Wat nergens op lijkt, is echt

Als er één muzieksoort is waar ik niet van houd, dan is het wel jazz. Goed, ik kan best nog wat muzieksoorten opnoemen waar ik niet van houd, maar jazz staat toch wel aardig ver bovenaan. Ik kan er niks mee en word er alleen maar heel nerveus van.

Toch bevond ik me vorige week ineens bij een jazzoptreden.

Hoe had ik dat nou weer voor elkaar gekregen?

Dat kwam zo:

Ik zag dat Jules Deelder in Tivoli kwam optreden. En Jules Deelder, dat is een fenomeen. ‘Nachtburgemeester van Rotterdam’, dichter, voordrachtskunstenaar en schrijver. Ik heb zijn boek Deelder Lacht, waarin zijn ‘zwartste humor gebundeld’ is, gelezen en ik lachte met hem mee. Lees bijvoorbeeld deze zin uit zijn verhaal over een reis naar Duitsland, met zijn Rotterdamse accent in gedachten:

‘Ik stierf intussen van de poen, dus rezen we eerste klas.’

En wat dacht je van zijn antilofzang op Amsterdam?

Jules Deelder, en wel zo dichtbij. Daar moest ik heen. Dus vroeg ik wat mensen of ze mee wilden, en toen die mensen zowaar mee bleken te willen, bestelde ik kaartjes.

Bron afbeelding: Mothership

Bron afbeelding: Mothership

Pas tóen dacht ik eraan dat Jules niet alleen Nachtburgemeester van Rotterdam, dichter, voordrachtskunstenaar en schrijver is, maar ook nog eens jazzmuzikant. En dat hij in de gedaante van De Deeldeliers kwam optreden, zijn jazzband.

En zo gebeurde het dus dat ik me plots bij een jazzoptreden bevond.

Aangezien de muziek mij niet zo aansprak, besloot ik mijn aandacht elders op te vestigen.

Ik keek naar het wonderbaarlijke uiterlijk van de muzikanten. Jules is natuurlijk een opvallende verschijning, met zijn glad achterovergekamde haar, zwarte puntzonnebril en zwarte pak. Hij is ooit zelfs bekroond tot ‘Bestgeklede Nederlander’. De man met de saxofoon deed me denken aan Rod Stewart, met een kapsel dat alle kanten uitstak. Over de drummer en toetsenist valt niet zo veel te vertellen.

Ook het publiek was interessant. De gemiddelde leeftijd lag stukken hoger dan ik gewend ben als ik naar optredens ga: minimaal 45. Oud zeg! De meeste mensen hielden waarschijnlijk wel van jazz en sommigen gingen zelfs een soort van dansen. Nou wil ik niet veel zeggen over de danskunsten van mijn generatie, maar aan de danskunsten van deze generatie heb ik nu ook al wel genoeg worden vuilgemaakt.

Af en toe begon iedereen wild te applaudisseren en juichen, middenin een nummer. Ik had niet in de gaten waar dat dan om ging, maar er was vast iets goeds gebeurd.

Gelukkig heeft Jules nog een korte voordracht gedaan. Er was natuurlijk geen touw aan vast te knopen en of hij dat zelf wel kon, vraag ik me nog steeds af. Hij zong ook een stukje in het Engels, maar niet zonder zijn Rotterdamse accent achterwege te laten. En later speelden ze nog een nummer waar hij af en toe wat kreten door gooide.

Zo al met al was het best vermakelijk.

Hij sloot de avond af met de rake uitspraak ‘Alles eindigt in een punt.’

Beter kan ik het niet zeggen.

.

Reageren? Dat mag.

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s