Spannende mensen

Mensen kunnen heel anders zijn dan ze op het eerste gezicht lijken. Zo kunnen ze lief lijken en ondertussen een kreng zijn, verborgen talenten hebben of zelfs… GEVAARLIJK zijn. Zonder hier ook maar iets van te laten merken. Neem nou Israel, een jongen die we hier hebben leren kennen. Op een dag liepen we naar het dorp en reed er iemand langs die vroeg of we mee wilden rijden. Helaas was dit niet zomaar uit liefdadigheid; hij had een Engelse brief en vroeg of wij die voor hem konden vertalen. Natuurlijk wilden wij dat wel doen. Het bleek iets meer dan een brief te zijn, het was een heel contract. Maar goed, verder is dat allemaal nog niet zo boeiend. Hij doet altijd erg aardig tegen ons, al vinden wij hem wel een beetje irritant. Toch is er niks aan hem te zien of te merken, dat hij anders is dan ‘normale’ mensen ofoz. Tot we er achter kwamen dat hij een coyote is. Coyotes zijn mensen die zo vriendelijk zijn om andere mensen te ‘helpen’ illegaal naar Mexico of de VS te komen, zodat ze hier kunnen gaan werken om een fortuin te verdienen. Dat het bij de Mexicaanse grens nogal gevaarlijk is maakt ze niet uit, en dat die mensen dagenlang door de woestijn moeten lopen zonder precies te weten waar ze heen moeten ook niet. Als zij hun geld maar binnen krijgen, wat meestal ook geen gering bedragje is. Nu is dat nog niet alles, we hoorden ook nog dat hij ooit heeft samengewerkt met een man. Deze man was ook geen lieverdje, want die is opgepakt omdat hij iemand heeft laten omleggen. En onze vriendelijke Israel gaat gewoon door met dat werk en doet of er niks aan de hand is. Wat een aardige jongen is het toch…
Daarnaast hebben we nog Felipe, de man uit ons gastgezin. Hij kan soms wel een beetje eng overkomen, maar is verder altijd erg aardig. Pas geleden hebben we van Ron (onze Nederlandse contactpersoon hier) te horen gekregen dat hij denkt (we weten het dus niet helemaal zeker) dat Felipe in de oorlog bij de burgermilitie heeft gezeten. Dit zegt waarschijnlijk niet veel mensen iets, dus zal ik het even uitleggen. In Guatemala heeft 36 jaar lang een burgeroorlog gewoed, die in 1996 ten einde is gekomen. Deze oorlog was er een van de guerrilla’s tegen de regering. De regering werd gevormd door het leger, dat niet zo aardig was voor de inheemse bevolking. De guerrilla’s bestonden uit inheemse mensen die het hier niet mee eens waren en dus tegen het leger in opstand kwamen. Het leger viel de inheemse dorpen binnen en moordde soms hele dorpen uit; want, als je inheems bent, ben je het natuurlijk wel eens met de guerrilla’s. Als het dorp niet helemaal uitgemoord werd, werd een deel van de mannen aangewezen die dan aan de kant van het leger moesten vechten, dit is de zogenaamde burgermilitie. Dus wie weet hoeveel mensen onze aardige Felipe heeft afgeslacht… Natuurlijk hoor je hier van deze mensen niks over en dat is misschien maar beter ook.
Soms is het beter om de geheime kanten van mensen niet te kennen. Dan zou het waarschijnlijk heel wat moeilijker zijn om iedereen nog zo aardig te vinden…

