Vervolg

Na de zware reis was het natuurlijk feest; maandag was mijn verjaardag. De zon scheen dus het beloofde een mooie dag te worden. Ik slaagde erin nog een paar droge kleren bij elkaar te rapen, maar ik moest wel heel de dag op slippers lopen, mijn schoenen waren nog steeds doorweekt. We begonnen met een lekker ontbijtje in de zon. Vervolgens besloten we de stad een beetje te gaan verkennen. We zagen gelijk al dat in de souq (markt) genoeg souvenirs te vinden zouden zijn, daar hebben we dan ook veel tijd doorgebracht. Tussendoor hebben we een deel van de oude stadsmuur bewandeld en genoten van het uitzicht op de oceaan, in de zon natuurlijk. Zo’n dagje winkelen was ook handig voor de andere meiden, omdat ze er zo precies achter konden komen wat ik leuk vond. Dat kwam van pas voor het kopen van cadeautjes.

Nadat we in een leuk restaurantje gegeten hadden, hebben we koekjes gekocht en gingen we op zoek naar de ‘alcohol shop’ die in de Lonely Planet aangegeven stond. Want na 4 weken wilden we wel weer eens een feestje vieren met een biertje erbij. Na lang twijfelen hebben we iemand gevraagd waar de winkel was, maar toen bleek dat deze al gesloten was, we waren te laat. Dan maar Fanta. Bij het nuttigen van de Fanta en koekjes kreeg ik cadeautjes, jippie! Babouches (Marokkaanse slippers) en een sjaal waarover ik ’s middags had staan twijfelen. Helaas was iedereen (inclusief ik) erg moe, dus was het ‘feest’ al om 10 uur afgelopen, toen gingen we slapen.

De volgende dag hebben we de haven van Essaouria bezocht, waar het wemelt van de zeemeeuwen. Weer een goede plek om foto’s te maken. ’s Middags hebben we bij een man in zijn winkeltje thee gedronken. De gastvrijheid is hier erg groot (al heeft niemand er een probleem mee als je ook iets koopt nadat je thee gedronken hebt). Helaas wordt dit een beetje verpest door vooral de jongere verkopers. Zij zijn vooral opdringerig en vervelend. Gelukkig zijn er ook nog hele leuke en aardige mensen die erg gastvrij en behulpzaam zijn.

’s Avonds werden we uitgenodigd om bij Aziz te eten en hebben we een beetje de verkiezingen in de VS gevolgd. De volgende ochtend was het alweer vroeg tijd om op te staan, omdat we met de bus naar Marrakech gingen. Deze reis was een stuk beter dan de vorige. Het was lekker warm en in een reis van 2,5 uur hebben we zelfs nog een koffiepauze gehad, perfect! In Marrakech aangekomen scheen de zon en was het warm. We zijn eerst naar onze ‘riad’, een guesthouse, gegaan. Deze was erg mooi maar koud. In de zomer is dat vast erg fijn, nu niet zo. Naar buiten dus, de zon in. We besloten eerst rechtsaf te gaan om de buurt te verkennen. Dit was geen goed idee, want daar was niks te doen. Wisten we dat ook weer. Daarna de andere kant op gegaan, richting de souq en Jamaa el Fna, hèt plein waar alles gebeurt. In tegenstelling tot de relaxte sfeer in Essaouira, is Marrakech zenuwslopend. Het meestgebruikte vervoersmiddel is de brommer of scooter, en of je nou door een grote straat moet of in de kleine, smalle straatjes van de souq, je kunt deze altijd gebruiken. En de snelheid hoef je niet aan te passen aan de mensen die er lopen, na een keer toeteren moeten ze gewoon maar aan de kant gaan. Als voetganger heb je het hier dus niet makkelijk, je moet constant op je hoede zijn. Daar komt nog eens bij dat de verkopers erg opdringerig zijn en je zo hun winkel in trekken. Daar moet je dus ook voor uitkijken. Voor je rust moet je niet in Marrakech zijn.

Het grote plein is continu vol met mensen. Het aantal toeristen viel nu best mee, maar in de zomer wil ik hier niet komen, dan kun je helemaal nergens meer lopen. Op het plein is erg veel lawaai, omdat hier slangenbezweerders, ‘storytellers’, muzikanten en meer van dat soort mensen zijn. Kijk uit dat je niet te dichtbij komt, want als je hun show bekijkt moet je betalen (waar ik ze niet helemaal ongelijk in geef, maar ik als echte Hollander heb dat er natuurlijk niet voor over). ’s Middags worden er op het plein allerlei eetstalletjes opgezet waardoor je er ’s avonds voor niet al teveel geld kunt eten. Ook staan er karren waar ze versgeperste sinaasappelsap verkopen voor maar 3 dirham (ongeveer 30 cent) per glas! Geweldig.

