Bezint eer ge begint. Of beestjes in de tuin

Bezint eer ge begint. Had ik dat maar gedaan…

Toen ik deze woning ging bekijken, dacht ik: yes, een tuin! Het was toen eigenlijk nog geen tuin, het waren alleen maar tegels. Maar ik had gelijk visioenen van de prachtige tuin die het zou worden. Ik dacht aan de mooie bloemen die erin zouden komen. Aan alle groenten en kruiden die ik zou gaan verbouwen. En aan al die uren dat ik heerlijk in de zon kon zitten op mijn relaxstoel.

Tot ik daar ging wonen en erachter kwam dat er nogal wat haken en ogen aan zaten.

Haak en oog 1: de tuin is niet zo groot, dus passen er niet heel veel bloemen, groenten, kruiden en relaxstoelen in.

Haak en oog 2: de tuin is ommuurd door schuren en schuttingen. Die muren houden veel zon tegen. Dus ligt de helft van mijn tuin altijd in de schaduw. En de andere helft ligt slechts een gedeelte van de dag in de zon.

Haak en oog 3: er komen allerlei deuren uit op mijn tuin, en ik moet van de ene naar de andere kunnen lopen. Daar passen dus geen bloemen, kruiden en relaxstoelen.

Haak en oog 4: ik heb geen relaxstoel.

Een deel van die onoverkomelijk lijkende problemen heb ik inmiddels toch overkomen. Met behulp van mijn hovenierbuurman ontstond er een ontwerp waarmee ik van die niet al te grote tuin met veel deuren toch iets leuks kon maken. En met behulp van goede vriend M.v.R. zijn veel tegels verhuisd en kwam er plaats voor aarde. Daarin staan nu toch planten (die, als het goed, is, tegen schaduw kunnen), een paar kruiden en zelfs een boompje. En er is ook ruimte voor een relaxstoel (niet in de aarde).

Niet alleen ik ben blij met dit resultaat, ook het dierenrijk is mij hier dankbaar voor. Het begon met de mieren. Ze krioelden over de tegels, over de planten, tegen de muur, tegen de boomstam. Overal. Gelukkig (nog) niet veel binnen.

En ze nodigden hun vriendjes uit.

Eerst kwam ik veel pissebedden tegen, zelfs paarse tsjernobylpissebedden!

paarse pissebed

paarse pissebed; hij was fel hoor, al zie je dat op deze foto niet zo goed

 

En natuurlijk ook wormen, spinnen, rare veelpotige rondkruipers en meer van dat soort wezens.

Deze morgen ontdekte ik de volgende gaten.

gat 1

gat 1

gat 2 en er zijn ook nog gat 3 en 4 en misschien wel 5

gat 2
en er zijn ook nog gat 3 en 4 en misschien wel 5

Mijn bovenburen schijnen al tijden last te hebben van woelmuizen, dus ik ben bang dat ze de sprong naar mijn tuin gewaagd hebben. Ik moet zeggen dat ik wel onder de indruk ben van hun mooi gegraven gangetjes. Maar ik vind het niet zo leuk als ze mijn planten gaan opeten.

Als iemand overigens andere, betere ideeën heeft over de veroorzakers van deze gangen, mag zij/hij het zeggen.

En toen ik vanmiddag thuiskwam, was mijn halve tuin ineens bezaaid met naaktslakken. Hartstikke gezellig hoor, die slijmerds, maar voor je het weet glij ik uit over al die sporen.

En eten ze al mijn plantjes op.

Ik heb ze heel diervriendelijk allemaal (dat hoop ik tenminste) verzameld en een eind verderop weer uitgezet.

bakkie slakken

bakkie slakken

Nu zitten ze misschien wel bij de buren in de tuin.

Dus. Bij dat tuinieren komt meer kijken dan wat plantjes zaaien en in een relaxstoel zitten (zucht, had ik maar zo’n ding…). Maar ik ga rustig door. En als ik ooit zo’n stoel heb, hoop ik er ook een minuutje van de dag in te kunnen zitten. Dagdromend over biertjes en beestjes…

Rosana Simona Barcelona

Als je samen op vakantie gaat, is het wel zo handig als je een beetje dezelfde ideeën hebt over wat je onder vakantie verstaat. Dus kwam het wel goed uit dat ik met Simone naar Barcelona ging: ik was net dertig en zij was zwanger, allebei niet meer in staat om lang op te blijven en te gaan stappen dus.

Gelukkig konden we nog wel veel andere dingen, zoals:

– Heel lang zoeken naar een goed en leuk en niet te duur restaurant. En dan uiteindelijk bij een slecht en ongezellig en duur restaurant belanden. (Dat gebeurde gelukkig maar een paar keer, want het lukte ons ook weleens met een betere uitkomst.)

Heel erg lekker eten!

Heel erg lekker eten!

