Dag 30: je favoriete liedje van exact een jaar geleden

Daar is ie dan: de laatste dag van een muzikale reis door de wereld van Rosanne. Ik hoop dat je hier iets van geleerd hebt. Misschien heb je leuke muziek leren kennen, misschien juist niet. Misschien heb je mijn smaak een beetje leren kennen, misschien snap je er nu juist nog minder van dan eerst. En misschien heb ik je heel erg beledigd – jammer dan.

Deze laatste vraag vereiste even wat speurwerk. Exact een jaar geleden; 28 mei 2012. Ik heb in mijn last.fmlijst teruggebladerd naar die datum. Dit verschafte mij niet veel helderheid, want rond die tijd heb ik blijkbaar geen enkel nummer twee keer of meer geluisterd. Althans, niet via mijn gewone muziekafspeelmachine waarbij de gegevens naar mijn last.fmaccount worden gestuurd. Misschien wel via YouTube.

Daarom heb ik het over een andere boeg gegooid: ben ik rond die tijd naar een optreden geweest? En ja, daar kwam London Calling, een festival in Paradiso waar je ieder jaar nieuwe bands kunt ontdekken. Dat was op 18 mei. Niet exact een jaar geleden dus, maar wel ongeveer. Ik neem daar in dit geval wel even genoegen mee.

En daar kwam Austra. Ik kan me herinneren dat ik het nummer Beat and the Pulse behoorlijk vaak heb geluisterd ter voorbereiding op het optreden.

Daar wijd ik dus mijn laatste post aan. Dit schijnt een of andere ‘clean version’ van het nummer te zijn, maar ik weet niet waar ik de originele clip kan vinden. Jammer, want ik ben wel benieuwd wat daar dan zo shocking aan is.

Dag 29: een liedje uit je jeugd

Zo rond mijn zestiende begon ik een beetje een muzieksmaak te ontwikkelen. Ik ging toen naar Studio Brussel luisteren, wat je op Flakkee tenminste kon ontvangen.

Op een gegeven moment hoorde ik daar een nummer dat ik heel gaaf vond: er werd in het Duits gezongen over een ijsbeer. Maar de naam van het nummer en de artiest had ik gemist. In die tijd hadden we al wel internet (via de telefoon, dus ik moest stoppen als mijn moeder wilde bellen en ik moest per minuut betalen), maar was nog niet alles zo makkelijk te vinden als nu. Googelen was nog geen werkwoord en YouTube bestond nog niet.

Toch lukte het met mijn fantastische speurwerk om er op een gegeven moment achter te komen welk nummer ik had gehoord. Het was Eisbär van de band Grauzone. Niet dat ik het kon beluisteren, maar ik wist in ieder geval de naam.

En die enkele keer dat het nummer weer op de radio kwam, werd ik heel blij.

Tegenwoordig is het nummer natuurlijk zo te vinden, kijk maar.

Dag 27: een liedje waarvan je zou willen dat je het kon spelen

Ooit heb ik geprobeerd om piano te leren spelen. Ik kocht een keyboard (een piano was iets te groot en duur) en een boekje waarmee je piano kunt leren spelen. Iedere dag oefende ik en het ging best goed.

Tot het boek uit was.

Nadat mijn keyboard een paar jaar in de schuur heeft gestaan, heb ik hem verkocht. Met die pianospeelcarrière schiet het dus niet heel erg op, maar ik zou het nog steeds graag kunnen. Als het zover is, ga ik Gymnopédie No.1 van Erik Satie leren spelen.

Luister zelf maar waarom.

Dag 26: een liedje dat je kunt spelen op een instrument

Toen ik nog heel klein was, speelde ik dwarsfluit. Wacht, niet toen ik nog heel klein was, want toen kon ik er niet bij.

Toen ik iets minder klein was, speelde ik dwarsfluit. Dat was een lang gekoesterde droom en ik was dolgelukkig dat mijn armen eindelijk lang genoeg waren.

Met de andere meisjes (ja, het waren alleen maar meisjes) die les kregen van mijn docent, hadden we eens in de zoveel tijd een optreden waarin we onze kunsten vertoonden. We speelden klassieke stukken, maar ook nummers als Bright Eyes van Art Garfunkel, Hello van Lionel Richie en nummertjes uit de film The Lion King.

Een van mijn favorieten kwam uit mijn in-die-tijd-lievelingsfilm Titanic. Helaas kan ik je onze prachtige versie niet laten horen en moet je het hier doen met Celine Dion. Bedenk zelf maar hoe mooi het ook kan klinken met zo’n twintig beginnende dwarsfluitspelende meisjes.

Dag 24: een liedje dat je op je begrafenis wilt laten spelen

Mijn begrafenis, ook al zoiets waar ik nooit over nadenk.

Om de verdrietige sfeer die daar zal heersen wat te versterken, mag het nummer I Love You van Woodkid wel gedraaid worden. En de clip mag er ook best bij vertoond worden, die draagt ook aardig bij aan de sfeer.

(Kom tegen die tijd trouwens nog maar eens bij me checken of ik dit nog steeds wil, want ik kan best nog eens van mening veranderen.)

Dag 23: een liedje dat je op je bruiloft wilt laten spelen

Hier heb ik lang over moeten nadenken, omdat ik dat nog nooit eerder had gedaan. Ik denk nooit aan bruiloften en al helemaal niet als het gaat over bruiloften waarin ik zelf een rol speel.

De beste reden voor een bruiloft lijkt mij nog altijd het feest. En op dat feest moet dan natuurlijk wel vrolijke muziek gedraaid worden, want ik ga er wel een beetje vanuit dat een bruiloft een vrolijke aangelegenheid is.

Tot ik afgelopen zaterdag bij een optreden van (ja hoor, daar komen ze weer) The XX was. Hun muziek is over het algemeen niet echt vrolijke feestmuziek (al zijn sommige nummers best een beetje dansbaar), maar wel ontzettend mooi. Zaterdag was er in Berlijn een festival dat de band zelf had georganiseerd. Hun eigen optreden was natuurlijk het belangrijkste onderdeel van het festival. En wat voor een optreden… ik was totally impressed.

En ik stond ook nog eens op een plek waar ik best veel kon zien. Héél bijzonder dus.

Het laatste nummer dat ze speelden was Angels. En dat was zó mooi. Ik werd er bijna zelf verliefd van. Op de stem van Romy en verder in het algemeen, op niks en niemand en op alles en iedereen.

Angels is geen vrolijk feestnummer voor op een bruiloft, maar wel de ultieme liefdesbetuiging aan degene met wie je als het goed is op die bruiloft staat.

Goh, heb ik daar toch eens goed over nagedacht!