Marokkaanse kip

Wow! Het is Albert Heijn wederom gelukt om een lekkere maaltijdsalade te maken! Na de salade met geitenkaas, word ik ook erg blij van deze Marokkaanse couscoussalade.

DSC05068

Wat ik alleen niet begrijp, is waarom ze hem Chicken Maroc noemen en niet gewoon Marokkaanse kip. En als je het dan toch per se in een andere taal wilt doen, dan zeg je toch gewoon الدجاج المغربي ?

____

Waarom alleen maar eten wat je kent? Ik koop steeds iets nieuws en laat je hier weten hoe het beviel.

Voor de luie honger

Ik ben het nieuwe jaar alweer goed begonnen. In de eerste weken van januari heb ik bijna niet gekookt, maar heb ik wel wat nieuwe kant-en-klaardingetjes uitgeprobeerd. Want, zoals ik al eerder zei, ik blijf hopen dat het een keer iets goeds zal zijn.

En ik werk.

Het begon met de Marokkaanse stoofschotel van AH Excellent, op de eerste werkdag van het nieuwe jaar.

Dsc04391

Met kip en parelcouscous. Nu ben ik natuurlijk een tijdlang verwend geweest met echt Marokkaans eten. Het moet dus wel erg goed zijn, wil het daaraan kunnen tippen. Dat lukte ook met deze AH maaltijd natuurlijk niet, maar hij was niet verkeerd.

Dsc04397

Parelcouscous kende ik nog niet, en het lijkt helemaal niet op de gewone couscous die ik wel ken. Vooral omdat het grote bolletjes zijn en gewone couscous kleine korreltjes. Maar de pareltjes waren verrassend lekker.

Deze maaltijd komt dus aardig in de buurt van een lekkere maaltijd.

Ook toen ik wél echt ging koken, heb ik voor iets simpels gekozen. Ik ging een witlofovenschotel maken waar aardappelpuree op moest. Volgens het recept van Allerhande moest ik een zak aardappelpuree uit de diepvries hebben. Die kon ik niet vinden, maar in het versvak staan ook bakjes aardappelpuree die al voor je gemaakt zijn. Dus probeerde ik die eens.

Dsc04412

De aardappelpuree was een beetje drellerig en toen ik het uit het bakje haalde bleef het in grote stukken aaneen plakken. Het zag er al met al niet al te smakelijk uit.

Dsc04413

Maar bovenop de ovenschotel en daarna dus in de oven gebakken, was het wel lekker. Of dat door de aardappelpuree kwam of door de rest van de schotel zal ik voor het gemak maar even buiten beschouwing laten.

De volgende miskleun was de Paella van Iglo, uit de diepvries.

Dsc04426

Hij was een keer in de bonus en leek me wel leuk voor mijn project. Ik bedacht me al dat ik er extra garnalen bij zou doen om hem nog beter te maken, tot ik de zak openmaakte. Die extra garnalen bleken helemaal niet nodig te zijn, want er zaten er al heel veel in. Een kijkje in de ingrediëntenlijst verraadde dat de garnalen wel 11% van de ingrediënten waren! Ik keek maar niet verder naar de ingrediënten, want de rest daarvan leek me niet om heel blij van te worden.

Het bereiden was heel makkelijk: de hele inhoud van de zak (wat één grote klomp was) in een pan gooien, beetje water erbij en een tijdje laten pruttelen.

Dsc04430

Het opeten was ook al zo makkelijk: een schepje in je mond doen, beetje kauwen en dan doorslikken.

Dsc04435

De paella was, waar ik al bang voor was, behoorlijk zout. En er zaten ook uien door die niet helemaal gaar leken te zijn. Dit, samen met de andere kruiden en smaaktoevoegers die erdoor zaten, zorgde ervoor dat ik de rest van de avond met een vieze halfgareuienenanderekruidenensmaaktoevoegerssmaak bleef zitten. De overige aardbewoners mogen blij zijn dat ze toen niet naast me hoefden te zitten.

En toen was het nog niet klaar met mijn kant-en-klare avonturen, maar dat komt later.

Bèèèèèèh!

Vandaag is weer de عيد الأضحى begonnen. Voor degenen die dit niet begrijpen; dat is het Offerfeest, danwel Slachtfeest, danwel het Grote Feest. Of, voor mijn oud-cursisten die niet zo goed Nederlands spraken: het Schapenfeest. Welke naam je er ook aan wilt geven, het gaat er uiteindelijk om dat het voor de moslims een belangrijk feest is.

