Zomaar een gehucht

Eerder schreef ik al over de voordelen van het doen van vrijwilligerswerk. Inmiddels doe ik niet meer aan vrijwilligerswerk. Al die dingen doen, en vooral het vele denken aan al die dingen die ik eigenlijk zou moeten doen; dat werd me allemaal een beetje te zwaar. Maar de voordelen waren natuurlijk wel voordelig en daar doe ik voorlopig nog wel even aan.

Dit keer lag het voordeel in Hombourg, een gehucht in de buurt van Maastricht, net over de grens in België.

Ook in gehuchten – of juist in gehuchten? – blijk je je prima te kunnen vermaken.

Er was daar een restaurant met de bijzondere naam ‘het gebottelde varken’ (‘le cochon embouteillé‘). Daar dronken we, onder het toeziend oog van een aan de muur hangend zwijnenhoofd, wat biertjes die om de hoek gebrouwen waren. Lekkere biertjes en een veilig gevoel, zo’n wakend varken.

De volgende dag zochten we ons heil in Maastricht. Het zonnetje scheen en onderweg genoten we van het uitzicht vol koeien in een reliëflandschap met verlaten stations. In Maastricht hadden we het geluk om de intocht van Sinterklaas mee te maken. Wij zochten snel ons heil in de kazematten, om hier door eeuwen geleden uitgegraven gangen rond te dolen. Hier leerden we onder andere wat we kunnen doen om onszelf te beschermen als ‘de bom’ valt. Ook al zo’n veilig gevoel.

Dsc04185

’s Avonds was het feest in Hombourg.

Een feest om nooit te vergeten.

De plaatselijke schuttersvereniging had de week tevoren een koning gekozen en deze avond gaf de roi de tir een feestje. Heel het dorp was uitgelopen naar de zaal in het dorpshuis om zijn kroning te vieren. De jeugd hing vooral buiten om sigaretten en andere waar te roken, terwijl de ouders binnen uit hun dak gingen op Sunday Bloody Sunday, Franse jarentachtigmuziek en een alomvattende Abba-medley. Wat opviel was dat de lokale kapper al jaren niet meer aan bijscholing gedaan leek te hebben en dat hetzelfde gold voor de uitbater van waarschijnlijk de enige kledingwinkel in het dorp.

Wij keken onze ogen uit.

En de dorpsbewoners ook naar ons.

De wandeling die voor de volgende dag op het programma stond, hebben we wegens omstandigheden niet kunnen uitvoeren. We wilden namelijk niet nat worden. We hebben dus ook niet kunnen zien hoe de inwoners van Hombourg er aan toe waren na hun jaarlijkse avondje uit.

Gelukkig kwamen we zonder hen ook de dag wel door.

Al met al weer een weekend to remember.

Wat mij betreft geniet ik nog jaren van de voordelen van het (niet) doen van vrijwilligerswerk.

En oh ja, voor de nieuwste panty’s moet je in de supermarkt van Hombourg zijn.

Dsc04124

Bèèèèèèh!

Vandaag is weer de عيد الأضحى begonnen. Voor degenen die dit niet begrijpen; dat is het Offerfeest, danwel Slachtfeest, danwel het Grote Feest. Of, voor mijn oud-cursisten die niet zo goed Nederlands spraken: het Schapenfeest. Welke naam je er ook aan wilt geven, het gaat er uiteindelijk om dat het voor de moslims een belangrijk feest is.

En ik moest hierdoor denken aan mijn ervaringen met dit feest in Marokko. 

Eerst de schapensfeer die in de lucht hing:

Schaap1

Daarna mijn volhardende pogingen om bepaalde schapendelen te ontwijken:

Schaap2

En vervolgens de overvloed aan schapenvlees:

Schaap3

En waar ik niet over schreef, maar wat ik me wel levendig herinner: de geur van schapenvlees die een paar dagen lang in de stad hing. Iets te overdadig wat mij betreft. En misschien hing die er nog wel langer, maar ik ging er toen snel vandoor.

Meer over die avonturen is natuurlijk altijd terug te lezen en ook een beetje te zien.

