Eveline – Alumna

Vorig weekend was ik op Grasnapolsky, een fantastisch festival in een geweldig gebouw. Misschien heb je daar al over gelezen op mijn Sleurzustersblog. (Zo niet, dan kun je dat nu natuurlijk nog even doen: als je op deze link klikt, ben je er zo.)

Op het festival waren vooral wat kleinere, nog niet zo bekende bandjes. En dat was erg leuk, want daardoor heb ik weer wat nieuwe bandjes leren kennen die zeer zeker de moeite waard zijn.

Graag stel ik vandaag aan jullie voor: Alumna. Een Nederlands bandje dat refined spherepop with a unique touch maakt. Wat dat inhoudt kun je hieronder horen.

En stiekem werd ik ook een beetje verliefd op de zangeres. Is ze niet lief?

deze foto komt van de Facebookpagina van Alumna

deze foto komt van de Facebookpagina van Alumna

____

Muziek die mij blij maakt. Daar maak ik andere mensen ook graag blij mee.

Vier je vrijheid!

Waar denk jij aan bij 5 mei? Misschien is je oma op die dag jarig. Misschien ben je op die dag getrouwd. Misschien ben je op die dag aan een nieuwe baan begonnen. Maar hopelijk denk je ook meteen aan Bevrijdingsdag. De dag waarop Nederland na vijf jaar oorlog bevrijd is (over die datum valt te twisten, maar laten we dat maar niet doen, het gaat er juist om dat het getwist voorbij was).

Ik ben blij dat er veel aandacht aan wordt besteed. Al zolang ik me kan herinneren staat deze dag voor mij synoniem aan bevrijding. Een bevrijding die ik zelf nooit meegemaakt heb. Een bevrijding van een oorlog die ik zelf nooit meegemaakt heb.

GELUKKIG!

En dat moet ook zo blijven. Hoewel het sinds die tijd in Nederland de normaalste zaak van de wereld is, zijn er nog zo veel landen waar vrijheid niet vanzelfsprekend is. Oorlogen, onderdrukking en vervolgingen zijn aan de orde van de dag. Daarom is het ook zo belangrijk om hier in ieder geval een dag in het jaar bij stil te staan. Zodat we even kunnen bedenken hoe blij we hiermee mogen zijn. Zelfs al weten we niet anders.

Ik vind het dan ook vreemd dat 5 mei pas in 1990 werd uitgeroepen tot een nationale feestdag. Voor die tijd werd het slechts eens in de vijf jaar gevierd (waarom? zuinigheid?). Hoewel ik altijd wist dat deze dag belangrijk was, heb ik lange tijd geen weet gehad dat er überhaupt echt iets gevierd werd. Waar ik opgroeide geen bevrijdingsfestival, geen vrije dag, geen feestelijkheden. Pas toen ik in ‘de grote stad’ ging wonen, werd me duidelijk dat hier in veel plaatsen wél aandacht aan besteed werd. Dat het gevierd werd met festivals. Ik was dan ook zeer verheugd (en niet alleen omdat ik van muziek en festivals en biertjes houd, écht niet).

Extra gek vind ik het dat Koningsdag en Koninginnedag altijd wél keihard gevierd worden. Een vrije dag is natuurlijk leuk. En het is natuurlijk ongelooflijk aardig en gul dat onze koningen en koninginnen hun verjaardag met al hun onderdanen vieren (betalen zij zelf ook iets mee aan deze feestjes?). Maar hoe kan het dat iedereen vrij krijgt op Koningsdag, en dat Bevrijdingsdag in principe aan je voorbij kan gaan zonder dat je er iets van merkt? Is onze vrijheid niet belangrijker dan de verjaardag van iemand die toevallig in een bepaalde familie is geboren?

Voor mij in ieder geval wel. En gelukkig kan ik werken wanneer ik wil en dus ook vrij nemen wanneer ik wil. Vandaag ga ik onze vrijheid dan ook even goed vieren in Utrecht. Met een biertje in de hand en met de zon in mijn gezicht. En ik hoop dat iedereen hier vandaag even bij stilstaat, werkend of niet.