Donderdag waren we al het ‘gesouq’ zat en besloten we een aantal dingen te gaan verkennen. We hebben een koranschool bezocht (niet meer in gebruik), een museum en veel gelopen en veel gebouwen van de buitenkant gezien. Weer genoeg fotomateriaal!

Vrijdagmiddag om 5 uur nam ik samen met Solene de trein terug naar Rabat. Normaal gesproken zouden we tussen 9 uur en half 10 aankomen, onze machinist vond het echter nodig heel vaak en heel lang te stoppen, waardoor het al 11 uur was toen we eindelijk terug in Rabat waren. Gelukkig waren we nu niet natgeregend en hadden we geen ijskoude trein, waardoor het allemaal wel te doen was. Thuis aangekomen had ik een nieuwe huisgenote, een meisje uit de VS. Nu is er iemand die ik versta, joepie!!!

Op reis

Omdat we deze week geen Arabische les hebben, ben ik zondag met Solene, Rosika, Astrid en Lena (studiegenoten) op reis gegaan. De reis begon al goed. Hoewel ik pas om kwart over 11 de deur uit hoefde, werd ik om 7 uur al wakker gemaakt. Mijn ‘zus’ Hajar dacht namelijk dat ik al om 6 uur weg moest en schrok toen ik er nog was. Omdat het de meest bijzondere manier is waarop ik ooit wakker gemaakt ben, kon ik er ondanks de vroege tijd wel om lachen. Mijn kamerdeur kan alleen gesloten worden door een schuifslot aan de binnenkant, Hajar kon mijn kamer dus niet binnenkomen. Ik heb wel een raam (zonder glas) in mijn kamer, maar omdat ik met oordopjes in sliep, hoorde ik haar niet kloppen en roepen. Dus besloot ze met een bezemstok door het raam heen tegen me aan te duwen, daar werd ik wel wakker van!

Daarna was er… de regen. In Nederland regent het vaak, maar als het hier regent, regent het gelijk goed. Het komt met bakken uit de hemel en als je naar buiten gaat ben je binnen een paar seconden doorweekt. De meeste mensen blijven dan ook binnen, maar wij hadden besloten om te gaan reizen, dus we moesten wel naar buiten, de regen in. Ik had van een van de andere zussen een paraplu meegekregen, maar alleen mijn hoofd is droog gebleven. Omdat de straten in Marokko niet echt gebouwd zijn op grote hoeveelheden regen, gutst het over de straten en vormen zich verschillende zwembaden op de straat. Zo ook in mijn schoenen. Met het vooruitzicht van een hele dag reizen vond ik dat niet zo fijn.

Het bleek nog erger te worden toen we in de bus zaten, want hier was het gruwelijk koud. Toen Rosika aan de buschauffeur vroeg of de airco lager kon, kwam er alleen wat gebrabbel van zijn kant, maar verder gebeurde er niets. Het werd hoogstens nog kouder. Door de regen duurde de reis ook nog eens extra lang. Op sommige plaatsen moesten we door een complete zee rijden en dat kan natuurlijk niet met topsnelheid. Toen ik eindelijk een bordje had gezien dat Essaouira nog maar 17 km was, was de weg opeens opengebroken. We konden er wel overheen rijden, maar ook weer met minimumsnelheid. Na een enorm lange dag, waarvan we dachten tussen 8 en 9 in Essaouira aan te komen, waren we er uiteindelijk rond kwart voor 12. Gelukkig stond Aziz ons al op te wachten. We konden namelijk in het huis van een vriendin van Lena slapen en Aziz kon ons naar dit huis leiden. Bijna al mijn spullen waren nat maar de volgende dag was het gelukkig mooi weer. De eerste keer van mijn leven dat ik op mijn verjaardat mooi weer had.

Vervolg van het reisverhaal volgt later…

 

En allemaal bedankt voor de felicitaties!

