Dertigers in de disco

Toen ik de aankondiging zag voor een nieuwe dansavond in Tivoli sprong ik een gat in de lucht. Ik was namelijk net jarig geweest en had juist de gezegende leeftijd bereikt om bij dit feestje naar binnen te mogen: de dertigersdisco. Maar dan wel met een fancier benaming: 30 Something.

Na die sprong moest ik even op de bank bijkomen van de inspanning.

‘Eindelijk een feestje dat om 20.00 begint, omdat iedereen weer om 0.00 thuis moet zijn, zodat de oppas het dansstokje kan overnemen, en ik dus niet heel de avond al in de kroeg bier hoef te gaan drinken om te voorkomen dat ik in slaap val, nog voor het feest begint, en ik de volgende dag heel brak ben!’ dacht ik.

Maar niets was minder waar. De avond begon gewoon om 23.00.  In Tivoli hielden ze dus geen rekening met de problemen waar je als dertigjarige tegenaan loopt.

Dus ging ik die avond maar ergens anders biertjes drinken en alsnog laat thuiskomen iets anders doen en lekker op tijd naar bed.

Van iemand die zich wel aan het dertigersfestijn gewaagd had, hoorde ik achteraf dat het niet zo geslaagd was. Druk was het wel, het was zelfs uitverkocht. Maar daar was dan ook alles mee gezegd.

Maar hier gaat het natuurlijk niet om de ervaring van iemand anders op een dansavond waar ik zelf niet geweest ben. De tweede editie van deze dansavond voor jeugdigen van geest heb ik namelijk wél bezocht. En daar kan ik dus wel iets over zeggen.

Er was inmiddels wel iets aan het concept veranderd: het begon om 22.00 in plaats van 23.00. Dat vond ik al een mooie vooruitgang ten opzichte van de vorige keer, om hiervoor genoemde redenen. En dan kun je er tenminste best om 23.00 naartoe gaan. Misschien dat ze nu toch een beetje rekening hielden met de leeftijd. En het was op zaterdag in plaats van vrijdag. Wat daar het voordeel van is, heb ik nog niet kunnen ontdekken.

Bij aankomst vroeg ik me wel een beetje af wat ik hier nou eigenlijk ging doen: er stonden wel erg veel fietsen met kinderzitjes buiten. Ik zette toch door; ik had tenslotte ook al een hele verzameling kroost kunnen hebben en dan zou ik het ook leuk vinden als ik er eindelijk weer eens uit mocht.

fietszit

Zoiets, maar dan zonder die roze mensen erop.

Bij binnenkomst vroeg ik me opnieuw een beetje af wat ik hier nou eigenlijk ging doen: er stonden alleen wat oudere jongeren aan de kant en aan de bar, niemand op de dansvloer. Opnieuw zette ik door; ik behoorde nou eenmaal tot deze leeftijdsgroep en ik was er blij mee. ’s Ochtends een vent, ’s avonds een vent, zoiets. Wij gingen dansen en gelukkig werd het langzaamaan steeds drukker, totdat heel de zaal vol stond met 30 Somethingers die voor het grootste gedeelte eigenlijk best oké leken.

Dus niet zo.

Dus niet zo.

Uiteindelijk heb ik een hele leuke avond gehad, al dansend tussen my kind of people.

En heb ik ook nog eens geleerd dat je op avonden voor oude mensen gerust prosecco, champagne en speciaalbieren voor een belachelijke prijs kunt aanbieden, omdat iedereen het op die leeftijd helemaal gemaakt heeft.

Biertje?

Sommige mensen houden zich bezig met heel leuke dingen. Zoals broertjes pesten, een bubble wrap bike maken, ijstaarten van dictatorhoofden maken. Of zelf bier brouwen. Die eerste mensen ken ik gelukkig niet persoonlijk, maar de laatste gelukkig wel. Dus heb ik mijn rotsvaste vertrouwen getoond door te investeren in de ontwikkeling en productie van vandeStreek bier. Crowdfunding wordt dat wel genoemd.

En ja hoor, zo’n half jaar later werd dat vertrouwen beloond met een pakket met twaalf flesjes bier. Plus een opener. Plus een onderzetter. Plus een certificaat als dank voor het getoonde vertrouwen.

vandeStreek bier

vandeStreek bier

In het pakket zaten twee soorten bier. Het ene bier had de toepasselijke naam Broeders. Dit is toepasselijk, omdat de makers van het bier broers zijn. Het andere bier heette Dark Roast. Waarschijnlijk ook heel toepasselijk, omdat dat vast iets zegt over de ingrediënten.