En nog een…

Nog een wat? Ten eerste, nog een berichtje, terwijl ik dat gister toch ook al gedaan heb. Ten tweede, nog een vulkaan. Soms zijn impulsieve beslissingen toch niet zo´n slecht idee. Gisteravond liepen we over straat en kwamen we Hein en Reitze tegen (bijna alle antropologen bevinden zich op dit moment in Antigua). Zij zouden de volgende dag de vulkaan Pacaya gaan beklimmen. Deze ligt een eindje buiten Antigua en barst af en toe ook nog uit, dus wie weet konden we nog iets leuks meemaken. Simone en ik vonden dat wel een goed idee en zijn dus vanochtend vroeg opgestaan om om 6 uur bij het verzamelpunt te zijn. De bus kwam helaas wat later, zodat we nog een hele tijd hebben kunnen wachten, terwijl we eigenlijk ook wat langer in bed hadden kunnen liggen. Maar goed, daar maken we ons maar even niet te druk om.
De Pacaya is zo´n 2,5 km hoog, een heel stuk minder dan wat we gewend zijn dus (met de Tajumulco van 4000 km bijvoorbeeld ;)). Ook is hij absoluut niet steil. We werden wel een beetje moe omdat het toch wel omhoog gaat, maar we vonden er echt niks aan. Verder was het heel de ochtend al een beetje mistig en regenachtig, dus verwachtten we niet zo´n mooi uitzicht, onderweg was er ook erg weinig te zien.
Binnen een uur waren we al bijna boven, hier zou je een mooi uitzicht kunnen hebben, maar alles wat wij zagen was een grote mistvlakte. Lekker boeiend dus. Onze gids vertelde ons hier een leuk nieuwtje: 3 dagen geleden was hier een groep van 80 toeristen, toen de grond opeens zo´n 6 meter zakte (ik weet niet precies waarom, had hij vast zin in). Nu konden we dus niet helemaal naar de grootste krater, omdat dat gevaarlijk was. Wel konden we naar een kleinere krater, die ook iets minder hoog was. De reis naar beneden, richting krater, was erg grappig… Er lag allemaal heel los en fijn vulkaansteen waarop je alleen maar naar beneden kon glijden. Het leek wel wat op skien. Mijn voet zakte ook vaak tot boven mijn enkels weg, dus had ik een schoen vol stenen. Lekker hoor.
Maar wat we beneden aantroffen had ik van mijn leven niet verwacht. Vanochtend om 6 uur was er een eruptie begonnen en er liep dus gewoon een stroom lava daar naar beneden. Zo gaaf ziet dat eruit! Niet normaal meer. En warm! We konden gewoon een meter van de lavastroom vandaan staan! Nooit gedacht dat ik in mijn leven nog echte lava zou zien. Nu dus wel. Het bleef maar stromen en af en toe vielen er wat steentjes naar beneden… Echt geweldig. Binnenkort zijn de foto´s vast wel te zien op Simone haar site…. Hier zijn we dus wel een tijdje gebleven, daar wil je niet gelijk weg.
Ik ben blij als ik straks weer thuis ben, maar de natuur van Guatemala zal ik echt missen. Ik heb al zoveel dingen gezien hier waarvan ik nooit had durven dromen. Drie maanden geleden kon ik nog zeggen dat ik nooit een vulkaan gezien had. Nu heb ik er al 3 gezien en zelfs een lavastroom! Of mijn onderzoek nou goed afloopt of niet, ik ben ontzettend blij dat ik hier naartoe heb mogen gaan…

