Spanning en sensatie

Vorige week zijn we weer eens op ‘avontuur’ geweest. In mijn Lonely Planet had ik gelezen over ‘Lac Sidi Bourhaba’, een beautiful freshwater lake vlakbij Kenitra, een stadje niet ver van Rabat. Omdat we een paar weekenden achter elkaar in Rabat gebleven waren en ook voor dit weekend geen reis gepland hadden, leek het me een goed idee om op zondag hier naartoe te gaan. Het is een half uur met de trein naar Kenitra en dan nog een eindje met de taxi, goed voor een dagje uit dus. Toen ik onze gastmoeder en -zus vertelde over onze plannen, vonden ze dit een uitermate goede keuze, omdat het meer heel mooi is. Toen ik ze echter vroeg hoe we er het beste konden komen en ze erachter kwamen dat er geen jongens meegingen, sloeg hun mening compleet om (is dat een correcte uitdrukking?). Alleen drie meiden? Geen jongens? Maar dat is toch gevaarlijk!? En jullie kennen de weg niet (als ik nooit een onbekende weg in zou slaan, zou ik toch zeker nooit ergens komen? dan zou ik hier nu ook niet zijn). Wij hadden helemaal geen zin in een stel patriarchale gastbroeders die ons zouden vergezellen op onze reis, we wilden rustig op ons gemak van het meer en de rust genieten. En zélf op avontuur gaan.

Nadat gastmoeder ’s ochtends Abdel nog wakker had gemaakt om te vragen of hij meeging (antwoord: hmmm ik weet de weg niet, ben moe, wil slapen, zzz…) zijn we toch met zijn drieen op pad gegaan. Spanning en sensatie! We hadden (zoals verwacht) geen enkel probleem om bij het meer te komen en rondom het meer zaten overal gezinnen. De meesten waren tajines aan het bereiden of eten. Met zoveel mensen in de buurt lijkt het me sterk dat we aangevallen zouden worden.

Het is hier blijkbaar niet erg gebruikelijk dat meisjes/vrouwen alleen, zonder mannelijke begeleiding, op pad gaan. Boodschappen doen, werken en op familiebezoek ok, maar als het verder weg is gaat dat niet zomaar. Dus zijn de vrouwen niks gewend en durven ze ook niks. Of het overal zo is weet ik niet, ik zal niet generaliseren, maar in onze familie lijkt het in ieder geval wel zo te zijn. Ik had namelijk een van de zussen gevraagd of ze mee wilde, zij is net zo oud als ik. Ze vond het een leuk idee, omdat ze het meer super vindt, maar toen ze hoorde dat er geen jongens meegingen durfde ze niet. Toch jammer.

Het meer was overigens wel mooi. Het schijnt een paradijs te zijn voor vogelspotters, omdat het een tussenstop is voor duizenden vogels die reizen tussen Europa en Sub-Sahara Afrika (zegt mijn Lonely Planet ook weer). Ik heb veel vogels gezien, maar voor mij is een eend een eend en een meeuw een meeuw (oftewel; ik ken de verschillen tussen allerlei verschillende soorten vogels niet). De vogels waren ook tever weg om zonder verrekijker goed te kunnen onderscheiden.

Al met al was het een leuke dag, en dankzij alle waarschuwingen toch een beetje avontuurlijk.

(Ik heb wat nieuwe foto’s op mijn fotosite geplaatst, dusssss kijken allemaal!)

Reageren? Dat mag.

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s