Nederlandse films; mijn welonderbouwde oordeel

‘Waarom zijn Nederlandse films toch altijd zo slecht?’ vroeg ik me af nadat ik Wit Licht had gezien. Nu is dat natuurlijk niet de beste vertegenwoordiger; als je een film gaat kijken waarin Marco Borsato de hoofdrol speelt, hoef je geen groot licht te zijn om van tevoren al te weten dat je geen topper gaat zien. Maar ook over andere Nederlandse films (en series) heerst het algemene beeld dat ze niet al te best zijn. De eerste films die in me opkwamen waren films als Alles is liefde, Gooische vrouwen en Flodder. Soms best grappige films, vaak een beetje flauw, maar góed? Films als Volle maan en Costa zijn ronduit slecht. Een tijdje geleden begon ik aan Sunny Side Up (ondanks de Engelse naam toch een Nederlandse film), en die heb ik na tien minuten zelfs stopgezet omdat ik het niet aan kon zien!

Waar zou het toch mee te maken hebben? Ik bedacht dat de taal wellicht een rol speelt. Misschien ligt het aan mij, maar ik vind gesprekken in Nederlandse films heel vaak onnatuurlijk klinken. Ik denk dat hierin meespeelt dat het in je eigen taal is. Bij Engelstalige films heb ik veel minder snel het gevoel dat de gesprekken nep zijn. Daarnaast is er meestal wat minder geld beschikbaar dan voor Hollywoodproducties. Maar dat vind ik nou ook weer niet per se altijd de beste films, ik houd over het algemeen meer van filmhuisfilms. Daar hoeft het dus eigenlijk niet aan te liggen. Waaraan dan wel? Ik weet het niet.

Gelukkig kwamen er al redelijk snel ook aardig wat goede Nederlandse films boven, zoals Matterhorn, Zwartboek en Borgman. Al blijf ik de gesprekken vaak een lastig puntje vinden.

Ik besloot de proef op de som te nemen en nog een paar Nederlandse films te bekijken die op Netflix staan. Hier mijn score van de afgelopen tijd:

  • Wit licht – Een film over kindsoldaten met Marco Borsato in de hoofdrol. Ik wilde hem zien, omdat ik het onderwerp interessant vond. Daardoor hoopte ik ook ergens een klein beetje soort van dat de film misschien wel een beetje goed zou zijn. Maar dat bleek ijdele hoop. Hoewel ik het heel goed vind dat hij met deze film aandacht besteedt aan het fenomeen kindsoldaten, vind ik ECHT heel erg NIET dat Marco Borsato in een film moet spelen. En dat hij daarin ook nog eens een vechtscène speelt (en het gevecht nog wint ook!). Daarnaast was het verhaal ook niet erg geloofwaardig. Jammer, gemiste kans.
  • De gelukkige huisvrouw – Over deze verfilming van een boek van Heleen van Royen was ik nogal sceptisch. Niet dat ik ooit een boek van haar gelezen heb, maar ze lijkt me gewoon niet zo heel leuk. Des te groter was de verrassing bij deze film. In het begin vroeg ik me nog af of ik hem uit zou zetten, nadat je een paar minuten lang Carice van Houten in een bevalling from hell zag. Maar toen dat voorbij was, werd de film steeds leuker. Carice heeft nogal problemen met haar baby en raakt helemaal in de war. Ze wordt gedwongen opgenomen en er wordt best goed in beeld gebracht hoe zij het leven in de psychiatrische inrichting beleeft en hoe haar familie en vrienden er tegenaan kijken. Ik raad deze film zelfs aan!
  • Het Bombardement – Om het lot nog iets verder te tarten, besloot ik naar deze film met Jan Smit in de hoofdrol te kijken. Ja, ook hier weer een zanger die denkt te kunnen zingen, euh acteren. Inclusief vechtscènes die door Jan gewonnen worden! Waarom moeten ze het nou gelijk zo over the top maken? Het is al erg genoeg dat ze überhaupt in een film gaan spelen. Maar goed, de film zelf stelde ook niet veel voor. Op het moment dat de eerste schoten in Rotterdam vallen – wat niemand verwachtte – lopen Jan en zijn toekomstige vriendinnetje als enige over straat. Verder zit blijkbaar heel de stad achter de geraniums. Daarna lopen ze opeens in Blijdorp en nog even later zijn ze zelfs in het olifantenverblijf. Ook hier is geen enkele andere sterveling te zien. En ga zo maar door. Slecht verhaal, slechte hoofdrol, slechte film.
  • Zusje – Deze al wat oudere film vind ik moeilijk te beoordelen. Ik ergerde me continu dood aan de broer van het zusje uit het verhaal, maar dat was denk ik ook wel de bedoeling van dat personage. Heel de film twijfelde ik een beetje wat ik ervan vond. Niet heel goed, maar ook net niet zo slecht om hem echt heel slecht te vinden. Tot het eind; dat was behoorlijk verrassend en maakte dat ik de film uiteindelijk toch best goed vond. Ik kan daar verder natuurlijk niets over zeggen, voor het geval iemand hem nog niet gezien heeft.
  • Sonny Boy – Dit boek had ik ooit gelezen en ik vond het een erg mooi verhaal. De film volgt volgens mij aardig het verhaal (het is al een tijdje dat ik het gelezen heb, dus ik weet het niet meer precies) en vond ik ook mooi. Het is gebaseerd op waargebeurde gebeurtenissen en gaat over een vrouw die in de jaren dertig scheidt van haar gereformeerde man – toen natuurlijk een doodzonde – en er ook nog eens vandoor gaat met een Surinaamse jongere man – al helemaal verschrikkelijk! Vervolgens breekt de oorlog uit en maken ze allerlei verschrikkingen mee. Een tragisch verhaal, mooi verteld.

De uitslag van dit korte onderzoek: twee negatief, drie positief. Er zijn dus toch goede Nederlandse films, gelukkig! Blijkbaar valt er geen algemeen oordeel over te geven en ook geen algemene verklaringen.

Wat je hiermee opschiet? Geen idee, maar misschien heb je nu wel heel veel zin gekregen om een Nederlandse film te gaan kijken!

Reageren? Dat mag.

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s