dag vergeten. (Je wilt niet weten wat voor geniale zinnen je daardoor allemaal al gemist hebt!) Deze nacht besloot ik om wel wat van die ideeën op te schrijven, dus ik heb nu een prachtige ideeënlijst.

Maar, dus, en, waar leidt dit hele verhaal toe? Dat ik het NU ECHT anders ga aanpakken. Geïnspireerd door alle nachtelijke gedachten en onder andere dit to do systeem van Janine ga ik een plan maken om mijn blog weer wat levendiger te maken. En dat plan ga ik NU maken en straks GELIJK uitvoeren. Daarna ga ik verder nadenken over mijn werk.

Maar eerst even koffie zetten en lunchen en stofzuigen.

Vermaatpower!

#JeSuisCharlie

Charlie Hebdo. Twee dagen geleden had ik nog nooit van dit weekblad gehoord en ik zou willen dat dat nog steeds zo was. Dat er niet twaalf mensen waren doodgeschoten. Helaas heeft een stelletje extremisten dat gisteren wel gedaan. Omdat deze mensen satirische cartoons en teksten maakten. Cartoons en teksten die de absurditeit van de wereld verbeelden en ons weer even met beide voeten op de grond zetten.

oude cartoon van Charlie Hebdo

oude cartoon van Charlie Hebdo

Mijn blog heeft natuurlijk weinig raakvlakken met satirisch cartoonisten. In mijn wereld zijn eten, muziek en foto’s de belangrijkste uitdagingen. Maar ook al teken ik geen cartoons en schrijf ik geen kritische stukken over de islam of over wat dan ook, ik kan hier schrijven wat ik wil. Mijn blog is mijn wereld en die wordt in onze wereld toegestaan. In sommige landen en van sommige mensen zou ik zelfs mijn berichten niet mogen schrijven. Omdat de machthebbers geen controle hebben over wat ik schrijf. Omdat het niet over religie gaat. Omdat ik een vrouw ben. Of om wat voor reden dan ook.

In Nederland mag je schrijven wat je wilt, net als in België, Frankrijk en de rest van Europa. Want in deze landen hebben we de vrijheid om onze mening te uiten.

Soms blijkt dat gevaarlijker te zijn dan het zou moeten.

Overal ter wereld gaan mensen de straat op met een pen of potlood in de hand.  Voorkomen we daarmee meer aanslagen? Natuurlijk niet. Er zullen altijd gekken blijven die dit soort dingen doen. Maar we laten er wel mee zien dat we dit niet pikken. Dat we in onze wereld mogen zeggen, schrijven en tekenen wat we willen. En dat we dat altijd zullen doen.

Of het nou om een cartoon over een profeet gaat of om een blog over kaas.

Vanavond zijn er ook in Nederland in verschillende plaatsen demonstraties. Ga jij ook?

Als een debiel op tv?

Stel je eens voor dat iemand allemaal vragen aan je stelt terwijl je gefilmd wordt. Met zo’n grote camera en microfoon voor je neus. En dat je antwoorden dus op tv gaan komen.

Stel je voor dat je daar een beetje zenuwachtig van wordt. En dat je dan allerlei dingen denkt als: dat is een camera, dit wordt opgenomen, help, dit komt op tv, dit gaan mensen zien, die mensen gaan horen wat ik zeg, help, nu moet ik natuurlijk wel een interessant antwoord geven, help, volgens mij lijk ik wel een of andere debiel, help.

En dat je daardoor niet meer weet wat je moet zeggen en dat je een antwoord geeft waarvan je, al uitsprekende, denkt dat je eigenlijk iets anders had willen zeggen, maar dat het dan al te laat is en dat je dan al helemaal niet meer kunt nadenken en eigenlijk alleen nog maar het moment voor je ziet dat het allemaal over zal zijn.

Stel je eens voor dat dat je overkomt als je in een discussie zit over serieuze zaken als IS, Zwarte Piet of het achterwerk van Kim Kardashian. Best logisch toch?

Stel je nu eens voor dat je mij bent. In dat geval overkomt al het bovenstaande je al als je vragen moet beantwoorden over: kaas.

kaas

bron afbeelding: Natuur & Milieu

Ja echt, kaas!

KAAS!

Dat gebeurde een paar weken geleden dus.

Vraag: ‘Wat is je lievelingskaas?’

