Ziek, zwak en een driehoekje

Daar zat ik dan. Ziek, zwak en misselijk. Oké, niet misselijk, maar wel ziek en zwak. Heel de dag had ik doorgebracht met wikken en wegen en uiteindelijk had ik mezelf uit de bank gehesen om naar de voorgereden auto te gaan die me naar Vredenbrug zou brengen.

En daar zat ik dan. Ziek en zwak. Maar ik zat wel bij alt-J, voor het concert waar ik al vier maanden naar had uitgekeken. Want ja, je moet er wat voor overhebben als je van muziek houdt. Dat had ik de vorige keer niet. Toen vond ik mijn makreel belangrijker dan alt-J en kwam ik te laat. Ik zag nog maar twee nummers. Maar je moet ook wat overhebben voor lekker eten.

Dit keer had ik er dus wat meer moeite voor gedaan. Nu kende ik de muziek inmiddels ook goed. De vorige keer had ik nog maar één nummer gehoord en dacht ik, daar wil ik weleens gaan bekijken. Nu kende ik de cd uit mijn hoofd – die had ik zelfs gekócht – en dacht ik dat dit misschien wel hét optreden van het jaar zou worden. Dat kon ik gewoon niet missen. Dat wilde ik gewoon niet missen.

Dus ging ik toch. Moe, snotterig en half doof. Wat wel weer handig was, want daardoor werd het rumoer van pratende mensen voor mij afgeschermd. Want praten, dat doen Nederlanders altijd als ze naar optredens gaan. Die betalen niet een paar tientjes om een goede band te zien en te horen, maar die betalen een paar tientjes om biertjes te drinken en bij te praten met hun maten, met een bandje op de achtergrond. Dit keer bleef mij dat gepraat dus bespaard, omdat mijn doofheid dat filterde. Misschien werd daardoor ook wel een deel van de muziek gefilterd, maar die was toch nog hard genoeg om het te kunnen horen.

En ik kon ze ook zien.

Daar zat ik dus. Ziek en zwak bij wat misschien wel hét optreden van het jaar zou worden. Dat bleek het toch niet te zijn. Zoveel moeite en wat kreeg ik daarvoor terug? Goede muziek, dat wel. Maar geen spetterend optreden. Ik had net zo goed thuis op de bank naar de cd kunnen luisteren en naar een plaatje van de muzikanten kunnen kijken. Een beetje meer pit had ik wel van ze verwacht. En zo kort… Na 40 minuten waren ze klaar. Toen kwam er een toegift van twee nummers. En die nummers van alt-J, die zijn niet zo lang. Dat moge wel duidelijk zijn als ik zeg dat ze na 40 minuten al klaar waren. Dus na de toegift waren we zo’n vijf minuten verder en was het concert dus na ruim drie kwartier afgelopen.

We hebben bijna nog langer in de rij gestaan om de jassen op te hangen en weer op te halen. Ik heb er langer over gedaan om te besluiten of ik zou gaan of niet. Ik heb er langer over gedaan om er een blog over te schrijven.

Maar ik zat er wel. Ziek en zwak. Bij dat net-niet-optreden-van-het-jaar.

En ik heb de cd nog.

Reageren? Dat mag.

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s