Voorlichting ook hier

Hoe is het toch mogelijk, zelfs in het kleinste gehucht, ergens ver weg in Guatemala, kun je zo onverwacht nog Nederlanders tegenkomen! Vorige week was ik met Roos-Marie naar de middelbare school gegaan, om een leraar te onderwerpen aan ons vragenvuur. Toen we even moesten wachten tot hij eraan kwam, hoorde ik opeens naast me: ‘Hola, de donde son?’ Wij: ‘Holanda.’ ‘Ok, dat dacht ik al wel toen ik jullie zag.’ Stond er opeens een blonde Nederlandse jongen met lange dreads naast ons. Was dat even een belevenis. Hij bleek hier in dit dorp te zijn omdat hij meewerkt aan een project voor HIV/Aids-voorlichting. Ze gaan in verschillende dorpen scholen langs om daar op een leuke manier over te brengen hoe je jezelf kunt beschermen tegen deze ziekte. Aan het eind van de dag geven ze een clownshow. Hij vroeg of we daar ’s middags naar zouden komen kijken en dat wilden we natuurlijk wel. Weer wat vermaak in het dorp. We vroegen ons wel af hoe ze dat zouden gaan uitbeelden, omdat ze hier niet zo ‘vrij’ zijn als in Nederland. Praktisch iedereen is hier zwaar gelovig. Zijn ze katholiek, dan hangen ze natuurlijk zwaar aan de paus die zegt dat er gaatjes in condooms zitten; zijn ze evangelisch, dan worden ze waarschijnlijk financieel gesteund door de VS, die er nou ook niet bepaald bekend om staan dat ze voorstander van het gebruik van voorbehoedsmiddelen zijn. Dat was dus wel even spannend. Daarnaast zaten er ook veel erg jonge kinderen in het publiek, van een jaar of 5 of nog jonger. Dat is natuurlijk wel wat aan de vroege kant voor zulke zware kost.
Wij wachtten dus in spanning af wat er zou gaan gebeuren. Eerst werden er wat standaard clowns-acts opgevoerd, om het publiek aan het lachen te krijgen. Daarna gingen ze over op het thema waar het allemaal om draaide: hoe kun je Aids krijgen en hoe kun je het voorkomen? Eerst gingen ze van alles uitbeelden waarvan sommigen denken dat je het kan krijgen, terwijl dat niet zo is, bijvoorbeeld uit hetzelfde bord eten en naar dezelfde w.c. gaan. Later moesten ze natuurlijk ook gaan uitbeelden hoe je het wel kan krijgen. Hoe zouden ze dat nou gaan aanpakken? Eerst kwamen de gebruikte naalden aan bod, maar na een tijdje moesten ze toch overgaan op het seksuele gedeelte. En dat voor die kleine kindjes en ouders die er vast niet om konden lachen… wij wachtten met spanning af. Uiteindelijk was het zo dat een jongen en meisje elkaar wel erg leuk vonden en naar een hotel gingen. Ze gingen achter een doek zitten dat het hotel moest voorstellen en dat doek ging nogal heen en weer. Ook werden er af en toe wat kledingstukken naar buiten gegooid. Na afloop staken ze hun hoofd omhoog en zuchtten uit: ‘Que rico!’
Om uit te beelden hoe je kan voorkomen dat je Aids krijgt, kwam er een levensgroot condoom op en ze gingen zelfs op een kegel voordoen hoe zo’n ding nou werkt. Na afloop weren er foldertjes en gratis condooms uitgedeeld (er waren ook een paar oude opaatjes die het erg geinteresseerd stonden te lezen :)). Het applaus viel een beetje tegen en wij waren dan ook zo’n beetje de enigen die wel stonden te klappen. Werden we natuurlijk gelijk weer aangekeken :/ Ik vroeg me af of ze nou niet vaak boze ouders op zich afkregen en dit blijkt ook wel regelmatig te gebeuren. En dat het applaus niet overweldigend is schijnt ook wel normaal te komen. Wel jammer, want ze deden het erg leuk. Maar in zo’n land als hier is het natuurlijk nog erg moeilijk om open te praten over zulke dingen, ik vraag me dan ook af in hoeverre het helpt…
Voor de rest… het zit er alweer bijna op. Nu de tijd zo begint te dringen, besef ik me opeens hoeveel ik nog moet en wil doen en weet ik niet of dat allemaal nog gaat lukken. Deze week zijn we in Antigua, om de processies van de Semana Santa (heilige week voor Pasen) te bekijken. Het schijnt in deze week altijd enorm druk met toeristen en zakkenrollers te zijn, dus dat zal nog wat worden. En de week erna is de laatste week… dan moet alles afgerond zijn. En dan gaan we naar Mexico!!!
Tot snel weer allemaal!

