Fashion Revolution Day

Morgen is het 24 april. Geen Koningsdag of andere feestdag, maar wel een dag waarop je misschien even extra over je kleding kunt nadenken. Het is dan namelijk twee jaar geleden dat in Bangladesh de textielfabriek Rana Plaza instortte, waarbij meer dan duizend mensen om het leven kwamen. Mensen die daar in dat superonveilige gebouw aan het werken waren, omdat wij hier zo graag supergoedkope kleding shoppen.

Want als je ergens voor € 1,50 slippers kunt kopen en voor € 10,- een spijkerbroek, dan hoef je natuurlijk niet zo hard na te denken om tot de conclusie te komen dat er érgens op bezuinigd moet worden. Dat zijn meestal niet de salarissen van de directeuren van de kledingwinkels. Eerder zullen dat de salarissen van de fabrieksarbeiders zijn en de kwaliteit van hun werkplaats. En daar gaat dan weleens iets fout.

Goed, bij die supergoedkope kleding is het wel logisch. Maar dure merken? Daar moeten die fabrieksarbeiders toch vet aan verdienen? Helaas is dat meestal ook niet het geval. Je betaalt voor het merk en het labeltje dat aan je kleding zit en die winst wordt eerder besteed aan mooie reclamecampagnes dan aan een fijn fabriekje voor de arbeiders.

Veel winkels als H&M en Primark hebben allerlei ethische codes op hun website staan waardoor het lijkt of ze heel goed bezig zijn. Maar als je er wat dieper in duikt, zoals Teun van der Keuken pas nog deed in het programma De slag om de klerewereld (kijken, heel erg leerzaam!), blijkt dat ze vaak niet verder kijken dan hun neus lang is. Er zijn een paar ‘goedgekeurde’ fabrieken die zich aan de veiligheidsregels houden, maar die sluizen een deel van de orders door naar louchere fabriekjes waar het allemaal net iets minder netjes geregeld is. Afijn, voor een betere uitleg kijk je gewoon even naar dat programma. Ook de aflevering De wereld volgens H&M van Zembla is het bekijken waard. En er zijn natuurlijk nog veel meer documentaires over gemaakt en artikelen over geschreven. Zoek maar even en je kunt uren zoet zijn.

FR logo

Oh ja, waar het me nu om gaat: morgen 24 april. Door ene Carry Somers uit Engeland is deze dag uitgeroepen tot Fashion Revolution Day. Deze dag zal jaarlijks in het teken staan van de ramp met Rana Plaza en de makers van onze kleding. Je kunt op een supersimpele manier meedoen om extra aandacht te vragen voor de slechte arbeidsomstandigheden in de textielindustrie: maak een selfie waarop je kledinglabel zichtbaar is, tag het merk en vraag #whomademyclothes? “Together we will use the power of fashion to inspire change and reconnect the broken links in the supply chain.”

Who made my clothes?

En natuurlijk kun je voortaan proberen alleen nog duurzame kleding te kopen. Via sites als Rank a Brand en Kies duurzame mode kun je zien hoe goed jouw kledingmerk bezig is.

Ik vind het ook best lastig. Sinds ik een half jaar geleden weer kleding ‘mocht’ kopen (voor wie het gemist heeft; ik heb een jaar lang geen kleding gekocht), heb ik al een paar dingen gekocht waarvan ik pas toen ik thuis kwam ging opzoeken hoe het daarmee zit. Namen als Meltin Pot en Brand New World vond ik in de winkel namelijk best duurzaam klinken, maar bleken dat niet per se te zijn. Gelukkig is het een paar keer ook wel goed gegaan, jippie!

Vaak zijn de duurzame merken dus wel een stukje duurder. Maar als je weet dat daardoor de makers van jouw kleding ook een eerlijk loon krijgen, is dat toch helemaal niet zo erg?! En hoe erg is het ook om níet iedere week nieuwe kleren te kopen?

Nou?

Goed, voortaan dus een beetje nadenken bij wat je koopt (is hierbij ook een herinnering aan mezelf)! Moet best lukken toch?

Over het wassen en kopen van kleding

Ooit was ik nog zo vlijtig dat ik al mijn ‘wollen’ kleding met de hand waste. Ik zet wollen tussen ‘ ‘, omdat het grootste deel van mijn ‘wollen’ kleding helemaal niet echt van wol is, maar van acryl of een mengsel van verschillende goedjes waarbij dan max 10% wol zit. Maar toen dacht ik nog dat alles wat kriebelde wel wol moest zijn. Dus waste ik het met de hand en wrong ik het uit. Er bleef natuurlijk nog een hoop water achter en de kledingstukken moesten een aantal dagen hun best doen om te drogen. Hier zie je hoe dat eruitziet:

wolwas die geen wol was

wolwas die geen wol was

Nu ik het toch over kleding heb, lijkt het me een mooi moment om nog eens terug te kijken op mijn project van vorig jaar: een jaar lang geen kleding kopen. Dat is ten slotte al bijna drie maanden voorbij, dus dat wordt wel eens tijd.

