Jeugdsentiment

Hoewel ik veel van muziek houd, heb ik het fenomeen musical nooit zo begrepen. Al die reclames en acties rondom grote producties, die vaak een uitvoering zijn van bekende verhalen, hebben mij nooit aangetrokken. The Lion King vond ik een prachtige tekenfilm, maar waarom zou ik naar een stel mensen op een podium gaan kijken die zich verkleden als dieren en het verhaal zingend vertellen? En als ik naar Abba of Queen wil luisteren, zet ik wel een cd’tje op (ok, dat is niet helemaal waar, want ik heb geen cd-speler… YouTube ofzo dan).

Zo dacht ik over musicals. Tot ik een reclame zag voor de musical van De Kleine Zeemeermin. Dat raakte bij mij een gevoelige snaar.

Herinneringen.

Jeugdsentiment.

Ik zocht meteen op YouTube. En ja hoor, ik kon nog bijna letterlijk alle liedjes meezingen. De film kwam in 1989 uit dus ik zal zes of zeven geweest zijn toen ik hem zag. Toch weet ik er alles nog van.

Ariel_01

In mijn herinnering is het de eerste film die ik in de bioscoop gezien heb (volgens mijn moeder was dat De Reddertjes, maar daar weet ik niks meer van, dus dat weet ik zo net nog niet). Samen met mijn tante ging ik in Utrecht naar de film en achteraf kreeg ik zelfs de cd (in mijn herinnering kochten we die bij de V&D en dat zal toch zeker ook wel kloppen?!).

Die cd heb ik grijsgedraaid, voor zover dat kan bij een cd. Ik nam hem ook over op een cassettebandje, zodat ik hem op mijn kamer ook met mijn cassetterecorder kon beluisteren. Ik zong alle liedjes mee, en was ervan overtuigd dat ik minstens net zo mooi zong als Ariel.

Misschien zelfs wel mooier.

Het verhaal luisterde ik soms ook weleens, maar zodra Ursula, de gemene heks, aan het woord kwam, spoelde ik door. Zij had zo’n gemene stem, dat vond ik een beetje eng.

Ik had ook een Paniniboek, waarvoor je plaatjes kon sparen. Die kon je in die tijd niet bij de AH krijgen, nee, die moest je gewoon kopen. Ik had maar twee pakjes, want ze waren veel te duur. Maar het boek op zich vond ik al mooi genoeg, zelfs met al die lege witte vierkanten waar bij mij dus geen stickers zaten.

Panini

Goed, na het zien van die reclame dacht ik eigenlijk nog steeds hetzelfde over musicals. Maar voor deze ene wilde ik wel een uitzondering maken.

Jeugdsentiment he.

Dus ging ik op een zaterdag, samen met mijn jeugdvriendin (waar jarenlang de Happymeal-Ursula in de douche had gehangen, en waar ik dus niet zo goed durfde te douchen), naar het Beatrixtheater om de musical te zien. Voor de ingang werden we begroet door een bellenblaasautomaat. Want van die bellen krijg je natuurlijk al een enorm onderwatergevoel.

Binnen kon je allerlei Zeemeerminnenprullaria kopen, waar je minimaal een paar uur voor gewerkt moet hebben om ze te kunnen betalen. Er liepen ook allerlei soorten mensen rond; kleine kinderen, vrouwen van onze leeftijd (ook jeugdsentimentelen?), oudere echtparen. Musicals trekken blijkbaar een gemêleerd publiek.

Na een tijdje mochten we naar binnen en toen begon het spektakel. De musical werd aangekondigd en voorin zag ik de dirigent met zijn stokjes zwaaien.

In het niets.

Want er zat geen orkest.

Ik had niet verwacht dat er live muziek gemaakt zou worden, maar dat een dirigent met een koptelefoon op naar het podium zou gaan staan zwaaien had ik al helemaal niet verwacht.

Hij bleek toch niet zo raar te zijn als ik dacht, want het orkest zat blijkbaar onder het podium.

Tja, waar moet je ze anders kwijt… Maar wel leuk dat ze de muziek ook live maakten, dat wist ik dus niet.

De musical was leuk. De acteurs zongen mooi, het nabootsen van een onderwaterwereld was best goed gelukt en de attributen waren allemaal mooi gemaakt. De liedjes waren helaas af en toe een beetje aangepast, zodat ik in mijn hoofd niet goed kon meezingen. Telkens als ik dacht te weten wat er kwam, kwam er iets anders. Frustrerend voor iemand zoals ik. Maar heel het verhaal was mooi nagespeeld en natuurlijk herkenbaar.

Toch snap ik nog steeds het hele fenomeen musical niet zo, dat is denk ik niet aan mij besteed. Alleen de muziek dan, daar heb ik nog een week mee in mijn hoofd gezeten.

4 gedachtes over “Jeugdsentiment

  1. Nienke van Rossum zegt:

    Zucht.. jeugdsentiment inderdaad. Mijn nichtje had de videoband. Ik heb die film daar ook zo vaak gezien, volgens mij kan ik de meeste liedjes ook nog meezingen, "al die sardientjes, zijn ook mijn vriendjes, jippiejajee!". Mijn nichtje had zelfs een kleine zeemeermin-barbie trouwens.

  2. Lia zegt:

    Je moeder heeft deze keer toch gelijk. We zijn ook naar de reddertjes geweest, toen was je nog zo klein dat je bij de enge gedeeltjes bij mij op schoot kwam zitten.

Reageren? Dat mag.

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s