Cuatro semanas mas

Hier weer eens een berichtje van mij. Vorige week zijn we naar Panajachel geweest, alle studenten kwamen daar bij elkaar, zodat we elkaar weer ons konden zien en spreken. We werden in groepjes ingedeeld zodat we konden bespreken hoe het bij iedereen ging. Iedereen had leuke verhalen, en het was best gezellig. ’s Avonds zijn we uitgegaan maar ook hier was er niet veel aan. Waarom draaien ze hier geen leuke muziek??? Volgens mij houden ze daar niet van ofzo. Ons buurmeisje draait ook altijd van die verschrikkelijke muziek. Helaas denkt ze dat heel de buurt ervan wil meegenieten en ook nog dat we het fijn vinden als zij mee’zingt’. Ze heeft geloof ik niet door dat wij er niet zo van genieten, en dat ze eigenlijk helemaal niet kan zingen. Jammer hoor…
Mijn onderzoek gaat nu wel redelijk, deze week heb ik weer drie interviews gehad. Gaat de goede kant op, al hadden het er eigenlijk al veel meer moeten zijn. Maar goed, anders ga ik volgend jaar gewoon weer! 😉 Donderdag zijn we met Tita en Felipe, onze gastouders, naar een ander dorpje geweest, om een paar muziekmakende mensen te bezoeken. Dit dorpje was veel armer dan het onze en ze hadden hier denk ik ook nog minder vaak blanke mensen gezien. We werden aangestaard, of we marsmannetjes waren. Bij het huisje waar we naartoe gingen liepen ook heel veel kindjes rond. Wij waren heel interessant voor ze en dat bleven we de hele tijd dat we daar waren. Wat ze ook heel grappig vonden, was proberen ons aan te raken en dan snel weer weglopen. En giechelen daarna, want dat is natuurlijk wel iets heel leuks! Ook voor de volwassenen waren we trouwens een bezienswaardigheid, die vonden het niet erg om net zo te kijken als kleine kinderen kunnen doen. Maar goed, wij zijn dan ook heel leuk om te zien natuurlijk, dat wordt hier alleen maar bevestigd 😉
Sommige kindjes zagen er wel heel slecht uit. Met van die slappe haren die voor hun ogen hangen en een meisje zag heel bleek. Heel raar om zulke armoede te zien. Dat ben je in Nederland echt niet gewend. De muziek die gespeeld werd was niet zo heel mooi, maar voor de rest was het wel heel gaaf dat we daar geweest zijn.
Vrijdag hebben we ook weer een leuk uitje gemaakt. Felipe nam ons, als een echte gids, mee op een bergtocht. We kwamen eerst bij een grot waar Maya-rituelen uitgevoerd worden. Nu was er niemand dus wij konden naar binnen. Het was maar een kleine grot en we moesten er ook in kruipen, maar wel leuk. Felipe denkt volgens mij ook dat wij alles voor de foto’s doen. Of de studenten van vorig jaar zo waren of dat hij het zelf gewoon leuk vindt, weet ik niet, maar het is wel grappig. Ik had al eerder een keer dat ik een foto ging maken van de voortuin, en toen ging hij de fontein speciaal daarvoor aanzetten. Nu had hij ook weer allemaal ideeen waar we konden gaan staan om een mooie foto te maken. Ook had hij kaarsjes meegenomen voor in de grot omdat je dan mooiere foto’s krijgt dan met licht van een zaklamp. Wel grappig! Na de grot gingen we verder de berg op. Dit was weer en heel eind klimmen maar ook wel weer in een mooie omgeving. Heel de berg was bedekt met een bos, dus we liepen tussen de bomen en planten door, met de zon die door de takken heen scheen, heel mooi. Vanaf de top konden we uitkijken over heel het dorp, dat was ook een heel mooi gezicht. De terugweg was wel lastig, die ging namelijk erg steil. Gelukkig had Felipe zijn grote kapmes bij zich (dus ik hoefde die van mooie van mij niet mee te nemen ;)) waar hij mooie wandelstokken mee kon afhakken, anders waren we wel tien keer naar beneden gegleden. Toen we weer beneden waren aangekomen stond Tita daar op ons te wachten met de auto en reden we weer een eindje. Erg comfortabel hoor, achterin de pick-up op onverharde hobbelwegen. Dan word je goed door elkaar geschud.
We stopten ergens waar je over bijna heel het meer van Atitlan uit kon kijken. Ook van bovenaf is het een supermooi meer. Het mooiste meer dat ik ooit gezien heb. Ook het enige geloof ik dus zoveel zegt dat niet, maar toch zijn heel veel mensen het met me eens. Je kon de dorpjes zien die aan het meer liggen en de bergen er omheen. Er zweefden ook grote roofvogels boven rond, heel gaaf. Helaas was ik zo dom om een vol fotorolletje mee te nemen in plaats van een lege 😦 Ik heb natuurlijk zelf de herinnering in mijn hoofd, maar ik had er toch wel hele mooie foto’s kunnen maken.
Zo, weer even genoeg. Nog maar 4 weken, dan kom ik jullie weer in levenden lijve vervelen! 🙂