– Lang zoeken naar een bioscoop. We zagen overal posters hangen van de nieuwste film met Ryan, Sólo Dios perdona (spreekt hij ook Spaans dan?), en besloten daar naartoe te gaan. De bioscoop leek makkelijk te vinden, dus konden we wel vertrekken zonder plattegrond mee te nemen. De bioscoop bleek niet zo makkelijk te vinden, dus weten we nog steeds niet of Ryan goed Spaans spreekt.

– Zoeken naar de grote Salamander (of Draak, zo je wilt) van Gaudí op La Rambla. Daar bleek hij niet te staan, dus vonden we hem daar niet.

– Zoeken naar de grote Salamander (of Draak, zo je wilt) in Park Güell. Daar bleek hij wel te staan, maar bij een andere ingang dan die wij genomen hadden. Daar moest je voor betalen en omdat wij heel het park al hadden gezien omdat we door een andere ingang naar binnen waren gekomen, wilden we dat niet meer.

– Sleutelhangers van de grote Salamander (of Draak, zo je wilt) vinden. We zochten er niet eens naar, maar zagen ze overal. Des te pijnlijker dat we de echte niet gevonden hebben.

– Een kabelbaantripje plannen op een moment dat er maintenance was. Dat wisten we natuurlijk niet van tevoren, en de man die daar werkte blijkbaar ook niet. Hij wist dan ook niet of het nog een half uur zou duren, of misschien wel twee uur. Daar wilden we niet op wachten, dus gingen we maar op een iets minder spannende maar niet minder intensieve manier de berg op: met de metro, lopend en nog een stukje met de bus. Op de terugweg konden we nog wel een eindje met de kabelbaan, joepie!

In dekabelbaan

In de kabelbaan

– En natuurlijk allerlei andere leuke dingen, zoals Barcelona binnenkomen en bijna ook weer verlaten zonder ook maar één keer je paspoort te laten zien. Pas bij het enteren van het vliegtuig dat ons terugbracht naar Amsterdam gunde iemand dat ding een blik waardig.

Na Boedapest en Berlijn aangedaan te hebben, was dit mijn derde B-tripje van dit jaar. Wat wil een mens nog meer?!

Kwaak

zonnebaden

zonnebaden

De kikkers willen niet op de foto. Zodra ze horen dat je in de buurt bent, springen ze in het water.

Maar gelukkig zitten ze graag in de zon.

Met een telelens op waren ze beter te zien geweest. Nu hebben ze tenminste nog een beetje van de privacy die ze zo graag willen.

Wist je trouwens ook al dat kikkers graag zingen? Dat doen ze vooral ’s nachts.

____

366 foto’s

Tjilp tjilp, goedemorgen?

De lente zit er aan te komen. Het is langer licht. En… nou dat was het eigenlijk tot nu toe wel. Van warmte is nog geen sprake en de zon heb ik ook al een tijdje niet gezien. Maar het is dus langer licht.

En – alsof ze de kalender erop naslaan – de vogeltjes zijn sinds de vroege morgen van 1 maart weer actief. Leuk, hoor ik veel mensen al denken. Gezellig, dat gekwetter. Lekker wakker worden met het geluid van de vogeltjes.

Maar nee hoor, dat is niet leuk. Niet als dat ‘lekker wakker worden met het geluid van de vogeltjes’ al om 5 uur ’s ochtends is. Niet als je gewoon tot minstens half 8 wilt slapen zónder geluid van de vogeltjes. Het zijn best leuke beestjes hoor, zolang ze lekker rondfladderen en hun snavel houden.

Maar dat doen ze niet.

Om 5 uur ’s ochtends worden ze wakker om hun lied te zingen. En om 5 uur ’s ochtends word ik dus ook wakker. Om hun lied te horen. Zonder dat ik daar om gevraagd heb.

Zo rond half 8 zijn ze weer stil. Zo rond de tijd dat ik moet opstaan en dus toch wakker moet worden. Op dat moment zouden ze van mij mogen beginnen met fluiten. Dan is het best gezellig, dat gekwetter. Maar juist op dat moment stoppen ze met fluiten en zijn ze stil.

Waarom? Om te slapen? Omdat ze het zat zijn? Of gewoon om mij te pesten?

Ik heb het sterke vermoeden dat vogels er alleen zijn om allerlei complotten te smeden. Sommigen smeden een moordcomplot tegen arme meisjes. En anderen smeden een houd-Rosanne-ten-allen-tijde-uit-haar-slaapcomplot.

Mensen, WAKE UP! (en daar zullen die beestjes wel voor zorgen), die vogels zijn niet lief en schattig. Het zijn terroristen in disguise!

Vanaf nu tot het einde van de zomer zul je mij weer met wallen onder mijn ogen zien rondlopen.

En ben ik in mijn vrije tijd vooral bezig met Angry Birds spelen.