En ik moest hierdoor denken aan mijn ervaringen met dit feest in Marokko. 

Eerst de schapensfeer die in de lucht hing:

Schaap1

Daarna mijn volhardende pogingen om bepaalde schapendelen te ontwijken:

Schaap2

En vervolgens de overvloed aan schapenvlees:

Schaap3

En waar ik niet over schreef, maar wat ik me wel levendig herinner: de geur van schapenvlees die een paar dagen lang in de stad hing. Iets te overdadig wat mij betreft. En misschien hing die er nog wel langer, maar ik ging er toen snel vandoor.

Meer over die avonturen is natuurlijk altijd terug te lezen en ook een beetje te zien.

Voor nu: مبروك عيد *

* mensen die Arabisch lezen zullen zien dat dit niet helemaal klopt, maar de meesten van jullie zullen dat gelukkig niet doorhebben

Thuis!

Na tien dagen met Derk en Lennert vakantie gevierd te hebben, ben ik weer veilig in Nederland aangekomen. Wat we in die tijd allemaal gedaan hebben is o.a. rondhobbelen op een dromedaris, zandduinen beklimmen, in een tentje slapen en theedrinken in de woestijn; heel veel in de bus gezeten van de ene plaats naar de andere; een superhotel gevonden met een legendarische eigenaar, pofadders bekeken op het plein, kommetjes gekocht, wachten op Lennert die winkels in gelokt werd, kipsnacks gegeten in Marrakech; en tenslotte naar huis gevlogen. Dit is natuurlijk heel kort samengevat. Voor de laatste foto’s kun je terecht op: http://www.flickr.com/photos/sonic-nurse.

Bslama!!!

Kerst in de woestenij

Op het moment van schrijven, zitten de meesten van jullie waarschijnlijk aan een heerlijke kerstmaaltijd. Ik zit daarentegen in een stoffig woestijnstadje. Samen met Derk en Lennert word ik morgen opgehaald met een 4×4-wagen om verder de woestijn in te gaan. Daar gaan we met een kameel verder en slapen we twee nachtjes in de woestijn. Ben benieuwd hoe dat gaat worden.

Het was erg leuk om Derk en Lennert zaterdag weer eens te zien. Ze kwamen ’s avonds laat aan en konden gelijk aanschuiven, de soep stond al klaar. Mijn gastfamilie vond het ook leuk om mijn broers eens gezien te hebben. Zondag heb ik ze een beetje door de stad heen geleid maar na de lunch kwam toch het afscheid daar. Het was erg jammer om afscheid te nemen van de familie, ik heb het echt heel erg naar mijn zin gehad daar en het zijn supermensen. Er werd dan ook wel een traantje gelaten.

Met de gebroeders ben ik toen naar Meknes gegaan. Dit stadje is leuk maar na twee dagen is het daar wel genoeg. Een paar kilometer verderop is Volubilis, een oude Romeinse nederzetting waar nog veel stenen overeind staan en mozaiekjes te zien zijn. Het was erg interessant en ook de weg ernaartoe was een mooie wandeling. Gelukkig is het ook sinds zaterdag weer mooi weer, dus dat hebben die broers van mij mooi uitgekiend.

Na ongeveer 21 uur achter elkaar gereisd te hebben, eerst in een comfortabele en daarna in een gammele bus, zijn we gisteravond aangekomen in Zagora. Vandaag hebben we hier een beetje rondgewandeld, het is hier al behoorlijk woestijnig. En morgen dus echt de woestijn in.

Alsnog, al ben ik een beetje laat, wens ik jullie fijne kerstdagen (ze zijn tenslotte nog niet voorbij) en sommigen van jullie zal ik zeer snel weer zien!

Bslama

Het is zover…

Ja hoor, het is zover. Met nog twee dagen te gaan, is het ze eindelijk gelukt; ik zit met hoofddoek op te typen. Gelukkig gaat hij er vanmiddag weer af. De reden dat ik een doek op mijn hoofd heb, heeft namelijk niks met religie oid te maken. De reden is henna in mijn haar, en dan vooral het voorkomen van henna op andere plaatsen dan mijn haar. Vandaag heb ik een ‘echte’ Marokkaanse dag (hoe antropologisch als ik mijn dag pas echt Marokkaans noem op het moment dat ik cliché-Marokkaanse dingen doe). Vanochtend begonnen met henna in mijn haar en vervolgens een hoofddoek op. Daarna heb ik couscous gemaakt. Nou ja, ik heb de groenten gesneden en die vormen toch een groot deel van de maaltijd. Daarna heb ik toegekeken hoe mijn gastmoeder de rest van de couscous maakte.