Tom en Jerry, mijn redding

Wow wat een familie-aandacht. Dat neemt natuurlijk een groot deel van de frustraties weg. Het ene moment is het leuk met iedereen en lijk ik ook de familie (de Marokkaanse) te begrijpen, het volgende moment gebeurt er weer iets waardoor ik er niks meer van snap. Het weer zit ook niet mee, het regent alweer een paar dagen bijna aan een stuk door en het is best koud. Natuurlijk niet zo koud als bij jullie (hihi) maar in een huis zonder verwarming en met ramen zonder glas is het toch een kille bedoeling.

Inmiddels ben ik wel helemaal up-to-date met Tom en Jerry. Rond 6 uur ’s middags verschijnt de thee op tafel en wordt er meestal (met Ilias, kleine neefje) naar Tom en Jerry gekeken. En dat zonder ondertiteling of Arabische nasynchronisatie. Dat zijn de enige momenten van de dag waarop ik meer van de tv snap dan mijn medekijkers (nu weet ik ook wel dat het voor Tom en Jerry niet heel belangrijk is om de 2 gesproken zinnetjes te kunnen verstaan maar dat staat mijn gevoel van triomf niet in de weg).

Afgelopen week was erg zwaar. Omdat onze leraar komende week weg moet en we dan geen lessen hebben, hadden we deze week ’s ochtends én ’s middags les. Zulke lange lesdagen ben ik natuurlijk niet meer gewend dus ik ben nu uitgeput. Jammer is dat onze leraar vaak erg rustig aan doet. We moeten dan bijvoorbeeld een opdracht maken of iets overschrijven van het bord, en dan komt hij na een half uur eens kijken of we al klaar zijn. Dan ben ik inmiddels al bijna in slaap gevallen. Wat nog jammerder is, is dat hij daar vrijdagmiddag opeens heel anders over dacht. Hij besloot om ons even in één keer de verleden tijd, de tegenwoordige tijd én de toekomende tijd te gaan uitleggen. Nog jammerderder werd het, toen bleek dat het hem wel handig leek om ons 4 werkwoorden te laten vervoegen waarvan 3 afwijkend van de normale regels en 2 ook nog eens onregelmatig, maar dan wel alleen in de tegenwoordige tijd. Snappen jullie daar nog iets van? Wij dus ook niet om half 6 vrijdagmiddag, maar daar leek onze leraar dan weer niets van te snappen. Jaja, het Arabisch leren gaat niet over rozen.

Maarrr, aangezien we aankomende week geen les hebben, hebben we besloten om daar mooi gebruik van te maken en het land verder te gaan verkennen. Morgen vertrekken we naar Essaouira. Dit gaat zo ongeveer 7 uur duren met de bus, maar dit keer wordt het (insj’allah) een comfortabele bus. Daarna gaan we nog een paar dagen naar Marrakesh, waar het volgens het weerbericht zo’n 23 graden en zonnig wordt. Laten we het hopen (oftewel nogmaals insj’allah).

Vandaag hebben we afscheid genomen van een medecursist. Zij bleef maar een maand en die maand zit er alweer op. We hadden met behulp van een van de gastbroers een superleuk, redelijk goedkoop restaurant gevonden en het eten smaakte ook goed. Na afloop stond de tafel zo vol met glazen (jus de banane smaakte erg goed) dat het leek of we een feest georganiseerd hadden voor 20 mensen.

Binnenkort dus een reisverslag. Het ga jullie allen goed, en tot binnenkort.

Ohja, de foto in het vorige berichtje was niet van de Hassan II moskee, dit is een van de vele koninklijke paleizen. Want ook paleizen zijn belangrijk om je geld in te steken.

Frustraties

Na alle positieve berichten wil ik jullie ook mijn frustraties niet onthouden. Allereerst is er nog steeds het irritante toetsenbord waardoor ik niet makkelijk kan typen. Maar dat is natuurlijk niet het ergste. Omdat ik in een pauperbuurt woon, ben ik er al duizenden keren op gewezen dat het hier gevaarlijk is op straat en dat ik voor 9 uur thuis moet zijn. Dus is het haast niet mogelijk om iets leuks te gaan doen, omdat ik al zo vroeg terug moet zijn. Als er een of meer jongens meelopen is er in principe niks aan de hand, al wil Abdel dan alsnog dat ik om 9 uur thuisben. Gisteren ging ik om half 8 naar een verjaardag en zou ik natuurlijk niet voor 9 uur thuis zijn. Dat was wel een groot probleem want Abdel was zelf niet thuis dus kon hij me ook niet ophalen. Want hij kan altijd en overal gaan en staan waar hij maar wil. Ik ben uiteindelijk pas om half 11 (!!!) thuisgekomen, onder begeleiding van 2 jongens. Toen zei Hajar (een van de vele zussen) dat het echt geen probleem is zolang ik maar niet alleen loop. Het lijkt soms wel of ik de onderdrukte vrouw ben van Abdel die hij thuis wil houden.