Ik besloot een proefteam uit te nodigen, want dit kon ik natuurlijk niet in mijn eentje aan. We dronken en we oordeelden. De Broeders is een lekker fris biertje en de Dark Roast is wat zwaarder. Dat er iets met koffie in de ingrediënten stond, sprak ons in eerste instantie niet zo aan, maar ook dit bleek een goed te drinken biertje te zijn. Wat het zeer ervaren proefteam betreft, zijn beide bieren goedgekeurd.

Nu ga ik deze biertjes gelijk maar even schaamteloos promoten:

Waar precies, dat kun je ook vinden op de website. En op diezelfde website kun je ook nog eens aangeven waar je de biertjes nog mist, zodat ze daar binnenkort misschien ook wel verkocht gaan worden.

Proost!

____

Waarom alleen maar eten wat je kent? Ik koop steeds iets nieuws en laat je hier weten hoe het beviel.

10 dingen die je zou kunnen doen als je in Berlijn bent…

… en hoe ons dat is vergaan.

ZON!

ZON!

  • Mensen kennen die daar wonen, zodat je een goede uitvalsbasis hebt – oh ja, en gezelligheid. Wel handig is het dan als je gastheer niet de deur in het slot laat vallen als je aankomt, zonder dat hij de sleutel in zijn zak heeft, waardoor je niet eens de tijd hebt om je slaapplaats te bekijken en je tas uit te pakken, maar direct de stad in moet om daar een beetje in het gras langs het water van de zon te genieten.
    Eigenlijk niet eens zo’n heel slecht scenario, dus besloten we het zo maar aan te pakken.
  • Mensen kennen die daar wonen, zodat je een goede uitvalsbasis hebt – oh ja, en gezelligheid. Wel handig is het dan als niet de volgende dag het internet uitvalt zodat je niet eens van tevoren weet of het die dag wéér zulk mooi weer wordt en als dan niet óók nog eens de douche kapot gaat, waardoor je ongewassen de stad in moet. Terwijl het zo warm en zonnig is dat je misschien wel een beetje gaat zweten. Ook dat scenario voerden wij uit.
  • Een 7-dagenticket voor het openbaar vervoer kopen, zodat je elk moment in de tram, U-bahn, S-bahn of wat dan ook kunt stappen. Zo kun je vermoeide en pijnlijke voeten voorkomen. Denk er dan wel op tijd aan dat dat is wat je kunt doen met dat ticket, nog vóórdat je vermoeide en pijnlijke voeten hebt. Anders loop je net als ik de rest van je tijd daar met vermoeide en pijnlijke voeten rond, zelfs als je in de tram, U-bahn, S-bahn of wat dan ook gestapt bent. (Het ticket moet je weliswaar bij immer chagrijnige mensen kopen, maar je krijgt er wel een zeer nuttig plattegrondje van de stad bij. Helemaal gratis! Wij hebben hier gretig gebruik van gemaakt.)
  • De muur bekijken. Een stukje geschiedenis dat deels weggehaald is door een projectontwikkelaar. Wat nogal zonde is. Wij hebben het stuk dat er nog staat gezien en zijn er zelfs mee op de foto gegaan.
stukje muur

dit zijn wij niet, maar het is wel een stukje muur

  • Een fiets huren. Dat is niet per se nodig als je al zo’n ticket voor het openbaar vervoer hebt gekocht, maar wel als je wilt fietsen op voormalig vliegveld Tempelhof. Door de wind voortgeblazen over de landingsbanen krijg je bijna het gevoel dat je gaat opstijgen. Aan deze ervaring hebben wij toegevoegd: na afloop een koud biertje drinken in de zon. Geen slecht idee, al zeg ik het zelf.
ready for take-off

ready for take-off

  • Currywurst, de echte Berlijnse Wurst. Die koop je dan bij een tentje dat bekend staat als tentje met de beste Currywursten en waar dan ook een lange rij staat, omdat iedereen dat weet.
    Schijnt.
    Ik heb het niet gezien. En ik heb ze niet gegeten. Wel twee Bratwursten, dat dan weer wel.
  • Goedkoop sushi eten. Als sushifan heb je het zwaar in Nederland. Niet omdat het zo weinig te krijgen is (de laatste jaren duikt op iedere straathoek in Utrecht wel een sushitent op), maar omdat het zo duur is. En in Berlijn dus niet, hoorde ik van meerdere mensen. Sushi hebben we wel gegeten, maar goedkoop was het niet. Het restaurant was echter zo mooi en de kaart zag er zo goed uit dat we niet anders konden dan daar gaan zitten.
DSC_0086

mét sashimi!