Mijn gedachten: Lievelingskaas? Oh euh, ja, euh, ik koop eigenlijk altijd maar iets waar ik op dat moment zin in heb. Voor tosti’s vind ik jonge kaas wel lekker. Ik heb een keer bierkaas gekocht, die vond ik lekker. Ik kocht een keer herfstkaas, die vond ik ook best lekker. En ik vond laatst zelfs gorgonzola lekker.

Antwoord: ‘Rookkaas, ja, rookkaas heb ik een keer ontdekt en dat vond ik wel erg lekker.’

Mijn gedachten: Wat zeg ik nou? Ik vind die rookkaas af en toe best lekker, maar na een paar plakken ben ik hem altijd wel weer zat. En het is eigenlijk gewoon gesmolten kaas die later weer in een rol wordt geperst. Lekker culinair verantwoord, hier op de nationale tv. Rookkaas … hoe kom je erbij? 

Volgende vraag: ‘Waar let je op als je kaas koopt?’

Mijn gedachten: Waar let ik op? Euh … de laatste tijd heb ik eigenlijk heel weinig kaas gekocht. Waar let ik dan op? Nooit zo op gelet. Nooit zo over nagedacht. 

Antwoord: ‘Ik koop vaak wel biologische kaas, dat vind ik wel belangrijk.’

bron afbeelding: Natuur & Milieu

bron afbeelding: Natuur & Milieu

Mijn gedachten: Kijk, die ging goed. En niet gelogen hoor, alleen duurde het even voordat me dat antwoord te binnen schoot.

Nog een vraag: ‘Waar ga je op letten als je de kaas gaat proeven?’ (Het had namelijk allemaal te maken met een kaassmaaktest die hierop zou volgen.)

Mijn gedachten: weet ik veel, ik neem aan dat we wel een lijstje krijgen met punten die we moeten beoordelen, dus daar heb ik zelf nog niet over nagedacht. Maar dat kan ik vast niet als antwoord geven, laat ik maar iets heel zinnigs zeggen.

Antwoord: ‘Of de kaas lekker is.’

En tijdens de test nog de vraag: ‘Waar ruikt het naar?’

Antwoord: ‘Euh … kaas … ?’

Waar zou het anders naar moeten ruiken? 

Goed, dit en meer is morgenavond te zien, om 19.20 19.12 op NPO2 bij Kassa Groen.

Of niet natuurlijk, als ze al mijn geniale antwoorden eruit gemonteerd hebben.

Verborgen gebreken

Gisteren was dag vijf van de Zero Plastic Week. Zoals me in de voorgaande dagen al duidelijk was geworden, is het toch best lastig om helemáál geen plastic te kopen. Niet overal een plastic zakje voor gebruiken is niet zo moeilijk, dat deed ik toch al. Maar ook in andere verpakkingsmaterialen zit vaak blijkbaar plastic. Hoe bedenk je nou dat er in een conservenblik een laagje plastic zit?

Gisteren was het weer zover.

Ik ging een keer níet uit eten (dat doe ik vanavond wel weer), maar ik had zelfs mensen uitgenodigd om bij mij te komen eten. Ik moest dus wel zorgen voor een goede maaltijd. Gelukkig had ik al gezien dat er in de Jumbo een pastamerk verkocht wordt dat in kartonnen doosjes zit zónder kijkvenstertje (die pasta hoeft toch ook helemaal niet naar buiten te kunnen kijken!). Dus ging ik voor de pastasalade. Daar kun je van alles door doen en dan is het altijd goed.

Bij de Turkse super om de hoek liggen (bijna) alle groenten en fruit tenminste los, dus dat was een makkie. Bij de Jumbo dus de pasta, een potje feta en wat drinken, en klaar was Rosanne.

DSC06180

Maar ook hier is weer niet alles wat het lijkt:

fetadeksel

fetadeksel

bierdopjes

bierdopjes

Een plastic coating in de deksels en dopjes. Ik kan hier weinig informatie over vinden. Is dit bijvoorbeeld echt nodig om de verpakkingen goed af te kunnen sluiten? Of bederft de inhoud anders?

Ik hoopte er een goed verhaal over te vinden voor een mooie ‘Wist je dat?’ Maar dat is me dus niet gelukt (en ik weet dus ook nog niet of dit nou een nuttige toevoeging aan de verpakkingen is of niet). Daarom maar weer een plastic liedje. Het is tenslotte weekend.

(van de cd Plastic Beach van Gorillaz)

Eén dag, twee verhalen

Over de boodschappen van vandaag kan ik twee verhalen vertellen. Het ene is positief, het andere iets minder. Ze zijn allebei waar.