Ik geloof wel dat het gevaarlijk is, zeker voor meisjes en zeker als die er ook nog Europees (dus rijk) uitzien. Maar hij overdrijft het volgens mij wel.

Daar zit ik dan met mijn vrije westerse opvoeding. In zulke situaties merk je pas hoe belangrijk je onafhankelijkheid is. In NL is het zo vanzelfsprekend om alles zelf te doen, hier kan dat gewoon niet. Daar heb ik het af en toe best moeilijk mee.

Dan is er nog de taalbarriere. De jongens spreken en verstaan wel wat Engels maar het is toch van behoorlijk laag niveau, waardoor we elkaar nogal eens niet begrijpen. En me de meiden onderling wordt er veel Duits gesproken, wat ik wel redelijk kan volgen maar toch niet helemaal. En om steeds te gaan vragen om een vertaling vind ik ook vervelend, dus mis ik de helft.

 

Dat was het even voor de frustraties. In het weekend ben ik in Casablanca geweest. Iedereen waarschuwde dat daar niks te doen is, alleen de Hassan II Moskee. Die moskee is inderdaad wel mooi om te zien, al vind ik toch dat het geld beter besteed had kunnen worden. Het is een enorm bouwwerk (de derde grootste moskee ter wereld) en er is enorm veel geld in gestopt. Heel veel marmer, cederhout, mooie versieringen en hammams die niet eens gebruikt worden maar voor de sier gebouwd zijn. Als je dan het plein af loopt sta je gelijk in een pauperbuurt waar de mensen je vragen om een dirham. Wat mij betreft hadden deze mensen het geld beter kunnen gebruiken.

Verder is het een enorm drukke stad. De gebouwen doen meer Frans aan, heel anders dan de typisch Marokkaanse steden. Best leuk om door te lopen, maar een weekend vond ik wel genoeg.

En het is weer etenstijd….. 😀

Hammam-ervaringen

Misschien blijf ik hier wel wonen. Gisteren ben ik naar de hammam (badhuis) geweest en ik vond het super. Van tevoren was ik een beetje bang gemaakt door een paar van mijn mede-cursisten. Zij werden heel erg aangestaard en bijna gedwongen om al hun kleren uit te doen (terwijl de meeste vrouwen minstens hun onderbroek aanhouden). Gelukkig viel dit bij mij hartstikke mee (of zag ik het niet doordat ik mijn bril niet op had?). Ik ging met een van mijn ‘zussen’ mee dus zij kon me precies vertellen hoe alles werkte. Eerst haal je een paar emmers water waarmee je jezelf begiet. Dan maak je van een bruin goedje met henna en water een papje waarmee je jezelf insmeert. Dat spoel je weer af en vervolgens ga je jezelf met een heel ruw soort van washandje schoonschrobben. En dat niet zomaar even, dat moet met veel kracht gebeuren. En toen ik het bij mij na een kwartier wel genoeg vond (ik had alle lichaamsdelen al knalrood geschrobd), ging mijn ‘zus’ Meryem nog zo’n tien minuten door. Vervolgens nog wassen met zeep en daarna de haren. Eerst met shampoo, dan henna, dan weer shampoo, vervolgens nog wat conditioner. Zo’n hammambezoekje doe je niet binnen een uur.

Het was wel erg veel herrie, een holle ruimte vol met vrouwen en schreeuwende kinderen, en heel erg warm. Maar ik vond het superrelaxed. En na het wegschrobben van al mijn dode huidcellen had ik een superzacht huidje.

Een ander voordeel is de djellaba. In huis dragen veel vrouwen verschrikkelijke huispakken/pyjama-achtige kleren (die er overigens wel heerlijk warm en zacht uitzien) en als je dan naar buiten gaat hoef je er alleen maar een djellaba over aan te trekken. Niemand die ziet wat je eronder draagt. Dan doe je nog een hoofddoek op, hoef je er ook niet over in te zitten hoe je haar zit. Kan niet beter!

Helaas is het vannacht begonnen met regenen en gaat het nu al zo’n beetje de hele dag door. Hier is iedereen blij, omdat het niet zo vaak regent. Ik heb deze zomer echter al genoeg regen gezien en heb liever de zon. We zullen zien hoe het morgen is.