DSC_0087

en bier!

  • Club-Mate drinken. Dat heb ik gedaan, maar ik zou het je niet aanraden. Is helemaal niet zo lekker.
  • Van de Fernsehturm op de Alexanderplatz over Unter den Linden richting de Brandenburger Tor gaan en dan naar de Reichstag en het Holocaustmonument en vervolgens richting Checkpoint Charlie. Dan heb je gelijk een groot aantal toeristische en historische hoogtepunten gezien en kun je tenminste zeggen dat je daar geweest bent. Wij deden dat gelukkig toen we de fiets nog hadden, want anders hadden mijn arme voetjes het natuurlijk allemaal niet aangekund. Vervolgens zou ik ook nog even naar het Jüdisches Museum Berlin gaan. Een bijzonder gebouw waar je dagenlang in zou kunnen ronddolen (zo lang hebben wij het niet volgehouden, maar alleen omdat we dan de trein terug naar huis zouden missen. En omdat ik vermoeide en pijnlijke voeten had.).
DSC04948

daar word je stil van

  • Uitgaan. Oh ja, uitgaan. Dat hebben we dus niet gedaan. We gingen wel naar een festival dat door The xx was georganiseerd. Dat was dan ook ons hoofddoel in Berlijn. Misschien nog wel beter dan uitgaan. Maar dat weet ik natuurlijk niet, want dat heb ik niet gedaan.

Je zou natuurlijk ook gewoon honderd andere dingen kunnen doen of HIER wat mooie foto’s bekijken.

Doe-het-zelf-biertje

Afgezien van het feit dat ze al een tijdje bezig zijn met een grootscheepse verbouwing waar ik op mijn vrije dag veel te vroeg van wakker word, en dat ik na de completering hiervan onderworpen zal zijn aan nog meer luchtvervuiling en geluidsoverlast, is het best leuk om het blauwgele gebouw van Ingvar Kamprad als buurman te hebben.

Als ik zin heb in gratis koffie, een cadeautje zoek of iets voor in de keuken nodig heb, wip ik even bij hem langs en ben ik weer voorzien. Ook voor voedsel kan ik bij mijn buurman terecht: hotdogs, gehaktballetjes, jam… hij heeft het allemaal en ziet mij er graag de winkel mee verlaten.

Een tijdje geleden ontdekte ik dat mister Sweden zelfs biertjes verkocht! Twee verschillende nog wel: een ljus (lichte) en een mörk (donkere). Ik twijfelde of ik ze zou meenemen, maar op dat moment leek het me beter van niet.

Tot ik pas geleden op zoek was naar een cadeautje voor iemand. Toen besloot ik om weer eens naar de biertjes te gaan kijken. Ze waren er nog en ik nam van beide varianten een flesje mee.

Dsc04313

En Ikea zou Ikea niet zijn, als ze niet het volgende op het dopje zouden zetten:

Dsc04317

Hoe de biertjes smaakten, weet ik niet. Dat moet de gelukkige ontvanger ons maar vertellen.

Als hij de flesjes open heeft weten te krijgen natuurlijk.

Bier und Brezen

Dit weekend was ik in München. Ik wist eigenlijk vrij weinig over deze stad, maar je blijkt er best veel te kunnen doen. Dat heb ik dan ook gedaan. Een paar dingen die je gedaan moet hebben in München (of niet, maar het kan je verblijf wel veraangenamen):

  • Een Brezen
    eten. De Brezen lijkt op de ‘zoute stokjes‘ die iedereen wel kent,
    maar is een stuk groter en zacht en in de vorm van een krakeling. Er
    zitten erg veel zoutstukjes op, die je er het beste vanaf kunt
    schrapen (anders moet je weer zo veel bier drinken om de dorst tegen
    te gaan).

  • Weißwurst eten. De Münchense vorm van Bratwurst. Dit werd me sterk afgeraden door mijn broertjes, dus dit heb ik niet gedaan. Maar het is dus wel iets echt Münchens.

    Ik heb trouwens wel een kroket op.

  • Naar een Biergarten
    gaan. Gezellig met zijn allen aan lange tafels zitten en, jawel,
    bier drinken. Dit heb ik wel gedaan. Waar we de eerste avond nog
    halve liters kregen, werden er in de Biergarten slechts literpullen
    geserveerd. Die avond had ik besloten om één biertje te doen,
    omdat ik een beetje hoofdpijn had en rustig aan wilde doen. Aan dat
    ene biertje had ik dan ook ruim voldoende.