PROOST!

10 dingen die je zou kunnen doen als je in Berlijn bent…

… en hoe ons dat is vergaan.

ZON!

ZON!

  • Mensen kennen die daar wonen, zodat je een goede uitvalsbasis hebt – oh ja, en gezelligheid. Wel handig is het dan als je gastheer niet de deur in het slot laat vallen als je aankomt, zonder dat hij de sleutel in zijn zak heeft, waardoor je niet eens de tijd hebt om je slaapplaats te bekijken en je tas uit te pakken, maar direct de stad in moet om daar een beetje in het gras langs het water van de zon te genieten.
    Eigenlijk niet eens zo’n heel slecht scenario, dus besloten we het zo maar aan te pakken.
  • Mensen kennen die daar wonen, zodat je een goede uitvalsbasis hebt – oh ja, en gezelligheid. Wel handig is het dan als niet de volgende dag het internet uitvalt zodat je niet eens van tevoren weet of het die dag wéér zulk mooi weer wordt en als dan niet óók nog eens de douche kapot gaat, waardoor je ongewassen de stad in moet. Terwijl het zo warm en zonnig is dat je misschien wel een beetje gaat zweten. Ook dat scenario voerden wij uit.
  • Een 7-dagenticket voor het openbaar vervoer kopen, zodat je elk moment in de tram, U-bahn, S-bahn of wat dan ook kunt stappen. Zo kun je vermoeide en pijnlijke voeten voorkomen. Denk er dan wel op tijd aan dat dat is wat je kunt doen met dat ticket, nog vóórdat je vermoeide en pijnlijke voeten hebt. Anders loop je net als ik de rest van je tijd daar met vermoeide en pijnlijke voeten rond, zelfs als je in de tram, U-bahn, S-bahn of wat dan ook gestapt bent. (Het ticket moet je weliswaar bij immer chagrijnige mensen kopen, maar je krijgt er wel een zeer nuttig plattegrondje van de stad bij. Helemaal gratis! Wij hebben hier gretig gebruik van gemaakt.)
  • De muur bekijken. Een stukje geschiedenis dat deels weggehaald is door een projectontwikkelaar. Wat nogal zonde is. Wij hebben het stuk dat er nog staat gezien en zijn er zelfs mee op de foto gegaan.
stukje muur

dit zijn wij niet, maar het is wel een stukje muur

  • Een fiets huren. Dat is niet per se nodig als je al zo’n ticket voor het openbaar vervoer hebt gekocht, maar wel als je wilt fietsen op voormalig vliegveld Tempelhof. Door de wind voortgeblazen over de landingsbanen krijg je bijna het gevoel dat je gaat opstijgen. Aan deze ervaring hebben wij toegevoegd: na afloop een koud biertje drinken in de zon. Geen slecht idee, al zeg ik het zelf.
ready for take-off

ready for take-off

  • Currywurst, de echte Berlijnse Wurst. Die koop je dan bij een tentje dat bekend staat als tentje met de beste Currywursten en waar dan ook een lange rij staat, omdat iedereen dat weet.
    Schijnt.
    Ik heb het niet gezien. En ik heb ze niet gegeten. Wel twee Bratwursten, dat dan weer wel.
  • Goedkoop sushi eten. Als sushifan heb je het zwaar in Nederland. Niet omdat het zo weinig te krijgen is (de laatste jaren duikt op iedere straathoek in Utrecht wel een sushitent op), maar omdat het zo duur is. En in Berlijn dus niet, hoorde ik van meerdere mensen. Sushi hebben we wel gegeten, maar goedkoop was het niet. Het restaurant was echter zo mooi en de kaart zag er zo goed uit dat we niet anders konden dan daar gaan zitten.
DSC_0086

mét sashimi!

DSC_0087

en bier!

