Biertje?

Sommige mensen houden zich bezig met heel leuke dingen. Zoals broertjes pesten, een bubble wrap bike maken, ijstaarten van dictatorhoofden maken. Of zelf bier brouwen. Die eerste mensen ken ik gelukkig niet persoonlijk, maar de laatste gelukkig wel. Dus heb ik mijn rotsvaste vertrouwen getoond door te investeren in de ontwikkeling en productie van vandeStreek bier. Crowdfunding wordt dat wel genoemd.

En ja hoor, zo’n half jaar later werd dat vertrouwen beloond met een pakket met twaalf flesjes bier. Plus een opener. Plus een onderzetter. Plus een certificaat als dank voor het getoonde vertrouwen.

vandeStreek bier

vandeStreek bier

In het pakket zaten twee soorten bier. Het ene bier had de toepasselijke naam Broeders. Dit is toepasselijk, omdat de makers van het bier broers zijn. Het andere bier heette Dark Roast. Waarschijnlijk ook heel toepasselijk, omdat dat vast iets zegt over de ingrediënten.

Ik besloot een proefteam uit te nodigen, want dit kon ik natuurlijk niet in mijn eentje aan. We dronken en we oordeelden. De Broeders is een lekker fris biertje en de Dark Roast is wat zwaarder. Dat er iets met koffie in de ingrediënten stond, sprak ons in eerste instantie niet zo aan, maar ook dit bleek een goed te drinken biertje te zijn. Wat het zeer ervaren proefteam betreft, zijn beide bieren goedgekeurd.

Nu ga ik deze biertjes gelijk maar even schaamteloos promoten:

Waar precies, dat kun je ook vinden op de website. En op diezelfde website kun je ook nog eens aangeven waar je de biertjes nog mist, zodat ze daar binnenkort misschien ook wel verkocht gaan worden.

Proost!

____

Waarom alleen maar eten wat je kent? Ik koop steeds iets nieuws en laat je hier weten hoe het beviel.

Een drankje hier, een drankje daar

Onlangs was ik op vakantie in Hongarije. En wat neem je mee vanuit Hongarije?

DSC04757

Juist ja.

 Nu lijkt het heel veel, maar dat valt best mee. Die drie langwerpige flesjes bevatten namelijk maar 0,04 liter drank en die ronde 0,2 liter.

In de twee zwarte flesjes zit Palinka, een extreem vieze sterke drank. Het is een vruchtenbrandewijn en Hongarije telt ruim zeshonderd Palinka-stokerijen. Volgens ons aller Wikipedia begon men er van oudsher op het platteland de dag mee. Ik weet niet hoe je dag dan verloopt, maar ik kan me voorstellen dat de akkertjes er niet zo rechtlijnig waren als hier in Holland.

Ik heb een peren- en een pruimenvariant gekocht, maar de smaak is in beide gevallen vooral sterk alcoholisch. Bij de perenvariant proefde ik door de alcohol heen nog wel een soort van perensmaakje. Bij de pruimenversie kon ik weinig pruim ontwaren.

Het doorzichtige flesje is ook Palinka, maar dan van een ander merk. De alcohol doet dan ook niet onder voor de andere twee flesjes.

Dan het ronde bommetje. Unicum is zo mogelijk nog viezer dan Palinka. Gemaakt van meer dan veertig verschillende kruiden en wortels. De naam zou afkomstig zijn van de uitroep van keizer Jozef II, die de likeur van zijn hofarts had gekregen: “Dat is een unicum!”

Een unicum hoeft natuurlijk niet per se positief te zijn, en ik denk dat dat in dit geval ook niet zo was. Vind je het gek, met veertig verschillende kruiden en wortels. Soms geldt less is more.

Dat er ‘Zwack’ op de fles staat, zegt niets over de smaak, die is namelijk heel sterk. Zwack is de naam van de hofarts van de keizer en zijn familie. Vandaar dat dat erop staat.

Dit was een ware Hongaarse smaakervaring.

Doe-het-zelf-biertje

Afgezien van het feit dat ze al een tijdje bezig zijn met een grootscheepse verbouwing waar ik op mijn vrije dag veel te vroeg van wakker word, en dat ik na de completering hiervan onderworpen zal zijn aan nog meer luchtvervuiling en geluidsoverlast, is het best leuk om het blauwgele gebouw van Ingvar Kamprad als buurman te hebben.

Als ik zin heb in gratis koffie, een cadeautje zoek of iets voor in de keuken nodig heb, wip ik even bij hem langs en ben ik weer voorzien. Ook voor voedsel kan ik bij mijn buurman terecht: hotdogs, gehaktballetjes, jam… hij heeft het allemaal en ziet mij er graag de winkel mee verlaten.

Een tijdje geleden ontdekte ik dat mister Sweden zelfs biertjes verkocht! Twee verschillende nog wel: een ljus (lichte) en een mörk (donkere). Ik twijfelde of ik ze zou meenemen, maar op dat moment leek het me beter van niet.

Tot ik pas geleden op zoek was naar een cadeautje voor iemand. Toen besloot ik om weer eens naar de biertjes te gaan kijken. Ze waren er nog en ik nam van beide varianten een flesje mee.

Dsc04313

En Ikea zou Ikea niet zijn, als ze niet het volgende op het dopje zouden zetten:

Dsc04317

Hoe de biertjes smaakten, weet ik niet. Dat moet de gelukkige ontvanger ons maar vertellen.

Als hij de flesjes open heeft weten te krijgen natuurlijk.

Variatie

Natuurlijk heb ik de afgelopen twee weken ook wel boodschappen gedaan, al was het niet vaak. Dit is de vangst:

Dsc03878

Limabonen dus.

