(No) match?

match-1091636_1920

‘Match’ was het onderwerp van de mail. Ik schrok ervan. Dat kon toch niet waar zijn? Daar zat ik helemaal niet op te wachten. En ik had toch helemaal niet leuk gedaan die avond? Hoe kon ik dan ooit een match hebben? Gelukkig was de volgende zin: ‘Helaas was er bij jou geen match met een van de deelnemers. Wellicht een volgende keer …?’

OPLUCHTING

Het begon allemaal zo. Tijdens een gezellig oud&nieuw feestje werd het me gevraagd:

                            – Jij bent toch vrijgezel?

                       Hmhm, dat heb je goed gezien.

                                   – Kom je speeddaten?

                  Nee, liever niet.

Een uitleg:

                       – Een vriendin organiseert een alternatieve speeddate.

Dan ga je in verschillende ruimtes steeds iets anders doen, met je speeddate.
Beetje creatief enzo.

Hmm klinkt al iets boeiender dan gewoon. Maar nee, toch liever niet.
Ik heb daar niet zo’n behoefte aan.

Goed, ik zal erover nadenken.

Erg lang dacht ik niet na. Niet lang genoeg en niet hard genoeg in ieder geval. Op de een of andere manier kreeg ik rare gedachtes in mijn hoofd. Rare gedachtes die sommige mensen geweldig zouden vinden.

                   ‘Doe eens gek. Waarom ook niet? Je moet toch openstaan voor nieuwe
dingen, nieuwe ervaringen? Niet gelijk alles afwijzen. Het kan best
grappig zijn. En dit moet je toch ook eens
meegemaakt hebben?

                                                                          Leef!’

                      Dat soort dingen. In mijn hoofd.

(oké, dat laatste woordje eigenlijk niet, maar het had zo gekund)

In sommige gevallen vind ik dat soort gedachten niet eens zo slecht. Als het gaat om leuke dingen bijvoorbeeld. In dit geval wel. Maar toch waren ze er. En deden ze me besluiten om me op te geven.

“Hoi, ik ben Rosanne en ik wil me opgeven voor het speeddate event.” En dat was dat.

Wat miste was: ‘Ik heb eigenlijk geen behoefte aan dates, speeddates en dat soort dingen. Ik sta er niet voor open. Niet voor de dates, niet voor de speed, niet voor de tegenstanders. Ik geef me alleen op omdat ik er misschien maar eens voor open zou moeten staan.’

Dus leek het of ik er heel veel zin in had. En ging ik zaterdag op weg. Samen met mijn huisgenoot. Zij ging mee zonder goed opgelet te hebben waarvoor ze zich had opgegeven. Had ze beter gelezen, dan was ze nooit meegegaan.

We hadden beiden enorm veel zin in deze avond van ons leven.

Na lang wachten, en steeds meer beseffen dat we daar eigenlijk niet zouden moeten zitten, ging het festijn toch beginnen. In ieder kamertje, waar je met een onbekende kerel in mocht, lag een opdracht te wachten. Zodat je elkaar op een leuke (?) manier kon leren kennen.

Voor mij was dit idee de enige reden geweest om er überhaupt over na te denken om mee te doen; je voert één of andere activiteit uit en hoeft dus geen gesprekjes te voeren à la ‘wie ben je, wat doe je, heb je vaker gespeeddatetdt en wat is je passie?’ Dus voerde ik braaf de opdrachten uit. En ging ik geen persoonlijke gesprekken voeren. Een van de kerels vond het nodig om deze code te breken en te vragen wat ik in het dagelijks leven doe. Toen ik het (uit beleefdheid, denk ik) aan hem terugvroeg, begon hij te vertellen over zijn nieuwe uitdaging, die hij net begonnen was.

Ik was blij toen de tijd om was en ik niet meer naar zijn spannende leven hoefde te luisteren.

Na zeven zinnenprikkelende hokjes was het over. Toen stond ik daar met mijn papiertje. Een papier met daarop zeven namen en zeven gapende hokjes.

Sommige mensen kruisen blijkbaar in eerste instantie iedereen aan. Na even nadenken kunnen er eventueel nog een paar doorgekrast worden, die toch niet zo heel leuk leken.

Bij mij, en ook mijn happy huisgenoot, was het andersom. Lege hokjes.

                                         Wie kruis jij aan?

                                 Euhmmm… ik weet het niet…

                                              Misschien… nee…

                                        Of… nee…

                                                Niemand?!

                                Nee joh, geen leeg blaadje inleveren.

                                     Je moet het wel een kans geven.

               Ok, nou, die ene was wel redelijk ok, wel aardig. Doe ik die toch. Zo, hup.

Huisgenoot was nog enthousiaster en wist er zelfs twee aan te kruisen. Spreid je kansen!

En inleveren dat briefje!

En dan toch nog maar even naar het café om wat te drinken. We hadden ten slotte een muntje voor een gratis drankje.

Oh wat jammer, geen plek meer tussen alle andere singles. Dan gaan we wel aan een apart tafeltje zitten. Dan kunnen we alleen niet tof doen en eventueel andere mensen spreken. Jammer.

Hoe langer we er zaten, hoe meer we ons begonnen af te vragen waarom we in godsnaam kruisjes hadden gezet.

Op weg naar huis begonnen we ons nog meer af te vragen waarom we überhaupt meegedaan hadden.

                 WAAROM? Wat hadden we daar nou eigenlijk te zoeken?

                           OH IK HOOP ZO DAT IK NIET GEMAILD WORD!

En uiteindelijk dus de verlossende mail.

       ‘Wellicht een volgende keer …?’

                                     Een volgende keer … ben ik er niet bij.

PS: niks ten nadele van de organisatie en de deelnemers. Dit lag geheel aan ons. Bijna geheel dan.

Een gedachte over “(No) match?

Reageren? Dat mag.

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s