Wintervoorbereidingen

Voor de mensen die mij enigszins kennen is het geen nieuws. Wellicht zijn er ook mensen die het nog niet weten, maar: ik ben een koukleum. En niet zomaar één. Nee, een echte klappertandende kippenvel-koukleum. En niet alleen als het vriest. Ook ’s zomers op de camping met een slaapzak die volgens de verpakking tot drie graden comfortabel moet zijn. Dan heb ik fleecedekens, fleecevesten, pyjamabroeken en dikke sokken bij me. Het liefst zou ik dan ook nog een kacheltje in mijn tent zetten, maar dat is om praktische redenen niet mogelijk. Meer koukleum kan bijna niet.

Toch woon ik in een huis dat uitermate ongeschikt is voor mensen als ik. Grote ramen met enkel glas, een kiertje hier en daar, dikke betonnen muren waar de winterse kou zich in nestelt (en in de zomer zijn ze juist weer warm, terwijl dat wat mij betreft dan weer niet zo nodig hoeft). Deze woning bevindt zich ook nog eens op de bovenverdieping van een flat, op de hoek. Dus wordt er ook geen burenwarmte gevangen. Vorige winter was mijn gordijn aan mijn raam vastgevroren! Niet geschikt voor koukleumen dus. En ik woon daar.

Er zijn dus wat middelen nodig om mijn leven in de winter enigszins dragelijk te maken. Ik heb bijvoorbeeld lekker warme dikke sloffen. Op bed heb ik twee dekbedden, twee fleecedekens, een pyjama en een kruik. Die kruik is een beetje ouderwets en het warmt maar ongeveer 30 vierkante centimeter van mijn bed op. Dus moet ik kiezen: ga ik voor koude tenen, koude knieën, of een koude kont. Vorige week leek ik daarvoor de oplossing gevonden te hebben. Mijn ouders hadden nog een elektrische deken over die ze zelf niet meer gebruiken. Hoewel deze uitvinding al in de vorige eeuw gedaan is, is het voor mij iets compleet nieuws. En het lijkt me best fijn. Dus ging ik gisteren vol goede moed de deken installeren. Dit is best simpel: je legt hem gewoon op je matras. Daaroverheen komen dan de molton en het laken. In mijn geval is dat meer werk dan je zou verwachten, omdat ik een hoogslaper heb. En dat is nou eenmaal minder praktisch bij dit soort werkzaamheden. Ik deed er dus even over, maar het is gelukt (toen ik hiermee klaar was had ik het trouwens wel warm, dus in die zin heeft de deken al wel gewerkt). Als alles klaar is steek je de stekker in het stopcontact en gaat de deken opwarmen. Dat dacht ik tenminste. Maar er gebeurde helemaal niks. Ook niet na vijf minuten, een half uur, op stand drie. Geen warmte. Hij is blijkbaar kapot. Of gunt mij geen lekker warm bedje. Na al die moeite bedacht ik me dat ik misschien het testen en de installatie in omgekeerde volgorde had moeten uitkeren. Al doende leert men. Nu ligt er in mijn bed dus een elektrische deken die niet werkt en komt daar toch ook maar weer de ouderwetse kruik bij.

Ook in de woonkamer heb ik het niet altijd warm. Daar lig ik vaak op de bank met een fleecedekentje. Maar zo’n dekentje kan voor een hoop ongemak zorgen. Hij glijdt van je af als je beweegt, je krijgt koude armen als je een kopje thee wil pakken, een boek wil lezen of de afstandsbediening van de tv wil gebruiken. Daarom is er ook de Snuggie uitgevonden. Niet elektrisch, wel heel erg handig, in allerlei situaties.

Deze heb ik dus nog niet, maar zou mijn winters een stuk comfortabeler maken.

 

Oh ja, ik ben bijna jarig.

 

3 gedachtes over “Wintervoorbereidingen

Reageren? Dat mag.

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s