Gelukkig kan ik daarover melden dat het goed is gegaan!

In dat jaar zijn er maar twee momenten geweest waarop ik het ‘moeilijk’ had. Dat moeilijk zet ik ook weer tussen ‘ ‘, omdat ik dat eigenlijk een iets te grote benaming daarvoor vind, zo enorm ‘moeilijk’ was het nou ook weer niet. Maar goed, dat was dus op de volgende momenten:

– toen vriendin N. ging trouwen en ik graag een leuk jurkje wilde dragen. Uiteindelijk besloot ik dat ik nog wel wat in mijn kast had hangen, waarbij ik alleen een nieuwe panty hoefde te kopen. En dat mocht, had ik van tevoren al besloten (omdat panty’s altijd heel snel kapot gaan). Dus toen kwam alles toch nog goed.

– toen ik op Le Bazarre was, een superleuke markt met o.a. tweedehands kleding. Daar hing een mooie trui en stonden mooie schoenen precies in mijn maat. En ik zocht er niet eens naar, ik zag het zo. Kun je nagaan wat ik nog meer gemist had kunnen vinden daar! Ik twijfelde even of tweedehands kleding misschien wel zou mogen, maar ik heb het niet gedaan. En toen was ik het ook zo weer vergeten. Dat viel ook weer reuze mee.

In dat jaar heb ik dus alleen sokken en panty’s gekocht!

En toen het jaar voorbij was, vloog ik niet eens direct naar de winkels. Wel binnen een paar dagen, want ik had een broek nodig; één van mijn meest gedragen broeken was echt kapot en niet meer te maken, dus daar had ik vervanging voor nodig. Ik heb inmiddels nog een paar dingen gekocht, maar slechts in twee shoppingbeurten. Ik houd me er eigenlijk amper mee bezig en kan genoeg met de spullen die ik nog in mijn kast heb liggen. Ik heb niet zo vaak zin om zomaar een kledingwinkel binnen te gaan en te kijken of ze toevallig nog iets leuks hebben. En áls ik al iets wil kopen, wil ik iets goeds kopen, liefst ook goed in de zin van goed voor het milieu en arbeidsomstandigheden enzo.

Conclusie: ik vond het leuk om hier een jaar lang (niet) mee bezig te zijn en ben blij dat het me zonder al te veel moeite is gelukt. En ik ben vooral blij dat ik niet de behoefte voel om dat jaar in te halen.

Zou jij het ook kunnen, een jaar geen kleding kopen?

____

Ik maakte een jaar lang iedere dag een foto. Dat resulteerde in 366 foto’s. Dit is er een van.

Update #2

Ruim een half jaar geleden, om precies te zijn een half jaar en acht dagen, begon ik met mijn laatste uitdaging.

Want ik houd zo van uitdagingen.

Die uitdaging bestaat uit een jaar lang GEEN kleren kopen. Ik heb er nog weinig over geschreven, want ik heb niet zo veel te vertellen over de dingen die ik NIET doe.

Eenmaal schreef ik een update. Toen meldde ik nog dat mijn geen-kleding-koop-jaar me erg goed afging. Maar toen was ik dan ook pas anderhalve maand bezig. Dat stelt natuurlijk niet zo veel voor.

Inmiddels ben ik alweer een tijdje verder en kan ik NOG STEEDS melden dat het goed gaat.

Ervaringen

Er zijn meer mensen die dit soort dingen doen. En die mensen schrijven daar ook vaak een blog over. Dan schrijven ze bijvoorbeeld over de momenten waarop ze het moeilijk hebben. En dat ze soms een uitzondering gemaakt hebben. Of juist heel trots zijn dat ze zichzelf hebben weten te bedwingen. Ik weet niet zo goed wat ik daarvan moet denken.

Aan de ene kant: ik snap het! Normaal gesproken koop ik ook best vaak nieuwe kleren. Als ik dan eigenlijk van plan was om alleen maar even te gaan kijken, kwam ik toch weer met een nieuw jurkje thuis. Of twee, of drie, of … . Nu vind ik het dus best jammer als ik iets heel leuks zie en het moet laten hangen.

Aan de andere kant: wat is het eigenlijk een aanstellerij om zo veel moeite te hebben met géén kleren kopen. Hoeveel mensen zijn er niet op de wereld die überhaupt geen kleren kunnen kopen? Het moeten doen met drie afgedragen kledingstukken? Wat een luxe is het als je jezelf als uitdaging kunt opleggen om een jaar lang niets te kopen. En waarom is het zo ‘knap’ als dat je nog lukt ook? Het voelt een beetje beschamend om het te zien als een prestatie (en ja, toch de moeite waard om over te schrijven).

