De keuzes die je maakt

Het leven bestaat voor een groot deel uit het maken van keuzes. Iedere dag weer moet je constant kiezen (Ga ik mijn bed uit of niet? Welke kleren doe ik aan? Wat zal ik op mijn weblog schrijven?). Jammer dus dat ik daar niet zo goed in ben. Het nemen van beslissingen en besluitvaardigheid zijn ook niet mijn sterkste punten. Of het nou gaat om simpele (maar toch wel belangrijke) zaken als ‘zal ik mijn haar nou weer eens laten groeien, of toch nog korter laten knippen’ of om levensgrote vraagstukken als studie, werk en het avondeten, meestal gaat het bij mij niet van een leien dakje. Het kan bijvoorbeeld gebeuren dat ik een leuk jurkje/tasje/paar schoenen/vulmaarin zie en twijfel of het leuk genoeg is om mijn geld aan uit te geven. Dan loop ik er een paar keer langs, blijf er een tijdje bij staan kijken en denk heel hard na hoe het eruit zou zien als ik het zou dragen. Daarna loop ik er nog een paar keer langs en vervolgens ga ik weer naar huis. Nog op weg naar huis denk ik al dat ik het misschien toch even had moeten passen. En dat het toch eigenlijk wel heel leuk was. Voor ik thuis ben heb ik bijna al besloten om het toch maar te gaan kopen. Maar nog niet helemaal, want de twijfel blijft nog steeds. Tot ik na een week toch maar weer terug ga naar de winkel, in de veronderstelling dat ik het toch maar ga kopen, en al bedacht heb wanneer ik het ga dragen, en in de winkel tot de conclusie kom dat het er niet meer is. Jammer. Of het is er nog wel, maar is in mijn hoofd wat mooier geworden dan het eigenlijk was. Dus ga ik toch maar weer naar huis.

Wat ga ik eten? Thuis al erg, in een restaurant helemaal. Soms is de bestelling al opgenomen en vraag ik of ik het nog mag veranderen. En twijfel ik daar achteraf toch weer over. Mijn tafelgenoten lijken dan meestal een betere keuze te hebben gemaakt.

Studies; daar heb ik er al meerdere van gedaan. Onderwerpen voor papers en essays; die kwamen meestal ongeveer de dag voor ik het essay moest inleveren. Spreekbeurten, vroeger op school; ook altijd zo’n gedoe.

Wat ga ik met oud en nieuw doen, ook zo’n leuke. Op de dag zelf weet ik vaak nog steeds niet waar ik ’s avonds te vinden zal zijn.

Zal ik naar Werchter gaan? Zal ik naar Lowlands gaan? Oh nee, dat kan niet meer, want dat is tegenwoordig alleen voor mensen die al driekwart jaar van tevoren kunnen besluiten dat ze daar naartoe gaan en dan gelijk een kaartje kopen.

En zo kan ik nog wel even doorgaan.

Bovenstaande voorbeelden (waar ik ook niet uit kon kiezen en dus allemaal maar noemde) geven wel aan hoeveel moeite ik heb met het doorhakken van knoopjes en knopen.

Deze week heb ik mezelf echter verbaasd! In één avond, een kwestie van twee á drie uur tijd, heb ik over een vakantie gedacht, gesproken en besloten. En als klap op de vuurpijl heb ik de vakantie op diezelfde avond ook al geboekt! Ga ik op vakantie? Waar ga ik naartoe? Wanneer ga ik? Hoe ga ik? Met wie? Al die vragen, al die keuzes, in één klap beantwoord. Dat voelt raar. Maar toch ook wel weer goed. Dat moet ik vaker doen. Misschien…

 

Thuis!

