Plasperikelen

Wie mij een beetje kent, weet dat ik niet alleen een ontzettende koukleum ben, maar ook een enorme zeikerd. Dan bedoel ik niet in de betekenis die van Dale geeft (al zullen sommige mensen daar misschien anders over denken), maar in de letterlijke betekenis. Ik moet namelijk heel vaak plassen. Wat niet erg zou zijn, hoogstens een beetje onhandig, als ik altijd een wc in de buurt zou hebben. Het probleem is echter dat ik vooral moet op momenten dat het eigenlijk niet kan.

In de auto, tijdens een wandeling, in een sprinter. In Marokko gingen we met de bus van Rabat naar Chefchaouen. De reis duurde zo’n zes uur (zonder pauze) en ik moest na vijf minuten al naar de wc. (En ja, ik was van tevoren nog geweest!) Als ik ergens aan het kamperen ben, moet ik ook gemiddeld tien minuten nadat ik helemaal ingepakt in mijn tent en slaapzak lig. Ook op festivals natuurlijk, waar je soms eerst nog een paar minuten moet lopen voor je bij een wc-gebouw bent. Er zijn natuurlijk nog veel meer voorbeelden, maar wat het belangrijkste is: als ik niet kan, moet ik juist. Misschien zit het tussen mijn oren, maar daar komt het in ieder geval niet uit.

Maar nu ben ik natuurlijk wel een beetje aan het van Dale-zeiken. Laat ik de positieve kanten benadrukken: je maakt nog eens iets mee. Ik heb al op de vreemdste momenten en plaatsen geplast, zoals:

  • bovenop een
    vulkaan van ruim 4 km hoog

    Img_4438
  • naast een
    Maya-altaar bovenop een andere vulkaan

    P2120071
  • in de Sahara
    achter een duintje, waar ik plotseling geluid van een aantal quads
    hoorde en er toen achter kwam dat er nog maar één duintje tussen mij en
    de quads in zat

    00659
  • natuurlijk in
    de meest smerige Dixi-hokjes op festivals

    00188
  • de meest
    gefotografeerde wc van de wereld (als dat erbij gezegd wordt, maak
    je natuurlijk ook een foto en voor je het weet is het ook écht de
    meest gefotografeerde wc ter wereld)

    Wcguate

Je zult wel begrijpen: als ik ergens voor het eerst kom, spot ik altijd direct de kortste route naar de wc.

In de trein is het meestal niet erg fijn. Hier zijn meestal niet de schoonste en meest fris ruikende wc’s te vinden, en als je een paar tassen bij je hebt, kun je die ook nooit zo goed kwijt. Daarom betaal ik ook regelmatig 50 cent om op het station naar de wc te gaan. Normaal gesproken zijn dit saaie en klinische wc’s en soms zijn ze zelfs nog smerig ook, ondanks de 50 cent die je betaalt. Maar dit hoeft niet altijd het geval te zijn. Onlangs was ik in Nijmegen. Ik moest vanaf het station nog 15 minuten lopen en dat zou ik natuurlijk niet volhouden. Dus volgde ik het bordje naar de wc. Ergens in een hoekje weggestopt was een deur en ik ging naar binnen. Ik stapte binnen in de geweldigste stations-wc die ik ooit gezien heb. Een man en een vrouw zaten direct achter het hekje bij de ingang. De vrouw zat lekker te breien (met wol en breinaalden ja) en de man was een kruiswoordpuzzel aan het maken. Binnengekomen zag ik dat er allerlei prullaria stonden. Beeldjes, nepboeketjes, schilderijtjes, lampjes. Echte handdoekjes bij de wastafel. Muziekje erbij. Geweldig, of je bij ze in de huiskamer was gekomen. Dit was de eerste keer dat ik het mijn 50 cent waard vond.

Kortom: wacht niet altijd met naar de wc gaan tot je thuis bent, probeer het ook eens ergens anders. Af en toe moet je wat smerigheden doorstaan, maar spannende plasplekjes verrijken je leven!

Een gedachte over “Plasperikelen

Reageren? Dat mag.

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s