Voor de rest van de dag staan nog het eten van de couscous op het programma (erg belangrijk), daarna mijn laatste hammam-bezoek en daarna krijg ik nog mooie henna-versiersels op mijn handen. Deze ‘echte-Marokkaanse-dag’ ga ik vanavond afbreken door te gaan stappen (joehoe, de 2e keer in bijna 3 maanden!), want dat is niet echt een gewoonte voor de gemiddelde Marokkaanse vrouw.

Ja nu is het aftellen echt begonnen. Morgenavond komen Derk en Lennert hierheen en zondag vertrekken we samen uit Rabat. Dan is mijn Arabische-taal-leer-avontuur en in-Marokkaanse-familie-ondergedompeld-worden-avontuur (je ziet, vandaag houd ik van streepjes-woorden) afgelopen. Met Derk en Lennert ga ik nog een reisje door Marokko doen van ongeveer 10 dagen en daarna ga ik weer naar huis.

Hoewel ik erg genoten heb van mijn tijd hier en ik het echt naar mijn zin heb gehad, heb ik ook wel veel zin om weer naar huis te gaan. Vooral de laatste week, toen de einddatum dichterbij kwam, begon ik te denken aan wat ik thuis allemaal ga doen. Maar nu dus eerst nog even stappen en vakantie vieren!

Ik hoop dat jullie het leuk vonden om mijn berichten te lezen, al waren ze soms misschien wat lang. Bedankt voor jullie reactie en e-mails! Komende week komt er vast nog wel een bericht over mijn avonturen met de gebroeders Vermaat.

dsc02313-300x225

Beslama!

Antropoloog in hart en nieren (en andere organen)

Beste mensen,

Even voor de goede orde, blijkbaar heb ik met voorgaand bericht een verkeerd beeld geschept van mijn antropologische activiteiten in Rabat. Want ook al ben ik hier niet voor antropologisch onderzoek (ik kan gewoon de toerist uithangen wanneer ik wil), de antropoloog in mij is als vanzelfsprekend verankerd met mijn identiteit, en is dan ook voortdurend aanwezig. Enige voorbeelden om dit te onderschrijven: ik heb mijn leeftempo aangepast aan dat van de lokale bevolking, ik leer de taal zodat ik de mensen hier nog beter kan doorgronden, ik bezoek allerlei belangrijke plaatsen in het land, en de hammam heb ik al met menig bezoekje vereerd. Mocht dit allemaal nog niet genoeg bewijs zijn: ik eet iedere vrijdag couscous (een echte Marokkaanse traditie waar ik dus ook aan meedoe)!

Maar, ook een antropoloog moet af en toe zijn/haar grenzen stellen. Going native is een prachtig begrip, maar het is nimmer mogelijk om compleet deel uit te maken van ‘de ander’. Daarom heeft het geen zin dit te proberen als bepaalde dingen je tegen staan. In dit geval was mijn grens het eten van schapenorganen. Dit wil niet zeggen dat ik niks van het schaap binnenkrijg, integendeel. Zo’n schaap is namelijk best groot. En dik. Het eten van de ingewanden was dan wel gereserveerd voor de dinsdag, de rest van het schaap moet natuurlijk ook weggewerkt worden. Sinds woensdag staat er dan ook twee keer per dag schapenvlees op het menu, bij de lunch en het diner.

Gelukkig kun je veel varieren met een schaap. Zo zijn er spiesjes met schapenstukjes van de barbecue (deze zet je trouwens gewoon binnen als het regent), gestoofd schaap, tajine met schaap en pruimen, coucous met schaap… en ga zo maar door. Gisteren puilde de vriezer nog uit van het schapenvlees, dus het is voorlopig nog niet gedaan.

Hoewel ik zo af en toe best een stukje lust, begint dat schaapje me nu toch wel een beetje de keel uit te hangen. Dus, voor als ik weer in den lande ben: voel je absoluut niet verplicht om me schaap voor te schotelen omdat ik dat gewend ben, ik heb genoeg schaap gegeten voor twee levens!

Goed, ik hoop jullie hiermee gerustgesteld te hebben betreffende mijn antropologische kwaliteiten. Nu ga ik me mentaal voorbereiden op de volgende schaapachtige maaltijd.