  • Club-Mate drinken. Dat heb ik gedaan, maar ik zou het je niet aanraden. Is helemaal niet zo lekker.
  • Van de Fernsehturm op de Alexanderplatz over Unter den Linden richting de Brandenburger Tor gaan en dan naar de Reichstag en het Holocaustmonument en vervolgens richting Checkpoint Charlie. Dan heb je gelijk een groot aantal toeristische en historische hoogtepunten gezien en kun je tenminste zeggen dat je daar geweest bent. Wij deden dat gelukkig toen we de fiets nog hadden, want anders hadden mijn arme voetjes het natuurlijk allemaal niet aangekund. Vervolgens zou ik ook nog even naar het Jüdisches Museum Berlin gaan. Een bijzonder gebouw waar je dagenlang in zou kunnen ronddolen (zo lang hebben wij het niet volgehouden, maar alleen omdat we dan de trein terug naar huis zouden missen. En omdat ik vermoeide en pijnlijke voeten had.).
DSC04948

daar word je stil van

  • Uitgaan. Oh ja, uitgaan. Dat hebben we dus niet gedaan. We gingen wel naar een festival dat door The xx was georganiseerd. Dat was dan ook ons hoofddoel in Berlijn. Misschien nog wel beter dan uitgaan. Maar dat weet ik natuurlijk niet, want dat heb ik niet gedaan.

Je zou natuurlijk ook gewoon honderd andere dingen kunnen doen of HIER wat mooie foto’s bekijken.

Muziek, is dat wat?

Ik hou van muziek. Ik ga graag naar optredens en festivals, vind het leuk om nieuwe muziek te ontdekken, heb best veel muziek op mijn computer staan, koop af en toe zelfs nog een echte cd (terwijl ik geen cd-speler meer heb) en doe graag mee aan popquizzen. Ik vind ook van mezelf dat ik een goede muzieksmaak heb. Een beetje snobistisch ben ik daar wel in.

Dit alles wil echter niet zeggen dat ik er ook verstand van heb. Vraag me wat voor soort muziek ik dan leuk vind, dan kom ik niet uit mijn woorden. Ik kan dat nog het beste duidelijk maken door op te noemen wat ik níet leuk vind. Hopelijk denk je dan bij wat er overblijft aan hetzelfde als ik. Vraag me wat voor soort muziek een band maakt, dan kom ik vaak niet verder dan ‘een paar mensen die muziek maken… eentje zingt, eentje speelt gitaar, eentje drumt… je weet wel…’ Kortom, van hokjes heb ik geen kaas gegeten. Vraag me ook niet om een recensie over een optreden te schrijven, want ik kom vaak niet verder dan ‘leuk’, ‘goed’ of ‘saai’. Niet erg boeiend om te lezen. Denk ik.

Mijn muziekliefde brengt me wel op mooie plaatsen. Ik ga vaak naar optredens en festivals en ben daardoor bijvoorbeeld al in Boedapest, Keulen, op Vlieland en helemaal in België beland. En soms kom ik zo ook nog eens in een cd-winkel terecht (ja, hier en daar bestaan ze nog).

Zo belandde ik onlangs in de Plato, waar een luistersessie werd georganiseerd voor de nieuwe cd van The xx. Ik wist niet hoe dat zou zijn, zo’n luistersessie (in een kringetje om een cd-speler heen zitten? een geheim optreden van de band? deuren dicht, licht uit en mond houden?), maar je kreeg ook gratis biertjes, dus ik wilde er wel naartoe. Online had ik de cd al een paar keer gehoord, maar ja, een linnen tasje van The xx, kans op een concertkaartje en die gratis biertjes… dat kon ik natuurlijk niet afslaan.

Bij binnenkomst bleek dat je wel de cd moest kopen om een tasje te krijgen. Jammer. Ook om kans te maken op een concertkaartje moest je de cd kopen, maar dat wist ik al wel. Met een eventueel misschien uitzicht op binnenkort mogelijk weer werk te hebben, besloot ik dat ik de cd wel kon kopen als hij maximaal €15,- zou kosten. En ja hoor, dat was hij precies.

Daar ging mijn geld.

Er werd ook nog een canvas verloot. Nou, dat zou toch wel waar voor mijn geld zijn.