Na tien dagen met Derk en Lennert vakantie gevierd te hebben, ben ik weer veilig in Nederland aangekomen. Wat we in die tijd allemaal gedaan hebben is o.a. rondhobbelen op een dromedaris, zandduinen beklimmen, in een tentje slapen en theedrinken in de woestijn; heel veel in de bus gezeten van de ene plaats naar de andere; een superhotel gevonden met een legendarische eigenaar, pofadders bekeken op het plein, kommetjes gekocht, wachten op Lennert die winkels in gelokt werd, kipsnacks gegeten in Marrakech; en tenslotte naar huis gevlogen. Dit is natuurlijk heel kort samengevat. Voor de laatste foto’s kun je terecht op: http://www.flickr.com/photos/sonic-nurse.

Bslama!!!

Kerst in de woestenij

Op het moment van schrijven, zitten de meesten van jullie waarschijnlijk aan een heerlijke kerstmaaltijd. Ik zit daarentegen in een stoffig woestijnstadje. Samen met Derk en Lennert word ik morgen opgehaald met een 4×4-wagen om verder de woestijn in te gaan. Daar gaan we met een kameel verder en slapen we twee nachtjes in de woestijn. Ben benieuwd hoe dat gaat worden.

Het was erg leuk om Derk en Lennert zaterdag weer eens te zien. Ze kwamen ’s avonds laat aan en konden gelijk aanschuiven, de soep stond al klaar. Mijn gastfamilie vond het ook leuk om mijn broers eens gezien te hebben. Zondag heb ik ze een beetje door de stad heen geleid maar na de lunch kwam toch het afscheid daar. Het was erg jammer om afscheid te nemen van de familie, ik heb het echt heel erg naar mijn zin gehad daar en het zijn supermensen. Er werd dan ook wel een traantje gelaten.

Met de gebroeders ben ik toen naar Meknes gegaan. Dit stadje is leuk maar na twee dagen is het daar wel genoeg. Een paar kilometer verderop is Volubilis, een oude Romeinse nederzetting waar nog veel stenen overeind staan en mozaiekjes te zien zijn. Het was erg interessant en ook de weg ernaartoe was een mooie wandeling. Gelukkig is het ook sinds zaterdag weer mooi weer, dus dat hebben die broers van mij mooi uitgekiend.

Na ongeveer 21 uur achter elkaar gereisd te hebben, eerst in een comfortabele en daarna in een gammele bus, zijn we gisteravond aangekomen in Zagora. Vandaag hebben we hier een beetje rondgewandeld, het is hier al behoorlijk woestijnig. En morgen dus echt de woestijn in.

Alsnog, al ben ik een beetje laat, wens ik jullie fijne kerstdagen (ze zijn tenslotte nog niet voorbij) en sommigen van jullie zal ik zeer snel weer zien!

Bslama

Het is zover…

Ja hoor, het is zover. Met nog twee dagen te gaan, is het ze eindelijk gelukt; ik zit met hoofddoek op te typen. Gelukkig gaat hij er vanmiddag weer af. De reden dat ik een doek op mijn hoofd heb, heeft namelijk niks met religie oid te maken. De reden is henna in mijn haar, en dan vooral het voorkomen van henna op andere plaatsen dan mijn haar. Vandaag heb ik een ‘echte’ Marokkaanse dag (hoe antropologisch als ik mijn dag pas echt Marokkaans noem op het moment dat ik cliché-Marokkaanse dingen doe). Vanochtend begonnen met henna in mijn haar en vervolgens een hoofddoek op. Daarna heb ik couscous gemaakt. Nou ja, ik heb de groenten gesneden en die vormen toch een groot deel van de maaltijd. Daarna heb ik toegekeken hoe mijn gastmoeder de rest van de couscous maakte.

Voor de rest van de dag staan nog het eten van de couscous op het programma (erg belangrijk), daarna mijn laatste hammam-bezoek en daarna krijg ik nog mooie henna-versiersels op mijn handen. Deze ‘echte-Marokkaanse-dag’ ga ik vanavond afbreken door te gaan stappen (joehoe, de 2e keer in bijna 3 maanden!), want dat is niet echt een gewoonte voor de gemiddelde Marokkaanse vrouw.