Verhaal 1: Ik heb geen plastic gekocht.

Ik had thee nodig en thee zit vaak in een kartonnen doosje met een plasticje eromheen. Vlak voor de Albert Heijn kwam ik langs De Tuinen en ik dacht dat ze daar misschien wel iets naar mijn gading zouden hebben. En ja hoor, ik had gelijk:

mooi he!

mooi he!

Thee van Clipper. Mooi doosje, fair, erg prijzig en vast erg lekker. En de website leert mij dat ze uit Dorset komen! Wat wil je nog meer?

Op naar Albert Heijn. Daar aangekomen liep ik toch nog even langs het theeschap. De thee van Alberts eigen merk blijkt ook verkocht te worden zonder plasticje om het doosje. Jammer voor mijn portemonnee vandaag, maar wel heel goed van Albert natuurlijk! Dat moet ik onthouden voor de volgende keer.

Makkelijke boodschappen

De overige boodschappen waren ook geen probleem. Al zocht ik ze stiekem wel uit op de eigenschap ‘zonderplastic’ (en nog in de bonus ook!) en had ik de rijst al in huis. Lekker makkelijk weer.

mooie score

mooie score

Dat was verhaal 1.

Verhaal 2: Alles wat hierboven staat + het volgende:

Ik kwam thuis en was blij met mijn plasticloze aankopen. Toen kreeg ik een berichtje van mijn buurman met de vraag of ik boodschappen voor hem kon doen. Hij had wat problemen waarover ik niet in detail zal treden en kon daardoor niet naar de supermarkt. Hij had vooral dingen nodig die in plastic verpakt waren, zoals chips, snoep en chocola en een magnetronmaaltijd. Want hij was zielig en wilde met die producten de avond op de bank doorbrengen. Aargh!

Nu vind ik het voor dit verhaal wel belangrijk dat je er wat achtergrondinformatie bij krijgt: mijn buurman is al een tijd ziek thuis en ik heb hem al meerdere malen aangeboden om boodschappen voor hem te doen als het hem zelf niet lukt. Hij heeft er nooit eerder om gevraagd, vandaag was de eerste keer. En hij had onderzoeken gehad waardoor hij niet goed kon lopen. Dan kon ik nu toch niet opeens gaan zeggen dat ik geen boodschappen voor hem wilde doen?! Of dat ik alleen onverpakte groenten voor hem wilde kopen?!

Met pijn in mijn plasticloze hart heb ik zijn wensen vervuld en al die producten in mijn mandje gegooid. Ik nam natuurlijk wel mijn eigen boodschappentas mee. En hij wilde graag biologische yoghurt en melk, wat het een heel klein beetje goed maakte. En hij was er erg blij mee.

Dus: ik heb veel plastic gekocht, maar niet voor mezelf, niet met mijn geld, en ik heb er wel een goede daad mee verricht.

Bepaal zelf maar welk verhaal jij beter vindt.

Wattenschijfjes

Een ander probleem waar ik vandaag tegenaan liep maar toch eigenlijk ook weer niet:

leeg!

leeg!

Dat zakje wattenschijfjes is leeg, dus daar moet een nieuwe voor in de plaats komen. Gelukkig let ik af en toe op de centen en heb ik daar ooit een voordeelverpakking van gekocht. Ik heb dus nog een paar rollen in de kast liggen, waardoor ik geen nieuwe hoefde te kopen. Maar wat nu als ik dat niet had gehad? En als ik langer zonder plastic zou willen leven? Dan zijn er dit soort dingen:

uitwasbare reinigingsdoekjes, hier te koop: http://www.beautydrogist.nl/Uitwasbare-Reinigingsdoekjes

uitwasbare reinigingsdoekjes, oa hier te koop: http://www.beautydrogist.nl/Uitwasbare-Reinigingsdoekjes

Iets om over na te denken als mijn voorraad op is.

En als we dan toch richting de cosmetica gaan …

Wist je dat?

Ik had het al eerder kort genoemd, maar er zijn dus cosmeticaproducten waar plastic in zit. Echt waar? Echt waar. Als jij je lichaam staat te scrubben of je tanden staat te poetsen, is de kans aanwezig dat je dat met minuscule stukjes plastic doet. En die stukjes plastic komen daarna dus in het water terecht. Door rioolzuiveringsinstallaties kunnen deze plasticdeeltjes niet uit het water gefilterd worden en zo komen ze uiteindelijk, kort gezegd, via de zeedieren ook weer in onze voedselketen terecht.