Na twee keer de cd gehoord te hebben die ik al kende, en twee gratis biertjes, kwam de verloting. Niks gewonnen. Huisgenoot ook niet. Twee mensen die bij elkaar hoorden wonnen toevallig beide kaartjes, dus die konden samen naar het concert. Dat vond ik dan wel weer leuk voor ze.

Toen vorige week de kaartverkoop voor het concert begon, grepen we ook weer naast het net. In een kwartier was het al uitverkocht. Zo gaat dat.

Maar… gelukkig heb ik er nu wel een linnen tasje bij.

En een cd.

Plasperikelen

Wie mij een beetje kent, weet dat ik niet alleen een ontzettende koukleum ben, maar ook een enorme zeikerd. Dan bedoel ik niet in de betekenis die van Dale geeft (al zullen sommige mensen daar misschien anders over denken), maar in de letterlijke betekenis. Ik moet namelijk heel vaak plassen. Wat niet erg zou zijn, hoogstens een beetje onhandig, als ik altijd een wc in de buurt zou hebben. Het probleem is echter dat ik vooral moet op momenten dat het eigenlijk niet kan.

In de auto, tijdens een wandeling, in een sprinter. In Marokko gingen we met de bus van Rabat naar Chefchaouen. De reis duurde zo’n zes uur (zonder pauze) en ik moest na vijf minuten al naar de wc. (En ja, ik was van tevoren nog geweest!) Als ik ergens aan het kamperen ben, moet ik ook gemiddeld tien minuten nadat ik helemaal ingepakt in mijn tent en slaapzak lig. Ook op festivals natuurlijk, waar je soms eerst nog een paar minuten moet lopen voor je bij een wc-gebouw bent. Er zijn natuurlijk nog veel meer voorbeelden, maar wat het belangrijkste is: als ik niet kan, moet ik juist. Misschien zit het tussen mijn oren, maar daar komt het in ieder geval niet uit.

Maar nu ben ik natuurlijk wel een beetje aan het van Dale-zeiken. Laat ik de positieve kanten benadrukken: je maakt nog eens iets mee. Ik heb al op de vreemdste momenten en plaatsen geplast, zoals:

  • bovenop een
    vulkaan van ruim 4 km hoog

    Img_4438
  • naast een
    Maya-altaar bovenop een andere vulkaan

    P2120071
  • in de Sahara
    achter een duintje, waar ik plotseling geluid van een aantal quads
    hoorde en er toen achter kwam dat er nog maar één duintje tussen mij en
    de quads in zat

    00659
  • natuurlijk in
    de meest smerige Dixi-hokjes op festivals

    00188
  • de meest
    gefotografeerde wc van de wereld (als dat erbij gezegd wordt, maak
    je natuurlijk ook een foto en voor je het weet is het ook écht de
    meest gefotografeerde wc ter wereld)

    Wcguate

Je zult wel begrijpen: als ik ergens voor het eerst kom, spot ik altijd direct de kortste route naar de wc.

In de trein is het meestal niet erg fijn. Hier zijn meestal niet de schoonste en meest fris ruikende wc’s te vinden, en als je een paar tassen bij je hebt, kun je die ook nooit zo goed kwijt. Daarom betaal ik ook regelmatig 50 cent om op het station naar de wc te gaan. Normaal gesproken zijn dit saaie en klinische wc’s en soms zijn ze zelfs nog smerig ook, ondanks de 50 cent die je betaalt. Maar dit hoeft niet altijd het geval te zijn. Onlangs was ik in Nijmegen. Ik moest vanaf het station nog 15 minuten lopen en dat zou ik natuurlijk niet volhouden. Dus volgde ik het bordje naar de wc. Ergens in een hoekje weggestopt was een deur en ik ging naar binnen. Ik stapte binnen in de geweldigste stations-wc die ik ooit gezien heb. Een man en een vrouw zaten direct achter het hekje bij de ingang. De vrouw zat lekker te breien (met wol en breinaalden ja) en de man was een kruiswoordpuzzel aan het maken. Binnengekomen zag ik dat er allerlei prullaria stonden. Beeldjes, nepboeketjes, schilderijtjes, lampjes. Echte handdoekjes bij de wastafel. Muziekje erbij. Geweldig, of je bij ze in de huiskamer was gekomen. Dit was de eerste keer dat ik het mijn 50 cent waard vond.

