Niet voor vegetariers

Het is stil in de straten van Youssoufia, onze wijk in Rabat. Maandag kwam er nog schapengeblaat vanuit alle kanten, gisteren zijn ze allemaal geslacht. We waren allemaal vroeg opgestaan voor de slachtpartij, maar het wachten was op de koning. Zodra hij zijn schaap geslacht had, mocht de rest van het land aan de slag. Tijdens de voorbereiding begon het hard te regenen, maar een gedeelte van het dakterras was afgedekt met dekens, dus dat hinderde niet.

De vader des huizes sneed met een scherp mes de keel van het schaap door, en zodra het dood was begonnen de mannen des huizes het schaap te villen en ontdoen van ingewanden. Twee uur later lagen de spiesjes met stukjes maag en lever al op de borden. Hoewel iedereen bleef aandringen, lukte het me toch om er niet van te hoeven eten. Ook ’s avonds stond er weer een groot bord met allerlei ingewanden op het menu, ik kreeg een stukje kip. Ik weet niet hoe lang er nog schapenvlees gegeten gaat worden, maar het zal in ieder geval genoeg voor een aantal dagen zijn. Tot zover de schapen…

 

In het weekend zijn we naar Tangier geweest, het was een erg leuk weekend. Hoewel het ’s avonds in het hotel erg koud was (met drie dekens kreeg ik het net warm genoeg om te slapen), hebben we verder wel geluk gehad met het weer. Niet veel zon maar ook geen regen. Een aantal dingen die we wilden zien was helaas gesloten, maar voor de rest hebben we ons wel vermaakt. Tangier heeft een mooie mix van Spaans aandoende huizen en Marokkaanse elementen. De mannen zijn wel erg vervelend, ze slingeren af en toe niet al te aardige dingen naar de hoofden van onschuldige toeristjes.

Maar het meest indrukwekkend was wel de terugreis. Omdat we niet wisten hoe laat de trein zou vertrekken, besloten we om gewoon maar naar het station te gaan. Mochten we net een trein gemist hebben, dan zouden we tussendoor nog wel even naar het strand kunnen gaan. Dit bleek een naieve gedachte, zo vlak voor de Aid. Iedereen wil dan namelijk naar zijn familie en het leek wel of de inwoners van Tangier alleen familie buiten Tangier hebben. Heel het stationsplein stond vol met mensen, met grote koffers. Er zat niks anders op dan erbij te gaan staan, we moesten toch terug naar Rabat. Er waren dranghekken geplaatst, maar deze leken meer bedoeld om mensen tegen te houden, dan om paden richting de ingang te vormen. We hebben het lang weten te ontwijken, maar op een gegeven moment moesten ook wij over een hek heen klimmen. Maar ach, we hadden het al verschillende oude vrouwtjes en vrouwen met baby op de rug zien doen, dus voor ons jonge meiden was dit natuurlijk geen probleem.

Na ongeveer twee uur hadden we eindelijk een stuk van zo’n 20 meter overgestoken (het kan ook 10 of 50 meter zijn, mijn meterinschattingsvermogen is ongeveer nul; het was in ieder geval een klein stuk voor twee uur) en waren we in de stationshal. Hier was het avontuur nog niet ten einde, want de deuren naar de perrons waren gesloten, dus moesten we nu met alle reislustige mensen in de stationshal nog anderhalf uur wachten tot de trein zou vertrekken. In het begin was het ok, maar op het moment dat de deur even openging (en gelijk weer dicht, maar dat leek minder interessant) begon iedereen te duwen. Zo bevond ik me de laatste 20 minuten plotseling in een iets minder comfortabele positie. Toen de deuren eindelijk open gingen, was het duwen en trekken geblazen om op het perron te komen en daarna rennen om een plekje in de trein te bemachtigen. Gelukkig konden wij allemaal zitten.

Tijdens het wachten voor en in het station brak er af en toe ruzie uit. We hebben een heuse ‘girlfight’ gezien met vrouwen die elkaar stonden te bespugen. Hoewel de massa soms wat beangstigend over kon komen, met veel geduw en gejoel, was iedereen individueel erg aardig. Mensen hielpen elkaar allemaal om over de hekken heen te komen en ook de koffers bleven veelal bij de eigenaars. Al met al deed het me allemaal het meest aan Lowlands denken. Een grote menigte, met zijn allen wachten tot de deur opengaat, en af en toe joelen als iemand denkt dat er iets staat te gebeuren. Helaas was het in dit geval niet voor een leuk festival, maar gewoon voor een lange treinreis…

 

Een gedachte over “Niet voor vegetariers

  1. Yvon zegt:

    Valt me toch van je tegen hoor roos, dat je niets van dat schaap geprobeerd hebt! Ben je het participerende gedeelte van participerende observatie nu al verleerd? 😉
    Moest inderdaad ook gelijk aan lowlands denken bij het plein vol met mensen en dranghekken en duwen zodra men denkt dat er iets gebeurt. Heb je toch weer een leuke verhaal aan over gehouden 🙂 Succes nog, liefs!

Reageren? Dat mag.

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s