Maak je buitenkant schoon, maar vervuil je binnenkant, ofzo.

Gelukkig zijn er steeds meer bedrijven die hun producten zonder microplastics maken of aangeven dit te gaan doen. Met de app van Beat the Microbead kun je jouw cosmeticaproducten scannen en zien of ze microplastics bevatten. Je kunt ook de productlijsten op hun website downloaden. De kans is wel groot dat jouw specifieke producten er niet tussen staan; bij mij werd alleen de streepjescode van mijn tandpasta herkend (die wel microplasticsvrij was overigens! Prodent it is). Maar als de ene douchegel van een bepaald merk erbij staat, kun je de andere douchegel van dat bepaalde merk daar vast wel mee vergelijken. En misschien koop ik gewoon wel hele gekke dingen, en staan jouw producten er wel gewoon allemaal tussen.

Een ongeluk zit in een klein hoekje

Het leek zo goed te gaan. Gisteren heel de dag geen plastic gekocht, vandaag een bezoekje aan het Vlaamsch Broodhuys in de planning, verder bijna geen boodschappen nodig. Maar het plastic kwam vandaag uit onverwachte hoek.

Plastic smoothie

Ik zat in de Coffee Company te werken en bestelde een smoothie. Toen ik weer op mijn plaats zat werd er iets naast me neergezet:

HELP! Dat is PLASTIC!

HELP! Dat is PLASTIC!

Ik schrok. Wat deed die plastic beker daar? Was dat mijn smoothie? Oh nee! Help! En ook nog met een rietje! Daar had ik totaal niet op gerekend. Ik nam hem immers niet mee, ik dronk hem gewoon daar in de zaak op. Dus verwachtte ik een glas. Maar dat is blijkbaar niet zo logisch als ik dacht. Met de nodige tegenzin dronk ik het (gelukkig wel erg lekkere) drankje op.

Ik had gefaald. De tweede dag al.

Oh die rietjes

Starend naar mijn plastic beker met rietje drong tot me door dat ik zelfs al eerder had gefaald. Want ik had gisteren dan wel zo’n mooie Keep Cup bij me om uit te drinken, in de kan met sangria zaten drie rietjes. Drie rietjes! En niet van die kleintjes ook.

En ik maar denken dat ik het plastic omzeild had. Ik had die rietjes gewoon over het hoofd gezien en had dus onbewust zelfs de eerste dag al gefaald.

Daar zit je dan met je goede voornemens.

Broodzak

Gelukkig had mijn volgende poging meer succes. Ik ging naar het Vlaamsch Broodhuys voor mijn brood. En kijk wat een prachtige zak er om mijn brood werd gedaan:

helemaal van papier!

helemaal van papier!

Daar werd ik dan wel weer een beetje blij van. Van de prijs natuurlijk wat minder, dus wie weet ga ik binnenkort eens proberen zelf een broodje te bakken.

Plastic supermarkt

In de supermarkt had ik niet veel nodig en gelukkig al helemaal niets wat in plastic verpakt was. Dus ook daar kwam ik een beetje blij vandaan. Maar ik keek natuurlijk wel met andere ogen rond naar alle producten die ik niet nodig had. Wat als ik pasta zou willen kopen? Allemaal in plastic. En als het in een doosje zat, had dat doosje een plastic venster. Kaas, champignons, cruesli … alles zat in plastic. Ik was blij dat ik nog een bakje met eten in de koelkast had staan.

Maar ook in dit geval is niet alles wat het lijkt, want …

Wist je dat?

Plastic verpakkingsmaterialen zijn soms beter dan andere verpakkingen. Flessen met statiegeld worden bijvoorbeeld heel vaak hergebruikt. Ze zijn in veel gevallen minder belastend voor het milieu dan glazen flessen. En groenten in plastic verpakken is soms milieuvriendelijker dan ze niet in plastic verpakken. Door het plastic omhulsel blijven ze namelijk langer goed en hoeft er dus minder weggegooid te worden. En dan is het plastic minder slecht voor het milieu dan weggegooide groenten. Uitgebreidere info hierover vind je op de website van Milieu Centraal. Maar vaak is het plastic toch overbodig. Het netje om de sinaasappels bijvoorbeeld blijkt toch van plastic te zijn. En je maakt mij niet was dat dat ervoor zorgt dat ze langer goed blijven!