Niet voor vegetariers

Het is stil in de straten van Youssoufia, onze wijk in Rabat. Maandag kwam er nog schapengeblaat vanuit alle kanten, gisteren zijn ze allemaal geslacht. We waren allemaal vroeg opgestaan voor de slachtpartij, maar het wachten was op de koning. Zodra hij zijn schaap geslacht had, mocht de rest van het land aan de slag. Tijdens de voorbereiding begon het hard te regenen, maar een gedeelte van het dakterras was afgedekt met dekens, dus dat hinderde niet.

De vader des huizes sneed met een scherp mes de keel van het schaap door, en zodra het dood was begonnen de mannen des huizes het schaap te villen en ontdoen van ingewanden. Twee uur later lagen de spiesjes met stukjes maag en lever al op de borden. Hoewel iedereen bleef aandringen, lukte het me toch om er niet van te hoeven eten. Ook ’s avonds stond er weer een groot bord met allerlei ingewanden op het menu, ik kreeg een stukje kip. Ik weet niet hoe lang er nog schapenvlees gegeten gaat worden, maar het zal in ieder geval genoeg voor een aantal dagen zijn. Tot zover de schapen…

 

In het weekend zijn we naar Tangier geweest, het was een erg leuk weekend. Hoewel het ’s avonds in het hotel erg koud was (met drie dekens kreeg ik het net warm genoeg om te slapen), hebben we verder wel geluk gehad met het weer. Niet veel zon maar ook geen regen. Een aantal dingen die we wilden zien was helaas gesloten, maar voor de rest hebben we ons wel vermaakt. Tangier heeft een mooie mix van Spaans aandoende huizen en Marokkaanse elementen. De mannen zijn wel erg vervelend, ze slingeren af en toe niet al te aardige dingen naar de hoofden van onschuldige toeristjes.

Maar het meest indrukwekkend was wel de terugreis. Omdat we niet wisten hoe laat de trein zou vertrekken, besloten we om gewoon maar naar het station te gaan. Mochten we net een trein gemist hebben, dan zouden we tussendoor nog wel even naar het strand kunnen gaan. Dit bleek een naieve gedachte, zo vlak voor de Aid. Iedereen wil dan namelijk naar zijn familie en het leek wel of de inwoners van Tangier alleen familie buiten Tangier hebben. Heel het stationsplein stond vol met mensen, met grote koffers. Er zat niks anders op dan erbij te gaan staan, we moesten toch terug naar Rabat. Er waren dranghekken geplaatst, maar deze leken meer bedoeld om mensen tegen te houden, dan om paden richting de ingang te vormen. We hebben het lang weten te ontwijken, maar op een gegeven moment moesten ook wij over een hek heen klimmen. Maar ach, we hadden het al verschillende oude vrouwtjes en vrouwen met baby op de rug zien doen, dus voor ons jonge meiden was dit natuurlijk geen probleem.

Na ongeveer twee uur hadden we eindelijk een stuk van zo’n 20 meter overgestoken (het kan ook 10 of 50 meter zijn, mijn meterinschattingsvermogen is ongeveer nul; het was in ieder geval een klein stuk voor twee uur) en waren we in de stationshal. Hier was het avontuur nog niet ten einde, want de deuren naar de perrons waren gesloten, dus moesten we nu met alle reislustige mensen in de stationshal nog anderhalf uur wachten tot de trein zou vertrekken. In het begin was het ok, maar op het moment dat de deur even openging (en gelijk weer dicht, maar dat leek minder interessant) begon iedereen te duwen. Zo bevond ik me de laatste 20 minuten plotseling in een iets minder comfortabele positie. Toen de deuren eindelijk open gingen, was het duwen en trekken geblazen om op het perron te komen en daarna rennen om een plekje in de trein te bemachtigen. Gelukkig konden wij allemaal zitten.

Tijdens het wachten voor en in het station brak er af en toe ruzie uit. We hebben een heuse ‘girlfight’ gezien met vrouwen die elkaar stonden te bespugen. Hoewel de massa soms wat beangstigend over kon komen, met veel geduw en gejoel, was iedereen individueel erg aardig. Mensen hielpen elkaar allemaal om over de hekken heen te komen en ook de koffers bleven veelal bij de eigenaars. Al met al deed het me allemaal het meest aan Lowlands denken. Een grote menigte, met zijn allen wachten tot de deur opengaat, en af en toe joelen als iemand denkt dat er iets staat te gebeuren. Helaas was het in dit geval niet voor een leuk festival, maar gewoon voor een lange treinreis…