  • De Oktoberfesten
    bezoeken. Dit lukt wel als je in september in München bent (what’s
    in a name?) maar in augustus nog niet. Deze activiteit heb ik dus
    ook niet kunnen uitvoeren. In de buurt was echter een mooi
    alternatief: het Dachauer Volksfest.

    Dsc03772

    Een klein voorproefje op de
    Oktoberfesten, waar de Lederhosen en Dirndls niet ontbraken.

    Dsc03776

    Ook hier weer literpullen (eventueel een beetje te smokkelen door een Radler te bestellen; bier gemengd met 7up) en als meest geliefde maaltijd de halve haantjes. Met live-entertainment door een fanfare, dikke dronken
    Duitsers en vallende vrienden.

  • Tot rust komen in de
    metrostations. Hier hoef je je niet te vervelen als je op de metro
    wacht, want je kunt genieten van de prachtigste symfonieën die voor je afgespeeld worden.

  • Running sushi eten.
    De sushi komt op een lopende band voorbij, dus je moet wel opletten,
    want voor je het weet is dat bordje met lekkere sushi er alweer
    vandoor.

En natuurlijk zijn er nog genoeg andere dingen te beleven. Kijk bijvoorbeeld hier voor goede tips.

Een bijzonder eiland

Waar vrijwilligerswerk allemaal al niet goed voor kan zijn. Ok, je moet soms ook wel iets doen wat op werk lijkt, daarom heet het ook vrijwilligerswerk. Maar het kan ook leuke dingen opleveren. Mijn Afrika-groepje bijvoorbeeld bestaat uit heel leuke mensen. En met die mensen gaan we ieder jaar een weekendje weg. Meestal gebeurt dat aan het eind van de zomer, als er nog kans op mooi weer is. Dit jaar had ik aangeboden om de organisatie voor mijn rekening te nemen. Dus gingen we niet aan het eind van de zomer weg, maar werd het pas in januari. Maar ook dan kan het gelukkig mooi weer zijn, wat dit weekend maar weer bleek. Eigenlijk best goed uitgekozen dus, dat weekend.

Omdat ik sinds afgelopen zomer de Waddensmaak te pakken hebben, zou de reis ons naar Texel voeren. Heel leuk, als je er niet bij stilstaat dat je misschien wel met het openbaar vervoer moet reizen. Dan blijkt het opeens nogal een reis te zijn. Maar dat mocht de pret niet drukken. En dat we met vijf personen waren in plaats van de in eerste instantie geplande acht ook niet. Hadden we tenminste bijna allemaal een eigen slaapkamer!

Een van de leuke dingen aan Waddeneilanden is dat je er alleen met de boot kan komen. Naar Terschelling en Vlieland duurt dat best lang. Naar Texel maar twintig minuten. Deze boot vaart heel rustig. Tien minuten nadat we zouden moeten vertrekken vroeg ik me af of de boot nou niet eens zou gaan varen. Maar toen waren we dus al tien minuten aan het varen. De rest van het weekend heb ik maar niet te veel vragen meer gesteld.

We hebben op Texel een paar bijzondere dingen meegemaakt. Het is daar namelijk niet zoals in de grote stad. Mensen zijn er (bijna allemaal) aardig en vertrouwen elkaar. Dus kon het gebeuren dat we geen sleutel voor het huisje hoefden op te halen, maar de deur gewoon open was gelaten. Wel handig.

Wat ook kon gebeuren is dat de eigenaresse gewoon naar binnen wilde lopen om ons de huisregels te verkondigen. Gelukkig hadden wij zelf wel de deur op slot gedaan.

Mensen die we tegenkwamen zeiden gedag. Ook in de supermarkt zei de caissière gedag toen we binnenkwamen (en dus nog niet eens aan de kassa stonden). En mensen zetten hun fiets niet op slot. Dat kan daar ook gewoon.

In het restaurant waar we aten, hadden we het erover dat we niet wisten of we een kurkentrekker in het huisje hadden. We hadden namelijk wel een fles wijn met een kurk. De restauranteigenaar leende ons zijn enige kurkentrekker uit. Als we hem maar wel weer terug zouden brengen, want het was dus zijn enige kurkentrekker. Ook dat kan daar gewoon.

We kwamen er ook achter dat er een fonteinsnol op Texel huist. Die zijn we gelukkig niet tegengekomen. Ook andere snollen en dellen hebben we alleen op borden zien staan.

