Een boek per maand. Of een maand per boek

Ken je dat? Dat je van alles wilt doen, maar dat het, om wat voor reden dan ook, niet allemaal (of allemaal niet) lukt? Ik heb dat met boeken lezen. Ik heb een aardige lijst van boeken die ik nog wil lezen: romans, informatieve boeken, filosofische boeken, educatieve boeken. Alles wat me enigszins interessant lijkt.

Maar zo’n wishlist heb ik óók van films.

En series.

En documentaires.

En ik heb ook nog ergens een stapeltje torenhoge stapel ongelezen tijdschriften liggen.

Daarnaast ben ik bezig met de Sleurzusters en moet ik tussendoor ook nog af en toe werken en opdrachten zoeken.

Je begrijpt, dat lijstje wordt alleen maar langer.

Daarom heb ik mezelf aan het begin van dit jaar een doel gesteld: (gemiddeld) minimaal één boek per maand lezen. Ik heb dat twee keer eerder gedaan. In 2012 kwam ik aan het eind van het jaar op zelfs twee boeken per maand uit. Een deel van dat jaar werkte ik namelijk in Soest en zat ik een paar keer per week in de trein. Dat soort omstandigheden is perfect voor dit soort doelen. Vorig jaar kwam ik op precies één boek per maand uit; het laatste las ik nog net na de kerst uit.

Voorlopig lig ik precies op schema. Het is eind februari en ik heb al twee boeken uit. En om het nóg leuker te maken, ga ik er ook iets over schrijven. Wat ik trouwens best lastig vind, want ik schrijf nooit boekrecensies. Ik denk meestal gewoon: dat was leuk. Of: dat was stom. (Net als met muziek.) Maar dit lijkt me een goede oefening om eens wat langer over de boeken na te denken. Hier mijn eerste twee boeken:

Not That Kind of Girl, Levenslessen om (vooral niet) op te volgen – Lena Dunham

Not That Kind of GirlVoor wie haar nog niet kent: Lena Dunham is de schrijver en hoofdrolspeler in de serie Girls. Een serie waar ik, net als vele anderen, direct fan van was. In deze serie staat een vriendinnengroepje uit New York centraal en volg je de twintigers in hun dagelijks leven. In haar boek schrijft ze over haar eigen leven en allerlei (vreemde) ervaringen.

Omdat Lena de serie losjes gebaseerd heeft op haar eigen ervaringen, en zelf de hoofdrol speelt in de serie, had ik bij het lezen van het boek steeds het idee dat ik haar al kende. Dat ik over de Hannah uit Girls las. Maar dat was natuurlijk niet, dit boek ging over het echte leven van Lena. En omdat ik de serie fantastisch vind, verwachtte ik dat ook van het boek. Dat viel helaas een beetje tegen.

Oeps en hier gaat mijn eerste boekrecensie gelijk al de mist in: ik heb het boek al meer dan een maand uit en ik heb het hier zelf niet liggen, dus ik kan niet meer terugbladeren. En nu weet ik dus niet meer zo goed wát ik er dan aan tegen vond vallen. Toen had ik helaas nog niet bedacht dat ik erover zou gaan schrijven.

Toch een poging: ik kan me absoluut niet met haar identificeren. Niet dat ik dat altijd kan met de personages uit andere boeken die ik wel goed vind, maar vaak helpt het wel. Of dat je een persoon zo leuk of bijzonder vindt dat je stiekem zelf zo zou willen zijn. Of dat je er op zijn minst een beetje begrip voor kunt hebben. Lena vind ik in interviews vaak leuk, ze doet soms rake uitspraken en ze maakt een leuke serie, maar als ik haar boek lees, lijkt ze me eigenlijk een heel vervelend persoon. En ik zou absoluut niet zo willen zijn. Ze is extreem extravert (ben ik niet), extreem neurotisch (wil ik niet zijn), behoorlijk egoïstisch (wil ik ook niet zijn) en zojuist las ik in de recensie van MirandaLeest dat zij haar een aansteller vindt (ben ik hopelijk ook niet) – mee eens!

Het boek leest wel makkelijk weg, want schrijven kan ze wel. En ze maakt grappige lijstjes en er staan leuke tekeningetjes in. Maar ja, het gaat me toch ook om de inhoud en die vond ik gewoon voor het grootste deel niet zo boeiend. Ik houd het maar bij de serie (hoewel die er natuurlijk wel erg op lijkt en ze daar net zo’n vervelend en egoïstisch persoon speelt als ze zelf is, maar op de een of andere manier trek ik het daar toch veel beter dan in het boek en kan ik er wel om lachen).

Dit is dus wat ik me er ongeveer van kan herinneren. Ik vond haar soms ook wel grappig.

Lof der Zotheid – Desiderius Erasmus

Lof der ZotheidVan een heel ander kaliber is het tweede boek dat ik dit jaar heb gelezen. De Lof der Zotheid kent waarschijnlijk iedereen wel van naam. Ik kwam het boek tegen op de zolder van mijn ouders, tussen een paar studieboeken van mijn broertje (die geschiedenis gestudeerd heeft). Het leek me wel wat om eens te lezen. En zo geschiedde.

In de Lof der Zotheid schrijft Erasmus een lofrede áán de Dwaasheid (de vertaler heeft ervoor gekozen het woord Dwaasheid te gebruiken in plaats van Zotheid, omdat dat wat meer in onze huidige taal past) dóór de Dwaasheid. Het is een paradoxale lofrede, waarin geprezen wordt wat niet prijzenswaardig is. Het boek is soms best verwarrend, omdat dan niet meer duidelijk is of hij (Erasmus) iets nu ironisch bedoelt of juist niet. En als de Dwaasheid (een zij) in een paradoxale lofrede iets als dwaas bestempelt, vindt de schrijver het dan juist wel dwaas of niet. En is dat dan goed of niet? Hierdoor word je als lezer voortdurend op het verkeerde been gezet. Wat je natuurlijk weer aan het denken zet over wat je er dan zelf wel niet van vindt.

Het boek staat boordevol citaten en verwijzingen die de gemiddelde lezer van deze tijd niet zo veel zullen zeggen. Je wordt om de oren gegooid met Griekse goden (met een index achterin het boek, maar als je daar drie keer per pagina in moet zoeken, geef je dat ook al snel op en lees je er maar overheen) en veel gewoontes en fenomenen uit het dagelijks leven (het boek is geschreven in 1509) zijn voor ons niet meer herkenbaar.

Desondanks zijn sommige citaten tijdloos. Ik begon een dag na de aanslag op Charlie Hebdo in het boek en las de volgende zin: “intelligente mensen hebben altijd de vrijheid gehad om straffeloos een satire op het dagelijks leven te schrijven, zolang die vrijmoedig bleef en niet echt fanatiek werd. Des te vreemder vind ik het dat men tegenwoordig zulke overgevoelige oren heeft dat die eigenlijk alleen nog maar plechtstatige eerbewijzen kunnen aanhoren.” Best actueel, niet?

Conclusie: het is leuk om zo’n klassieker af te kunnen strepen en het boek zet je regelmatig aan het denken. Maar door de vele verwijzingen die me niets zeggen, vond ik het ook wel lastig lezen en denk ik dat ik een hoop gemist heb. Niet zomaar wat lectuur voor het slapen gaan dus, als je het boek echt wilt begrijpen.

Reageren? Dat mag.

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s