Geen probleem

Tot nu toe heb ik er gelukkig dan ook nog geen moeite mee.

1. Omdat ik toch zo veel kleren heb dat ik vele dagen achter elkaar in verschillende outfits kan verschijnen. Dat daar nu een tijdje niets nieuws bij komt is helemaal niet zo erg.

2. Omdat ik gewoon geen kledingwinkels binnen loop om te kijken of ze nog iets leuks hebben. Je moet het jezelf natuurlijk niet moeilijk gaan maken als dat het niet is.

Niet geheel zonder kleerscheuren

Toch heb ik in de afgelopen periode iets gekocht, namelijk dit:

DSC05951

streepjessokken zijn echt wel mijn lievelingssokken

De reden daarvoor is dit:

en ook nog sokken met échte gaten, maar die waren al weg voor ze op de foto konden

en ook nog sokken met échte gaten, maar die waren al weg voor ze op de foto konden

Ik vind dat niet erg. Als ik die sokken niet had gekocht, had ik namelijk veel vaker kleine wasjes moeten draaien, alleen maar omdat ik geen sokken meer had. En dat zou dan weer in strijd zijn met mijn wens om zo duurzaam mogelijk te leven, een van de redenen om aan deze uitdaging te beginnen.

Tot nu toe gaat het me dus heel goed af en ik verwacht dat ik het komende half jaar ook wel zonder al te veel moeite doorkom.

Zolang er niet te veel van dit soort dingen gebeuren dan…

Een nieuw avontuur

Ooit leefde ik mijn avontuurlijke aard nog uit op verre reizen naar Guatemala, Mexico, Marokko en Antwerpen. Nu ik wat ouder ben, moet ik het doen met projecten als ‘een jaar lang iedere dag een foto maken’, ‘bij iedere keer boodschappen doen iets nieuws kopen’, ‘een thirty day song challenge’ en de zoektocht naar de perfecte cruesli. Ook dat is alweer een tijdje geleden, dus vond ik het wel weer eens tijd voor een nieuwe uitdaging. Iets wat voor sommige mensen absoluut geen uitdaging zou zijn, maar wat voor anderen de hel op aarde zou zijn. Ik zit daar een beetje tussenin. Want wat ga ik doen? Of eigenlijk, wat ga ik níet doen? Ik ga een jaar lang geen kleren kopen.

WAT?

Een jaar lang?

Geen kleren kopen?

Ja, dat ja.

Waarom zou je zoiets doen? Mijn avontuurlijke aard he, dat lijkt me duidelijk.

Daarnaast in het kader van:

– mijn wens om zo duurzaam mogelijk te leven (sinds ik in mijn nieuwe huis woon, leef ik me helemaal uit op het afval scheiden, wat niet heel erg handig is in een klein keukentje als dat van mij, maar tot nu toe lukt het me aardig);

– mijn wens om minder geld uit te geven (en dan kun je natuurlijk beter besparen op kleding dan op, ik noem maar iets, lekkere cruesli);

– mijn nieuwe kledingkast die belachelijk groot is en toch belachelijk vol zit (ik zou waarschijnlijk drie jaar zonder nieuwe kleren kunnen doen, maar dat gaat me net iets te ver).

Genoeg kaders, lijkt me zo.

Het idee kwam in me op op een zondagavond. (Komen de beste ideeën niet altijd op zondagavond? Of juist de slechtste ideeën?) Toen het idee in mijn hoofd zat, gingen mijn gedachten gelijk twee kanten op:

1: Ben je gek ofzo?

2: Wow, wat een goed idee en wat zou het goed zijn als dat me lukt, zo veel kleren koop ik toch niet dus zo heel moeilijk zal dat niet zijn, ik heb het afgelopen jaar alleen maar die broek gekocht en dat rokje en dat truitje en … (zo veel je kunt bedenken kan hier staan) … oh wacht toch wel veel eigenlijk, maar toch kan ik het vast wel als ik gewoon heel het jaar geen kledingwinkel in stap, ik wil eigenlijk gelijk wel beginnen maar laat ik nog een weekje wachten want dan ben ik dertig en dat lijkt me wel een mooi moment ok ik kan het!

!!!

Welke gedachte overheersend was, mag je zelf bedenken.

Dus. Hier zit ik dan. Net dertig en nu al zo’n immense taak.

En in die week heb ik níet nog snel even heel veel ingekocht. Ik heb alleen deze benen gekocht:

mooi zijn ze he

mooi zijn ze he

Daar ga ik dus het komende jaar extra van genieten.