De Leesplank top 11

Mijn oom is zo leuk dat hij ieder jaar de Leesplank top 11 organiseert. Je mag je elf favoriete nummers van altijd doorgeven en hij maakt er een eindlijst van. Veel beter dan de top 2000, waar je moet kiezen uit een lijst voorgeschreven nummers. Maar wel veel moeilijker, omdat je er maar elf mag doorgeven (al weet ik eigenlijk niet hoeveel dat is als je aan de top 2000 meedoet, vast geen 2000). Ik weet niet hoe hij de uiteindelijke lijst samenstelt, maar ik vertrouw erop dat hij daar een goede methode voor heeft.

Je kunt je top elf nog insturen tot vannacht om 00.00 uur (naar info@deleesplank.nl). Ik heb me er op het laatste moment nog aan gewaagd, en ik kan je zeggen: het is onmogelijk! Elf nummers, dat is toch veel te weinig!

Tijdens mijn worsteling viel me iets leuks op: bands die ik (op dit moment of in het algemeen) fantastisch vind en waar ik veel naar luister, hebben niet per se één beste nummer. Die bands vind ik over zijn geheel genomen heel erg goed. En de nummers die in mijn lijstje zijn terechtgekomen zijn soms van bands waar ik nóóit naar luister. Het in het lijstje terechtgekomen nummer is misschien wel het enige nummer dat ik echt van ze ken.

Grappig toch?

Ik heb mijn enorme keuze uiteindelijk weten in te perken tot de volgende elf nummers. Maar wat mij betreft mag het lijstje nog veel langer zijn.

  1. Heartbeats – The Knife. Dit is mijn all time favourite. Waarom? Geen idee. De eerste keer dat ik het hoorde was ik direct verkocht. De vrolijke mineur van het deuntje. De bijzondere stem van Karin Dreijer Andersson. Daar moet je van houden, ik kan me voorstellen dat veel mensen het juist een heel vervelende stem vinden.
  2. Dancing Barefoot – Patti Smith. Ook hier weer moeilijk uit te leggen waarom (sowieso niet een van mijn sterkste kanten, dus ik zal het ook maar niet meer proberen). Geen idee wanneer ik het voor het eerst gehoord heb. Het zal in ieder geval een tijdje na het uitbrengen van de single geweest zijn, hihi. De donkere sfeer, de stem van Patti. Waar ik verder volgens mij niets van ken, behalve natuurlijk Because the Night, dat ik ooit heb leren kennen door de fantastische versie van Jan Wayne 😉 (Overigens heb ik nu een paar nummers van Patti geluisterd en is me wel duidelijk waar PJ Harvey door geïnspireerd is.)
  3. Jolene – Dolly Parton. Daar hoeft eigenlijk niets over gezegd te worden. Gewoon heel gaaf. En daarom ook al door heel veel mensen gecoverd.
  4. Sweet Dreams – Eurythmics. Tja, ook daar valt weinig over te zeggen. Luister naar het nummer en het is duidelijk, toch?
  5. Blue Monday – New Order. Ooit, toen ik nog jong was, ging ik vaak naar WaterFront, een poppodium in Rotterdam dat helaas al vele jaren geleden ter ziele is gegaan. Een van de leukste uitgaansavonden was de Buurtsuper, daar waren wij altijd te vinden. En de andere was Elektrorock, waar ik de elektro leerde kennen. Regelmatig kwam dit nummer voorbij, waarschijnlijk op beide avonden. Ik vond het zo gaaf! Toen ik het op een feestje voor de zoveelste keer hoorde, vroeg ik aan een vriend van wie dit nummer nou eigenlijk was en hoe het heette. Ik was zo gelukkig dat ik het eindelijk wist, dat ik euh … niets boeiends deed, maar ik was gewoon heel erg blij. Een tijdloos nummer dat gisteren uitgebracht had kunnen worden.
  6. Aenema – Tool. Een heel ander genre. Deze muziek zit zo goed in elkaar, en ook live staat het als een huis. De clips zijn altijd heel knap gemaakt, maar ik vind ze wel een beetje smerig.
  7. Teenage Riot – Sonic Youth. Tja, van Sonic Youth zou eigenlijk bijna alles hier kunnen staan, maar ik moest iets kiezen. Toen mijn oudste broer ooit deze muziek ontdekte, dacht ik, wat een teringherrie. Na een tijdje ging ik de muziek ook waarderen (wat wel vaker is gebeurd; soms is zijn smaak zo slecht nog niet als hij in eerste instantie lijkt), net als bij mijn jongste broertjes het geval was. Zo kwam het dat we twee keer met zijn vieren naar Paradiso zijn afgereisd om deze superband live te zien. Mijn broertjes zaten zelfs nog op de middelbare school. Helaas zijn ze inmiddels uit elkaar, maar Chelsea Light Moving, de nieuwe band van zanger Thurston Moore, is ook zeker de moeite waard. Oh ja, en dat lange rekken, zoals ze in deze live-versie doen, doen ze ook wel vaker. Vervelend als je de laatste trein moet halen en hoopt dat er nog iets leuks na komt.
  8. Islands – The xx. Als je mij of mijn blog al een tijdje volgt, weet je vast dat ik best wel een klein beetje verliefd ben op deze band. Die moest dan ook koste wat kost in mijn lijstje voorkomen, al vond ik het moeilijk om hun beste nummer uit te kiezen. Ik weet niet zeker of dat dit nummer is, maar ik ben maar even voor makkelijk gegaan.
  9. Aïcha – Cheb Khaled. Mijn Arabische liefde, al is dit nummer voor het grootste deel in het Frans.
  10. Papillon – Editors. Daar heb ik het al eerder over gehad.
  11. Pompeii Am Götterdämmerung – The Flaming Lips. Mooie tekst, al is die niet echt te verstaan. Zoek maar op als je het wilt weten.