Interviews interviews interviews

Na ons leuke weekend in San Pedro moesten we weer terug naar ons dorpje om verder te gaan met ons onderzoek. Tot nu toe had ik nog maar weinig gedaan, eigenlijk té weinig, maar daar zou deze week verandering inkomen. We moesten vandaag namelijk een tussentijdse rapportage inleveren, dus daar moest ik natuurlijk wel iets in te vertellen hebben. Maandag zijn we eerst even bij het gemeentehuis langsgeweest om informatie over ons dorp te verzamelen. We werden gelijk goed geholpen en terwijl wij dachten dat ze heel veel op zouden moeten zoeken, stonden we al snel weer buiten. Mét de informatie die we nodig hadden. Daarna hebben we nog een tijdje buiten gezeten voor het gemeentehuis en nu blijkt dat dat ook best leuk kan zijn. Je ziet van alles daar: vrouwen die hun kindje op een steen laten plassen en daarna gewoon weer het kindje daarin zetten, kindjes die van hun fiets vallen en dan hun zadel verliezen, jongetjes die stiekem banden van auto´s leeg laten lopen… Het is wel duidelijk, zulke spannende dingen als in de eerste weken doen we hier niet meer 🙂 Maar goed, zulk soort dingen kunnen ook leuk zijn.
Dinsdag gingen we weer even naar het dorp, toen bleek het werelddag van het water te zijn. Nooit van gehoord, maar het schijnt dus te bestaan. Woensdag begon het toch te dringen… ik had nog steeds geen interview om in mijn rapportage te zetten. Hoe slecht zou ik dan overkomen? ´s Middags besloot ik dus toch maar bij iemand langs te gaan. Zij was niet thuis, maar er was wel iemand anders die ik kon interviewen. Toen ik uitgevraagd was zei die jongen dat hij nog wel iemand kende, dus gingen we daar naartoe. En die jongen had ook nog wel een zusje die ik kon interviewen dus daar heb ik ook maar mooi gebruik van gemaakt. Aan het eind van de middag was mijn eerst geplande slachtoffer wel thuis, dus heb ik haar ook nog geïnterviewd. Zo dat waren dus even vier interviews op één dag! Als het nu nog niet goed is… 🙂
Voorlopig doe ik dus weer even rustig aan, want ik wil natuurlijk niet overspannen raken…
Ik heb geprobeerd foto´s hierop te zetten, maar helaas lukt dat niet. Dus jullie moeten het met mijn omschrijvingen doen…

Fiesta en San Pedro

Na onze saaie weken heb ik eindelijk weer eens wat leuks te vertellen. Nadat het in Santiago Atitlan een beetje tegenviel, hebben we besloten om maar verder te gaan naar een ander dorp, San Pedro. Ook dit ligt aan het meer en hier hebben we dan wel een geweldig uitzicht op vanaf het hotel. In Santiago hebben we vrijdagochtend eerst nog wat geshopt, want je kan er wel enorm veel souvenirtjes kopen. Daarna zijn we met een bootje naar San Pedro gegaan. Dit keer was de reis een stuk comfortabeler. Ten eerste hadden we rugleuningen op de bankjes en ten tweede ging hij lekker rustig. Zo konden we mooi van het uitzicht genieten en ik heb ook nog leuke (hoop ik tenminste) foto’s gemaakt van mannetjes die aan het vissen zijn. En van de bergen om het meer heen natuurlijk. Het blijft echt mooi, hoe vaak je er ook komt. En van de andere kant gezien is het ook weer een stuk anders. Hier zie je veel meer groen aan de kant dan als je in Panajachel zit, eigenlijk nog een stuk mooiere dus. Gelijk toen we in San Pedro aankwamen hadden we er al een veel beter gevoel bij dan in Santiago. Veel minder druk en nog mooier uitzicht enzo. We zijn naar een hotel gegaan waarbij een kamer heel mooi uitzicht op het meer heeft. Yvon mocht deze kamer, want het was haar verjaardag. Zij slaapt daar samen met Karin en Roos-Marie, Monique en ik hebben met zijn drieeen een kamer. Met eigen wc en douche, relaxt 🙂 Alles is in leuke kleurtjes geschilderd dus het ziet er supergezellig uit. ’s Middags hebben we eerst een paar uur op een steiger in het meer gezeten om te genieten van de zon en het uitzicht. Hier heb ik me eindelijk ook weer kunnen uitleven met foto’s maken, in tegenstelling tot in ons saaie dorp 🙂
’s Avonds gingen we ergens eten waar het er heel gezellig uitzag, allemaal tafeltjes verspreid door de tuin en gekleurde lichtjes. Alleen jammer dat de service iets minder was. Toen Karin en ik onze pizza’s ophadden kreeg Monique haar eten en toen zij op de helft was, kregen Roos-Marie en Yvon hun eten. Bleek ook nog dat daar mijn pizza bij zat, ik dacht ook al dat er erg weinig ui op zat. En die serveerster ging alleen maar een beetje dom staan lachen, zonder haar excuses aan te bieden :/ Beetje jammer. Daarna gingen we een barretje opzoeken, want Yvon haar verjaardag moest natuurlijk nog wel goed gevierd worden! We kwamen ergens terecht waar een bandje aan het spelen was. Beetje reggae/ska muziek, was wel relaxt zo in het nog lekker warme avondweer. Alleen jammer dat ik erg verkouden ben, daardoor was ik erg moe en ik kon niet zoveel biertjes wegkrijgen…
Vanochtend hebben we in een restaurant aan het meer gegeten. Dus weer een mooi uitzicht. Didy en Anita kwamen ook nog hierlangs dus het wordt steeds drukker. Daarna hebben we even gezwommen en lekker geluierd op de steiger in de zon. Het is echt net vakantie zo 😀 Verder hebben we eigenlijk niet veel gedaan, maar dat geeft niet. Het meer en de zon zijn al genoeg om blij van te worden. Vanavond nog een leuk barretje uitzoeken en dan, morgen, weer terug naar het zware antropologenleven… 😉