Ja nu is het aftellen echt begonnen. Morgenavond komen Derk en Lennert hierheen en zondag vertrekken we samen uit Rabat. Dan is mijn Arabische-taal-leer-avontuur en in-Marokkaanse-familie-ondergedompeld-worden-avontuur (je ziet, vandaag houd ik van streepjes-woorden) afgelopen. Met Derk en Lennert ga ik nog een reisje door Marokko doen van ongeveer 10 dagen en daarna ga ik weer naar huis.

Hoewel ik erg genoten heb van mijn tijd hier en ik het echt naar mijn zin heb gehad, heb ik ook wel veel zin om weer naar huis te gaan. Vooral de laatste week, toen de einddatum dichterbij kwam, begon ik te denken aan wat ik thuis allemaal ga doen. Maar nu dus eerst nog even stappen en vakantie vieren!

Ik hoop dat jullie het leuk vonden om mijn berichten te lezen, al waren ze soms misschien wat lang. Bedankt voor jullie reactie en e-mails! Komende week komt er vast nog wel een bericht over mijn avonturen met de gebroeders Vermaat.

dsc02313-300x225

Beslama!

Antropoloog in hart en nieren (en andere organen)

Beste mensen,

Even voor de goede orde, blijkbaar heb ik met voorgaand bericht een verkeerd beeld geschept van mijn antropologische activiteiten in Rabat. Want ook al ben ik hier niet voor antropologisch onderzoek (ik kan gewoon de toerist uithangen wanneer ik wil), de antropoloog in mij is als vanzelfsprekend verankerd met mijn identiteit, en is dan ook voortdurend aanwezig. Enige voorbeelden om dit te onderschrijven: ik heb mijn leeftempo aangepast aan dat van de lokale bevolking, ik leer de taal zodat ik de mensen hier nog beter kan doorgronden, ik bezoek allerlei belangrijke plaatsen in het land, en de hammam heb ik al met menig bezoekje vereerd. Mocht dit allemaal nog niet genoeg bewijs zijn: ik eet iedere vrijdag couscous (een echte Marokkaanse traditie waar ik dus ook aan meedoe)!

Maar, ook een antropoloog moet af en toe zijn/haar grenzen stellen. Going native is een prachtig begrip, maar het is nimmer mogelijk om compleet deel uit te maken van ‘de ander’. Daarom heeft het geen zin dit te proberen als bepaalde dingen je tegen staan. In dit geval was mijn grens het eten van schapenorganen. Dit wil niet zeggen dat ik niks van het schaap binnenkrijg, integendeel. Zo’n schaap is namelijk best groot. En dik. Het eten van de ingewanden was dan wel gereserveerd voor de dinsdag, de rest van het schaap moet natuurlijk ook weggewerkt worden. Sinds woensdag staat er dan ook twee keer per dag schapenvlees op het menu, bij de lunch en het diner.

Gelukkig kun je veel varieren met een schaap. Zo zijn er spiesjes met schapenstukjes van de barbecue (deze zet je trouwens gewoon binnen als het regent), gestoofd schaap, tajine met schaap en pruimen, coucous met schaap… en ga zo maar door. Gisteren puilde de vriezer nog uit van het schapenvlees, dus het is voorlopig nog niet gedaan.

Hoewel ik zo af en toe best een stukje lust, begint dat schaapje me nu toch wel een beetje de keel uit te hangen. Dus, voor als ik weer in den lande ben: voel je absoluut niet verplicht om me schaap voor te schotelen omdat ik dat gewend ben, ik heb genoeg schaap gegeten voor twee levens!

Goed, ik hoop jullie hiermee gerustgesteld te hebben betreffende mijn antropologische kwaliteiten. Nu ga ik me mentaal voorbereiden op de volgende schaapachtige maaltijd.