Voor nu: مبروك عيد *

* mensen die Arabisch lezen zullen zien dat dit niet helemaal klopt, maar de meesten van jullie zullen dat gelukkig niet doorhebben

Als de wereld stopt met draaien

Gisteren was het dan zover. Zelfs serieuze nieuwsrubrieken als het NOS-journaal, het Rtl4-journaal, EenVandaag en RTLBoulevard, en belangrijke mensen besteedden er aandacht aan: de laatste aflevering ooit van As the World Turns, ook bekend als ATWT. Wie deze prachtige zeepserie niet kent (bestaan die mensen?), raad ik aan Yv0ns column te lezen.

Hoewel ik het al een tijdje niet meer volg, heb ik wel een ATWT-periode gekend. Deze periode diende zich aan toen ik mijn eerste scriptie moest schrijven en ik een nuttige tijdsbesteding zocht. De periode strekte zich uit over de periode dat ik mijn tweede scriptie moest schrijven en ik wederom een nuttige tijdsbesteding nodig had, het moment dat ik werk had gevonden waarbij ik al vóór vijf uur weer thuis was en toen ik helemaal geen werk had. Maar opeens was het over. Ik had er om de een of andere reden geen behoefte meer aan en wonderbaarlijk genoeg miste ik het geen moment. Geen afkickverschijnselen te bespeuren. Mijn leven bleek zonder deze figuren ook nog interessant genoeg te zijn. Dat was wel fijn.

Zo af en toe zag ik nog eens een stukje. Dan waren er intussen weer bijzondere relaties ontstaan, ontvoeringen en geestesverschijningen geweest, mensen uit de dood opgestaan of baby’s verwisseld. Ik vroeg me wel even af hoe het weer zo ver had kunnen komen, maar hé, alles kan in Oakdale. En ik ging weer snel door met het echte leven. Maar nu was het dus bijna voorbij. Een tijdperk. 54 jaar. En hoewel ik wat afleveringen gemist had, kon ik deze laatste aflevering toch echt niet missen.

ATWT is altijd een geliefd gespreksonderwerp op verjaardagen van Yv0n. Zij kijkt ernaar en een paar vrienden en vriendinnen van haar ook. Er kan uren gepraat worden over deze wonderlijke serie. En omdat ik het minst lang had gekeken, leer ik daar steeds weer nieuwe dingen. Over bijzondere familierelaties en nog bijzonderdere gebeurtenissen.

Nu had Yv0n het geniale plan opgevat om samen het afscheid te vieren. Op die manier zou het iets beter te verdragen zijn. Een geweldig idee, dus kwamen we gisteravond bij elkaar om de laatste momenten van het stadje Oakdale te beleven. Ik vroeg me af wat er zou gaan gebeuren. Er was pas iemand overleden (zo’n stukje wat ik toevallig gezien had), dus misschien zou wel iedereen op de begrafenis aanwezig zijn en er een bom op vallen. (Helaas heeft bij bijzondere gebeurtenissen als begrafenissen en bruiloften iedereen in Oakdale altijd belangrijkere dingen te doen, dus daar is het nooit zo druk. Geen optie dus.) Misschien zou een wraakzuchtig persoon uit het verleden terugkomen en iedereen vergiftigen. Zoiets was al eerder geprobeerd, maar toen was het mislukt. Wat er ook zou gebeuren, het moest toch iets spectaculairs (en vooral vergezocht) zijn.

Spectaculair was het helaas niet. Vergezocht wel. Love was in the air en iedereen was lief en aardig voor elkaar. Mensen die elkaar in het verleden bijna vermoord hadden, waren nu gelukkig samen. Vrouwen die jaren vochten om dezelfde man vroegen nu aan elkaar of ze peetouders voor de kinderen wilden zijn. Bedrijven en contracten die tot op het bloed bevochten waren, werden opgegeven omdat de eigenaren zich met hun man dan wel vrouw gingen terugtrekken. Een en al zoetsappigheid en gekwijl. Dingen die je normaal gesproken nóóit in Oakdale ziet, waren nu het énige wat je er zag.

Jammer van dit einde.

Gelukkig konden we samen nog wel mooie herinneringen ophalen. Herinneringen die ik veelal zelf niet had, maar waarvan ik nog steeds nieuwe dingen kon leren over bruiloften, echtscheidingen, wijnkelders en brainwashing. We konden erom lachen en terugdenken aan die mooie tijden.

Dit was een beter afscheid dan de aflevering zelf.