Leek me weleens leuk om uit te proberen en ik maakte er een salade van.

Dsc03882

Die was lekker, maar ik vond een half blikje bonen wel genoeg. Met de overgebleven helft moest ik de volgende dag dus weer iets doen. Ik zocht een recept bij onze blauwe hamsterliefhebbende vriend en vond de ‘lenteminestrone’. Het was nog een beetje mooi weer, dus ik vond dat dat wel moest kunnen. Door deze soep moest conchigliette, een pasta die ik nog niet kende. Maar… mijn supermarkt kende die ook niet. Terwijl het toch uit zijn eigen recept was, van mei 2012. Raar. Toen nam ik maar de biologische schelpjes mee, die leken me ook wel in de minestrone passen.

Dsc03883

Thuisgekomen zocht ik eerst eens op wat conchigliette nou eigenlijk was, en joepie, het bleek schelpjespasta te zijn. Had ik toch iets goeds gekocht!

Dsc03886

De soep was ook lekker, met conchiglietteschelpen en limabonen dus.

Voor mijn weekend op Vlieland kon ik wel wat drankjes gebruiken en bij de Lidl zag ik deze interessante flessen staan.

Dsc03893

Ik had ze al eerder gezien en vond het nu wel een goed moment om ze te kopen. Ik nam ze mee met de bedoeling om ze op te gaan drinken. Er waren daar echter al veel andere lekkere dingen en mijn flesjes raakten een beetje in de vergetelheid. Pas in de laatste nacht kwamen ze tevoorschijn en nam ik wat van deze ale. Eigenlijk had ik er al geen zin meer in en het bleek ook nog eens een beetje bitter te zijn. Ik liet het dus maar bij die ene slok. De tweede fles is als cadeautje voor de volgende bewoners van het huisje geëindigd. Ik hoop dat zij er meer van genieten.

Proost

Wat neem je mee naar een wijnproeverij? Je hond en kleine kinderen. Tenminste, zo bleek gisteren toen we in Fort aan de Klop aankwamen om, je raadt het al, wijn te proeven. De twee dingen die ik (als ik ze had) hier zo ver mogelijk vandaan zou willen houden, zijn voor sommige mensen blijkbaar onmisbaar bij deze gelegenheid. Ik nam gewoon mijn oom en tante mee. Beter gezegd: mijn oom en tante namen mij mee; hun nichtje dat al wel een tijdje de gerechtigde leeftijd heeft om op dit soort bijeenkomsten gedoogd te worden. Niet te vergelijken dus met mensen die hun kleine kinderen meenemen. Of ze die kinderen wel in de gaten hielden in de nabijheid van al deze alcoholische versnaperingen begon ik me af te vragen op het moment dat een van die achtjarige jongetjes mij begon te betasten. Gelukkig was het maar één tast en leek het me niet nodig om hem aan te pakken. Toch toonde het voor mij nog eens extra aan dat kleine kinderen niet op wijnproeverijen thuishoren. En honden ook niet, dat behoeft wat mij betreft geen verdere uitleg.

Goed, het wijn proeven zelf was uiteindelijk een aangenaam tijdverdrijf. De Spaanse leverancier had alleen witte wijn, terwijl ik had besloten alleen rode wijn te gaan proeven. De Oostenrijkse had een rode wijn die mij niet zo kon bekoren, gelukkig maakte de leuke leverancier dat weer goed. De rest van de wijnen waren als een buffet opgesteld en daar mocht je jezelf van bedienen. Omdat ik geen enkel verstand heb van wijn en wijn proeven (als ik in de supermarkt sta kijk ik welk etiket ik mooi vind en of ik de prijs niet te hoog maar ook niet te laag vind, thuisgekomen hoop ik maar dat ie ook nog een beetje smaakt), liet ik mij leiden door mijn tante. Hoewel zij vaker naar wijnproeverijen gaat zei ze er ook niet zoveel verstand van te hebben. Haar tactiek sprak me echter wel aan: kijk in het boekje naar de prijzen. Begin met de goedkopere wijnen en ga langzaam door naar de duurdere. Dat is best logisch, omdat de duurdere meestal wat zwaarder zijn dan de goedkope. Je sluit af met de duurste, waarvan je geen klein laagje om te proeven neemt, maar een gewoon glas om leeg te drinken. (Overigens hoorde bij de tactiek van mijn tante ook dat je de wijn die je proeft niet uitspuugt, maar gewoon opdrinkt, wat ik ook wel kon waarderen.)

Zo heb ik aardig wat wijnen kunnen proeven. Sommige waren lekker, andere iets minder, enkele heb ik niet eens opgedronken. Maar of ik deze kennis nog kan terughalen en gebruiken als ik de volgende keer wijn ga kopen betwijfel ik ten zeerste. Dan ga ik wel weer gewoon naar de etiketten kijken.

Er werd ook gezorgd voor hapjes, door een biologische slager. Hij had plankjes met verschillende kazen, wat speciale hammen en gerookte kip, garnalen en coquilles. Erg lekker, maar je moest wel zorgen dat je de aanvoer van de hapjes in de gaten hield. Blijkbaar had niemand van tevoren gegeten en erop gerekend dat hier veel te halen zou zijn. Dit ‘veel’ viel een beetje tegen, dus werden de mensen van de bediening direct bestormd als ze de zaal binnen kwamen. Ik had ook medelijden met de mensen die buiten stonden (daar was de tafel met Italiaanse wijnen), omdat het eten die locatie nooit bereikte.

Na ongeveer tweeënhalf uur besloten we dat onze wijnkennis weer genoeg opgevijzeld was en gingen we naar huis om te eten. Bij het eten dronken we nog een lekker glaasje wijn.