Wat is jouw top elf aller tijden?

The Look – Metronomy

Gisteravond was ik bij een optreden. Het was al ruim een week geleden dat ik zoiets had gedaan, dus dat werd wel weer eens tijd, dacht ik zo. En wat voor een optreden! Een van de beste die ik dit jaar gezien heb. En dat zegt wel wat, want dat waren er VEEL.

Het was een optreden van Metronomy, een superleuk Brits electropopbandje. Moeilijk te beschrijven, omdat ze van alles wat hebben: beetje jaren tachtig synthesizers, beetje jaren zestig en op een gegeven moment zelfs een beetje technobeats. En hun decor was ook fantastisch: de roze wolkjes van hun nieuwste cd op de achtergrond, witte attributen op het podium die steeds met andere kleuren verlicht werden. De bandleden zelf droegen mooie witte pakken en maakten grappige dansjes en poses.

Suikerspindromen kwamen in mijn hoofd.

TivoliVredenburg noemde het Wonkypop. Een woord waar ik nooit van gehoord hebt, maar dat het precies zegt.

Helaas heb ik zelf geen foto’s gemaakt, maar ik heb er een paar voor jullie opgezocht:

via Twitter van @marijewillems

via Twitter van @marijewillems

via Twitter van @maxtollenaar

via Twitter van @maxtollenaar

via Twitter van @SFvdB

via Twitter van @SFvdB

Dat was een perfecte maandagavondbesteding.

En nu natuurlijk ook een liedje:

(Maar luister vooral ook alle andere liedjes, want die zijn dus ook heel leuk en afwisselend. En ze hebben leuke clipjes. Zoals bijvoorbeeld die bij Love Letters. En ook de rest.)

____

Muziek die mij blij maakt. Daar maak ik andere mensen ook graag blij mee.

Young Men Dead – The Black Angels

Net de laatste aflevering van True Detective gezien. Daar ga ik niets over zeggen, dat moet je zelf maar gaan zien.

Om nog even in de duistere sferen te blijven, hierbij een nummer dat tijdens de aftiteling van een van de afleveringen te horen is. Sowieso kun je met een gerust hart luisteren naar het album van The Black Angels, niets mis mee.

(De kwaliteit van deze videoclip zegt overigens niets over de kwaliteit van de serie. Die heeft er gelukkig niets mee te maken.)

____

Muziek die mij blij maakt. Daar maak ik andere mensen ook graag blij mee.

Mr Tembo – Damon Albarn

Wederom dankzij mijn geliefde zender Studio Brussel ontdekte ik een leuk nummer, ditmaal eentje van Damon Albarn (je weet wel, die zanger van Blur, Gorillaz en The Good, The Bad & The Queen – ok, dat van die laatste wist ik zelf eigenlijk niet, maar die eerste twee zijn leuk). Een vrolijk, maar toch beetje melancholisch liedje, waarbij ik me natuurlijk ook direct afvroeg wat hij nou eigenlijk zong. Na onderzoek blijkt dat ‘Injili, injili’ te zijn, Swahili voor gospel.

Lees verder

Rave On – M. Ward

Deze ontdekte ik een paar jaar geleden. Ik vond het een heel fijn, vrolijk en zorgeloos liedje.

Een paar weken later zag ik de band live op Rock Werchter en die bleek heel saai te zijn, dus ben ik er ook weer snel weggegaan. En toen vergat ik alles in zijn geheel.

Tot YouTube mij hier weer aan herinnerde. En het is nog steeds een fijn, vrolijk en zorgeloos liedje.

Met een heel leuk clippie.

____

Muziek die mij blij maakt. Daar maak ik andere mensen ook graag blij mee.

Grijp je kans

Herinner je je mijn post over Warpaint nog? Over dat concert dat zo fantastisch was dat ik er iets over schreef? Dat ik zelfs een poging tot een omschrijving van hun muziek heb gedaan? Nee? Hup, lezen dan: Elephants – Warpaint.

Goed, misschien komt het in die post niet helemaal over, maar het was echt een fantastisch optreden. En het goede nieuws is: binnenkort komen ze weer optreden in Nederland. Nou ja, binnenkort… 25 november. Dat is in ieder geval nog in dit jaar. Dus dit is je kans om er zelf achter te komen hoe goed ze zijn. Want als je het met mijn beschrijvingen moet doen, mis je een hoop.

Hier lekker twee nummertjes achter elkaar:

____

Muziek die mij blij maakt. Daar maak ik andere mensen ook graag blij mee.