Het halve jaar dat ik dertig werd

Dertig, wat een leeftijd. Zo’n leeftijd waarvan veel mensen denken dat ze het dan gemaakt moeten hebben in het leven. Huisje boompje beestje en het liefst ook nog een kindje. En als je dat dan allemaal niet hebt, dan moet je er toch op zijn minst van dromen. En dus tegen die dertig opzien, omdat het dan allemaal nog niet perfect blijkt te zijn.

Zo niet ik.

Ik vind dertig een prachtige leeftijd. Je bent oud genoeg om serieus genomen te worden, maar je bent toch ook eigenlijk nog heel erg jong. Wat mij betreft een leeftijd om te koesteren. Dat ga ik dan ook een jaar lang doen.

Ok, ik geef toe dat het voor mij op een bepaald moment ook een leeftijd werd waarop ik een aantal dingen bereikt wilde hebben. Maar geen huisje boompje beestje en het liefst ook nog geen kindje. (Alleen dat huisje wilde ik wel graag, maar geen koophuis en ik weet niet of dat dan meetelt.)

Dat moment kwam wel pas een half jaar voor ik op dé leeftijd kwam, dus ik heb het enigszins druk gehad de laatste maanden. Maar veel dingen zijn me daardoor gelukkig gelukt,

Bijvoorbeeld:

– Brilloos door de rest van mijn leven gaan. (Dat kan natuurlijk ook als je gewoon je bril afzet, maar ik bedoel het wel zo dat ik kan zien zonder dat ding.)

– Huisje boompje beestje voor mezelf. Na een (groot) aantal slapeloze nachten heb ik dat gevonden.

– Nog een paar dingen die ik hier niet ga vertellen, maar geloof me maar op mijn goedziende ogen dat ik heel goed bezig ben.

– Het boek ‘Het jaar dat ik dertig ben’ van Aaf Brandt Corstius nog een keer lezen. (Nee, die veelzeggende en originele titel heb ik niet eens zelf bedacht.) (En ja, nog een keer. Een paar jaar geleden was ik groot fan van Aaf en haar columns in de nrc.next. Tot ze verhuisde naar de Volkskrant en ging schrijven over huizen kopen, samenwonen en baby’s enzo. Toen was de liefde over. Maar voor die tijd las ik dagelijks haar column en kocht ik dus zelfs een boek van haar. En dat boek heeft me door vele saaie uurtjes op o.a. het deprimerende vliegveld van Charleroi geloodst alsook de lange avonden in Marokko waar ik van mijn gastbroer niet naar buiten mocht omdat het daar te gevaarlijk was, waar ik natuurlijk niet altijd naar luisterde maar soms toch maar even wel.)

Naast deze indrukwekkende lijst heb ik ook nog dingen bereikt die ik niet eens van plan was te bereiken:

– Ik ben zzp’er/zp’er/freelancer geworden. En ik heb heel het jaar genoeg werk gehad om te overleven.

– Ik ben in Berlijn geweest.

– En ik ben op Facebook bevriend geworden met mijn moeder.

Wat een jaar!

5 gedachtes over “Het halve jaar dat ik dertig werd

  1. Izak Vermaat zegt:

    Dertig is de leeftijd die je eigenlijk altijd wil blijven. Men zegt, de bloei van je leven, maar als je dertig bent begin je pas te bloeien. Als je geluk hebt bloei je nog zestig jaar, maar dat is niet velen gegeven. Als je maar zorgt dat je lang in bloei blijft staan…..

Reageren? Dat mag.

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s