Ben ik nog sociaal?

web

Wie mijn vorige blog heeft gelezen, voelt hem vast al aankomen: ik heb sinds kort geen Facebook meer. Ik schreef over de redenen om wel of geen FB te hebben en eindigde met de volgende enorme cliffhanger:

Zo gezegd, zo gedaan, dacht ik …

Hier eindelijk het spannende vervolg.

Ik liep al langer met de gedachte rond, en na weer een artikeltje van Bits of Freedom besloot ik om nu écht mijn Facebookaccount op te zeggen. (Ok, ik wachtte nog heel even en schreef eerst nog wat verjaardagen op mijn kalender, maar daarna was ik er klaar voor.)

Dus zat ik op een middag voor mijn laptop, klaar om mijn FB-leven vaarwel te zeggen. Maar ik durfde niet zo goed. Want wat als … ? Toen ik eindelijk zover was (na wat ondersteunende appjes van een vriendin), was ik er nog niet, want ik moest kiezen: ging ik mijn account deactiveren of verwijderen?

Deactiveer je je account, dan ben je niet meer zichtbaar voor je vrienden en kun je niet meer gevonden worden, maar wordt je account wel bewaard. Met slechts één druk op de knop ben je weer waar je gebleven was en is alles weer bij het oude. Pas als je je account verwijdert, ben je echt helemaal weg.

Ik ging niet voor halve maatregelen en besloot mijn account geheel te verwijderen. Eerst kreeg ik nog wat foto’s te zien van vrienden die me volgens FB allemaal heel erg zouden gaan missen. Ja, ze weten wel op je gevoel in te spelen. Maar ik was bikkelhard en ging door. Pech voor die mensen!

Vervolgens moest ik van een aantal foto’s alle foto’s waar een tijger op stond aanklikken. Om te bewijzen dat ik geen robot ben ofzo. Daar slaagde ik gelukkig in en ik was weer een stap verder.

Nu had ik mijn account in principe verwijderd, maar toch nog niet helemaal: mocht ik me in de komende veertien dagen bedenken, dan zou ik nog zo terug kunnen komen. Pas na die veertien dagen bedenktijd (bijna drie keer zoveel als bij een belangrijke beslissing als bijvoorbeeld, ik zeg maar iets, een abortus nodig is), is je account DEFINITIEF verwijderd. Zo lief van FB, dat je steeds weer de kans krijgt om je te bedenken.

vrijheid

En hoe was dat?

Super, natuurlijk. Mijn vingers hadden af en toe de neiging om op mijn toetsenbord naar de F en de A te gaan, maar ik had steeds snel genoeg door dat dat niet de bedoeling was. Inmiddels ben ik al ruim drie weken verder en ben ik dus echt helemaal weg. Ik heb een keer geprobeerd om in te loggen en het kon niet meer! Joehoe!

En nu? Ben ik nog wel sociaal?

Gelukkig werd door verschillende mensen redelijk snel ontdekt dat ik verdwenen ben en werd ik via andere kanalen uitgenodigd voor feestjes en uitstapjes. Dus dat gaat goed! (Al weet ik natuurlijk niet hoeveel ik al gemist heb.) En zelf had ik alle belangrijke verjaardagen op mijn kalender gezet, dus ook dat was geen probleem. Toch? Toch wel, als je die kalender vervolgens in je kast legt. Nu moet ik toch maar aan een echte Hollandse wc-kalender gaan geloven, want anders ga ik zelf te veel mensen vergeten.

En verder mis ik het totaal niet en voel ik me prima.

Oh trouwens, ken je Twitter? Toevallig heb ik daar de afgelopen weken weer wat meer op gekeken. Je kunt er allerlei mensen volgen en zelf dingen delen. Het is best leuk, het lijkt een beetje op …

Reageren? Dat mag.

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s