Estamos aburridas

Er komt niet zo vaak meer iets bij op mijn site. Dit komt ten eerste doordat we geen internet hebben in ons dorp (wat heb je daar nou aan ;)) en ten tweede doordat ik niks boeiends meer meemaak. Het dorpje is best saai en aan mijn onderzoek kan ik niet zo heel veel doen. Ik moet wel mensen gaan interviewen maar ik heb nog geen mensen gevonden. Verder kan ik er weinig aan doen. En andere dingen zijn er ook niet te doen in het dorp. Geen internet, geen bar, geen niks. Dus we zitten altijd maar in de tuin te bakken in de zon, boekje lezen, stukje schrijven, kaarten. Net zo´n luiervakantie, maar dan met het idee dat je eigenlijk veel moet doen.
Dit weekend zijn we een paar dagen weg. Yvon is morgen (vrijdag) jarig, en dan wilde ze wel iets leuks doen. Vanochtend hebben we haar al verrast, toen we nog thuis waren. We hadden een taart laten maken en ´s ochtends vroeg vlaggetjes en ballonnen opgehangen en haar stoel versierd. Ze had niks door en ook nog niks verwacht omdat we een dag te vroeg waren, ze was dus heel erg verrast. En de taart was supermooi en lekker. Met aardbeien en veel slagroom. We hebben allemaal een groot stuk op en zaten toen heel vol. Toch werd er daarna ook nog ontbijt gemaakt; bruine bonen met ei. Daar konden we natuurlijk niet zoveel meer van op.
Na het ontbijt zijn we op weg gegaan. Eerst met de bus naar Panajachel, daar hebben we even geinternet, omdat we niet wisten of dat hier ook zou kunnen. Daarna moesten we met de boot het meer over om in Santiago Atitlan te komen. Wij dachten leuk, een boottochtje op het mooie meer, kunnen we mooie foto´s maken. Dat viel tegen. We hadden de snelle boot en die ging ook echt snel. En we zaten niet erg comfortabel, ik had niks om me aan vast te houden en gleed de hele tijd naar achter. Beetje jammer. Maar zo waren we er dus wel snel. In Santiago aangekomen, kwamen er gelijk allemaal kindjes naar ons toe om te vragen waar we naartoe wilden. Ze willen dan geld hebben om je de weg te wijzen. Erg vervelend, als ze blijven vragen. Ook hier zijn erg veel tentjes te vinden waar je souvenirs kan kopen. En ze roepen allemaal dat je bij hen iets moet komen kopen. Het hotel valt wel een beetje tegen. In de Lonely Planet staat dat je bij dit hotel om kamer 6 moet vragen, omdat je dan een mooi uitzicht over het meer hebt. Toevallig was dit een 4persoonskamer (al moet ik vannacht dan wel met Roos-Marie in 1 bed slapen) dus hebben we deze kamer genomen. Als je helemaal rechts in de kamer gaat staan, is een klein stukje van het meer te zien. En vanuit de douche kun je ook een stukje van het meer zien. Nou mooi hoor. Ik weet niet waarom ze daar zo´n mooi stukje over schrijven.
Verder blijkt er hier in Santiago ook niet veel te doen te zijn. Misschien dat we morgen ergens anders heen gaan, waar wel iets te doen is.