Dsc02915

Er zijn ook veel zeehonden. In principe niet óp het eiland, maar daar in de buurt. Als ze wel op het eiland komen en een beetje kapot zijn, worden ze in Ecomare opgevangen. En daar kun je ze dan gaan bekijken. Sommige zijn lief en klein en schattig en snoezelig en zielig. Andere zijn lelijk en daardoor natuurlijk minder schattig en snoezelig en zielig. En sommige zijn blind en hebben staar en rode ogen en zijn dus eigenlijk heel zielig maar vond ik toch eigenlijk vooral eng. Wat dan ook wel weer zielig is.

Lieve kleine zeehond:

Dsc02868

Lelijke zeehond (maar hij kan wel op zijn achtervinnen staan!):

Dsc02892

En verder zijn er nog veel meer leuke dingen, zoals Texelse biertjes, verse visjes, heel veel schapen, strand (niet overal geloof ik), Texels appelsap, spannende verhalen over wilde katten en koeien die dikke stevige vlaaien maken en slufters. Oh ja, en we hebben Sinterklaas gevierd. Dat kan daar ook gewoon nog op 14 januari.

Dsc03002

Texel, een bijzondere belevenis.

Keulse survival

Vorige week kwam EMA optreden in Keulen. Ik kende deze band eigenlijk niet, maar na een nummer geluisterd te hebben leek het me leuk genoeg om mee te gaan. Dus togen we afgelopen zaterdag op weg naar deze prachtige Duitse stad. Van tevoren werd ik natuurlijk aangeraden om de dom te beklimmen. Nadat ik ooit de dom van Utrecht heb bedwongen – waarna ik nog een half uur last van trillende benen had – zou de Keulse dom (nog een stukkie hoger) natuurlijk een mooie aanvulling op mijn domprestaties zijn. Verdere attracties in deze mooie stad zouden o.a. een chocolademuseum en een mosterdmuseum zijn. Tot slot kreeg ik van mijn broertje nog een mooie oude luchtfoto van Keulen aangereikt, waarmee ik me alvast kon verheugen op de Keulse vergezichten.

Uiteindelijk is er van al deze toeristische activiteiten niets terechtgekomen. Want het was mooi weer. Ja, het was mooi weer! Eindelijk, eind september en de zon brak door! Dan ga je natuurlijk niet naar een museum (binnen) of een dom (ook binnen en hoog), maar geniet je van het mooie weer. Dus genoten we in het Hiroshima-Nagasakipark van de stralende zon, onder het genot van een hapje en een drankje. Vervolgens besloten we fietsen te huren. Doordat we een verkeerde tram uitkozen (die niet naar de fietsenverhuur ging) hebben we ook nog een stuk van de stad te voet gezien. En daarna natuurlijk alles fietsend.

’s Avonds dronken we eerst wat Kölsches en aten we heel gezond, want “aardappel is ook groente.” Na dit genot bewogen we ons richting Gebäude 9 voor het optreden waar het allemaal om begonnen was. De juiste richting was nogal moeilijk te bepalen, dus hebben we veel van de stad gezien wat we normaal gesproken nooit zouden zien. Wat wil je, als je een rivier over moet en de keuze hebt uit tientallen bruggen. Het belangrijkste is dat we uiteindelijk nog ruim op tijd aankwamen.

Het optreden was leuk en onderweg naar buiten liepen we nog bijna de zangeres omver (helaas geen foto van onze ontmoeting). Toen moesten we proberen om weer naar de andere kant van de rivier te komen. Gelukkig bleek er heel dichtbij een brug te zijn waar je ook met de fiets op kunt (op de heenweg konden we geen fietseningang vinden en hebben we een brug te ver genomen). Helaas had deze brug meerdere mogelijkheden om er vanaf te komen. Zo ook één op het midden van de brug. Toen we beneden kwamen, bleek dat we nog maar ergens halverwege de rivier waren en op een soort van eilandje in de rivier terechtgekomen waren (tenminste, dat denk ik, ik snap nog steeds niet zo goed hoe het zat). Zo kwamen we er wel achter dat er onder de brug talloze feestjes te vieren zijn, van metal tot electro tot chique tent tot koerdische dansmannen. Gelukkig lukte het ons ook dit keer weer om de weg terug te vinden en uiteindelijk weer ergens aan de goede kant van de stad terecht te komen. Wat zijn we toch goed!

Ook zondag en maandag genoten we weer van de straling in het Hiroshima-Nagasakipark. Onze laatste activiteit was een fietstochtje langs de Rijn. De rivier leidde ons langs industriestadjes, volkstuintjes en restaurantboten. Daarna was het feest afgelopen en moesten we weer richting Nederland. Wat de gemiddelde toerist van Keulen ziet, hebben wij uiteindelijk níet gezien. Maar wij hebben veel spannendere delen van Keulen gezien.