Kortom: wacht niet altijd met naar de wc gaan tot je thuis bent, probeer het ook eens ergens anders. Af en toe moet je wat smerigheden doorstaan, maar spannende plasplekjes verrijken je leven!

De keuzes die je maakt

Het leven bestaat voor een groot deel uit het maken van keuzes. Iedere dag weer moet je constant kiezen (Ga ik mijn bed uit of niet? Welke kleren doe ik aan? Wat zal ik op mijn weblog schrijven?). Jammer dus dat ik daar niet zo goed in ben. Het nemen van beslissingen en besluitvaardigheid zijn ook niet mijn sterkste punten. Of het nou gaat om simpele (maar toch wel belangrijke) zaken als ‘zal ik mijn haar nou weer eens laten groeien, of toch nog korter laten knippen’ of om levensgrote vraagstukken als studie, werk en het avondeten, meestal gaat het bij mij niet van een leien dakje. Het kan bijvoorbeeld gebeuren dat ik een leuk jurkje/tasje/paar schoenen/vulmaarin zie en twijfel of het leuk genoeg is om mijn geld aan uit te geven. Dan loop ik er een paar keer langs, blijf er een tijdje bij staan kijken en denk heel hard na hoe het eruit zou zien als ik het zou dragen. Daarna loop ik er nog een paar keer langs en vervolgens ga ik weer naar huis. Nog op weg naar huis denk ik al dat ik het misschien toch even had moeten passen. En dat het toch eigenlijk wel heel leuk was. Voor ik thuis ben heb ik bijna al besloten om het toch maar te gaan kopen. Maar nog niet helemaal, want de twijfel blijft nog steeds. Tot ik na een week toch maar weer terug ga naar de winkel, in de veronderstelling dat ik het toch maar ga kopen, en al bedacht heb wanneer ik het ga dragen, en in de winkel tot de conclusie kom dat het er niet meer is. Jammer. Of het is er nog wel, maar is in mijn hoofd wat mooier geworden dan het eigenlijk was. Dus ga ik toch maar weer naar huis.

Wat ga ik eten? Thuis al erg, in een restaurant helemaal. Soms is de bestelling al opgenomen en vraag ik of ik het nog mag veranderen. En twijfel ik daar achteraf toch weer over. Mijn tafelgenoten lijken dan meestal een betere keuze te hebben gemaakt.

Studies; daar heb ik er al meerdere van gedaan. Onderwerpen voor papers en essays; die kwamen meestal ongeveer de dag voor ik het essay moest inleveren. Spreekbeurten, vroeger op school; ook altijd zo’n gedoe.

Wat ga ik met oud en nieuw doen, ook zo’n leuke. Op de dag zelf weet ik vaak nog steeds niet waar ik ’s avonds te vinden zal zijn.

Zal ik naar Werchter gaan? Zal ik naar Lowlands gaan? Oh nee, dat kan niet meer, want dat is tegenwoordig alleen voor mensen die al driekwart jaar van tevoren kunnen besluiten dat ze daar naartoe gaan en dan gelijk een kaartje kopen.

En zo kan ik nog wel even doorgaan.

Bovenstaande voorbeelden (waar ik ook niet uit kon kiezen en dus allemaal maar noemde) geven wel aan hoeveel moeite ik heb met het doorhakken van knoopjes en knopen.

Deze week heb ik mezelf echter verbaasd! In één avond, een kwestie van twee á drie uur tijd, heb ik over een vakantie gedacht, gesproken en besloten. En als klap op de vuurpijl heb ik de vakantie op diezelfde avond ook al geboekt! Ga ik op vakantie? Waar ga ik naartoe? Wanneer ga ik? Hoe ga ik? Met wie? Al die vragen, al die keuzes, in één klap beantwoord. Dat voelt raar. Maar toch ook wel weer goed. Dat moet ik vaker doen. Misschien…