Un día triste

Over deze week heb ik weer veel te vertellen, maar wat nu het belangrijkste is, is het slechte nieuws van vrijdag. Toen hoorde ik dat mijn oma is overleden. Het ging al een tijdje niet zo goed meer met haar, maar ik had gehoopt dat ze het in ieder geval nog vol zou houden tot ik weer thuis zou zijn. Helaas… Woensdag wordt ze begraven, in gedachten zal ik erbij zijn.
Ik zal toch nog maar even iets schrijven over deze week in Guatemala, daar is deze site immers voor. En dat vinden jullie als het goed is allemaal heel interessant 😉 Maandag zijn we dus een dagje naar Panajachel geweest. Hier hebben we lekker geshopt, het is wel heel toeristisch maar je kunt er wel leuke dingen kopen. We hebben aan het meer van Atitlan geluncht, echt een prachtig meer is dat! De zon scheen op het water en eromheen al die vulkanen en bergen. Heel mooi!
De volgende dag, dinsdag, hebben we een rondje door het dorp gelopen. Als we over de wat kleinere weggetjes liepen, kwamen er gelijk allemaal kinderen naar buiten gelopen om ons aan te staren. In een straatje was het zelfs zo erg dat een paar jongetjes van een jaar of 7, die buiten aan het voetballen waren, stil gingen zitten toen ze ons aan zagen komen. Toen we voorbij waren begonnen ze ons helemaal na te fluiten en te schreeuwen. Van die kleine mannetjes, echt erg. Sowieso worden we hier veel erger aangekeken dan in Xela. Hier komen verder geen toeristen ofzo dus wij zijn wel bijzonder. Op weg naar huis kwam er een jongen naar ons toe en ging heel dichtbij lopen. Ik dacht dat hij ons wou gaan bestelen ofzo, maar hij ging meel over ons hoofd heen gooien. Dat hoort hier bij het carnaval, want we zagen allemaal mensen met grijze haren rondlopen. Verder hebben we eigenlijk niks meer gemerkt van carnaval. Misschien dat er wel een feest was, maar dat hebben wij dan gemist, helaas. Het heeft deze dag ook geregend, de eerste keer sinds ik in Guatemala ben. Het is hier ’s middags ook best vaak erg bewolkt, dus dat is wel jammer.
Woensdag is Felipe met ons naar het gemeentehuis gegaan. Daar konden we wat dingen vragen aan de secretaris en daarna werden we voorgesteld aan de burgemeester! Jaja, een hele eer hoor! We kregen ook nog papieren mee waar op staat dat we van de Universiteit Utrecht komen voor onderzoek over belangrijke onderwerpen, en waarin gevraagd wordt of mensen willen meewerken als we dingen aan ze willen vragen. Zo voel ik me natuurlijk wel erg belangrijk 🙂 ’s Middags ben ik met een van de jongens die we zondag ontmoet hadden naar de bibliotheek gegaan om informatie over mijn onderzoek te zoeken. Hij heeft me wel goed geholpen, maar dacht dat niet veel mensen iets over mijn onderwerp weten (mijn onderwerp gaat over nationale symbolen en de betekenissen hiervan voor jongeren). Dat is wel een beetje jammer dus. Deze week ben ik ook nog niet veel verder gekomen, omdat ik nog wat vragen moet veranderen. Ik hoop maar dat het binnenkort wel gaat lukken… We hebben ook aan 2 meisjes Engelse les gegeven. Echt grappig, ze waren heel lief en schreven zelf allemaal woorden op die ze vertaald wilden hebben. Volgende week komen ze weer een keer langs. Ik heb ook geprobeerd tortilla’s te maken, maar dat ziet er makkelijker uit dan het is! Verder is de omgeving hier heel erg mooi, dus daar hebben we het wel mee getroffen. Al is dat in heel het land wel zo volgens mij, dus het maakt niet zo heel veel uit waar je zit.
Dit was het weer, een beetje rommelig stukje maar het is nu eenmaal allemaal een beetje rommelig hier 🙂