Tot ziens

Het is half negen ’s ochtends en ik ben al minstens drie uur wakker. En nee, dat komt niet doordat ik om half zes vanochtend al uitgeslapen was. Het heeft te maken met het volgende: mijn laatste uren als brildragende zijn aangebroken. Over een paar uur wordt er namelijk een laagje van mijn ogen weggebrand door een laserstraal, wat ertoe moet leiden dat ik daarna weer goed kan zien.

Zonder bril.

En daarom lig ik al een tijdje wakker, zoals wel vaker het geval is als er iets spannends staat te gebeuren.

Straks vertrek ik met bril op mijn neus van huis en keer ik terug zonder. (Al staat er dan wel een speciale zonnebril op, die ik na de behandeling twee weken lang moet dragen als ik naar buiten ga. Of het nou zonnig is of niet.) 

ik heb geen idee hoe die bril eruit ziet, maar ik heb het vermoeden dat het zoiets zal zijn

ik heb geen idee hoe die bril eruitziet, maar ik heb het vermoeden dat het zoiets zal zijn

Ik kan me nu nog niet voorstellen dat ik straks geen bril meer nodig heb.

Wakker worden en meteen goed kunnen zien. Een zonnebril opzetten zonder die te hoeven verwisselen met mijn gewone bril. In de winter een café binnen lopen zonder dat mijn bril beslaat. De wereld niet meer door een kader van een paar vierkante centimeter zien.

Sinds mijn vijftiende heb ik een bril nodig. Dat vond ik verschrikkelijk en in plaats van een bril schafte ik contactlenzen aan. Nog rond mijn zevende wilde ik niets liever dan een bril nodig hebben. Of een beugel, of een gebroken been. Het maakte eigenlijk niet zo veel uit wat, zolang het maar iets bijzonders was. Maar toen ik twee keer zo oud was, wilde ik niets liever dan géén bril nodig hebben. Brillen waren lelijk en suf en stom. Dus die bril kwam mijn neus niet op. Na lang onderhandelen (en doordrammen) mocht ik lenzen in plaats van een bril. Als ik dan de lenzenvloeistof zelf betaalde. Dat had ik er graag voor over!

Sindsdien heb ik een aantal keer gewisseld tussen bril en lenzen. Want die lenzen was ik na een tijdje ook wel zat. In de tussenliggende jaren was er ook heel wat gebeurd op brillengebied. Er was een Specsavers met übergoedkope brillen in het land gearriveerd. En er waren overal opeens heel veel leuke hippe en trendy brillen te koop. Dus wilde ik wel zo’n ding op mijn hoofd.

Later stapte ik weer terug op de lenzen, tot mijn ogen daartegen gingen protesteren. De laatste jaren heb ik het daarom bij de bril moeten laten.

Met alle perikelen van dien.

Ik ben namelijk nogal kritisch op de dingen die aan mijn lichaam komen. Iedereen die ooit met mij is wezen winkelen (wat ik je overigens ten zeerste afraad als je een leuke dag wilt hebben) zal weten dat het niet makkelijk is om iets te vinden wat naar mijn gading is. Vooral niet als het om brillen gaat (en jassen en schoenen en broeken en … ).

Telkens als ik een nieuwe bril nodig had, ging ik de leukste brillenzaken van Utrecht af en kwam ik met lege handen thuis. En telkens weer lukte het dan na een paar maanden tijdens een bezoekje aan mijn ouders op Flakkee om daar wel dé bril te vinden. 

Ik heb daar twee brillen en een zonnebril op sterkte gekocht.

bijna al mijn brillen

bijna al mijn brillen

Daarnaast zijn er natuurlijk de praktische onhandigheden. De bril zat eerst te strak. Daarna te wijd. Eerst scheef naar links. Daarna scheef naar rechts. En als hij na een jaar van bezoekjes aan de opticien eindelijk op de juiste plek zat, liep ik wel een keer tegen de muur aan, waardoor hij weer scheef ging staan. En te wijd. En te strak.

En dan de krassen op de glazen, en vette vingers en al dat soort ongein. Ik zal het hier maar bij laten, maar je ziet, het leven als bijziende is niet zo makkelijk.

Daarom besloot ik, toen ik weer twee keer zo oud was, om daar maar eens een eind aan te maken. Na lang twijfelen en opties bekijken en klinieken afgaan, besloot ik dat ik er klaar voor was en maakte ik een afspraak.

Op dit moment twijfel ik met al mijn twijfelvermogen of ik er ook echt klaar voor ben.

Maar om kwart voor elf loop ik bij de oogkliniek binnen en om kwart voor één zwalk (ik krijg valium!!) ik daar weer naar buiten.

Ik hoop van harte jullie binnenkort weer te ZIEN!

Ik heb de sterke drang om dit te doen altijd weten te bedwingen tot nu toe. En het ging echt heel erg makkelijk!

Ik heb de sterke drang om dit te doen tot nu toe altijd weten te bedwingen.
En het ging echt heel erg makkelijk!
En het was fijn!

4 gedachtes over “Tot ziens

  1. Maarten zegt:

    Spannend hoor Roos, laat weten of het bevalt, Ga ik misschien ook nog eens een keer. Om eerlijk te zijn, die brillen ben ik ook spuugzat.
    Succes!!

  2. kim0396 zegt:

    Ik weet hoe je jezelf voelt, ik ben 17 jaar en draag al zo lang als ik kan herinneren een bril, helaas zal ik mijn ogen in twee keer moeten laten laceren voordat ik van mijn hoge sterktes af ben
    +8 en +6. Wel ben ik erg benieuwd naar jou eind resultaat omdat het mij zelf ook heerlijk lijkt als je wakker word en alles helder is en je niet eerst een moet lopen zoeken naar je bril…
    Groetjes Kim

Reageren? Dat mag.

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s