Het dagelijks leven in Rabat

Zoals jullie misschien wel begrijpen, is het hier in Marokko niet alleen maar leuke reisjes maken wat de klok slaat. Ik heb hier ook een soort van dagelijks leven, daar heb ik nog niets over verteld. In dat dagelijks leven is nog steeds mijn eerste bericht van toepassing: mange, mange! ook wel: koeli, koeli in Marokkaans. De gastfamilie is erg bang dat ik niet genoeg te eten krijg, want ze zeggen voortdurend dat ik moet eten. Ik dacht een tactiek bedacht te hebben door te zorgen dat ik continu een stukje brood in mijn hand houd. Maar dat werkt niet; zelfs als ik mijn mond vol heb wijzen ze me erop dat ik moet eten, het liefst drie verschillende dingen tegelijk. Ik ben dus constant op mijn hoede tijdens het eten, wat het niet echt een relaxte bezigheid maakt. Gelukkig is het eten bijna altijd erg lekker.

De familie waar ik bij woon is erg groot, er is een vader en een moeder en die hebben negen kinderen, waarvan er zes in huis wonen. Er zijn vier dochters, eentje is getrouwd en woont een paar straten verderop en de andere drie wonen hier in huis. Er zijn vijf zoons, eentje woont in Noorwegen en is daar getrouwd, een ander is ook getrouwd en woont een eindje buiten Rabat. Een andere zoon is getrouwd en woont samen met zijn vrouw en twee zoontjes hier in huis en ook de andere twee zoons wonen hier. Zoals je zult begrijpen, heeft het een tijdje geduurd voordat ik helemaal doorhad wie wie is, vooral als je weet dat ze ook nog eens allemaal op elkaar lijken. Hajar is de jongste van de kinderen, zij was gisteren jarig en is, net als ik, 25 geworden. Maggie en ik hadden als verrassing een sjaal voor haar gekocht en een taart. Toen we de taart gingen eten waren Ilias (het ADHD-zoontje waarvan ik al eerder een foto heb geplaatst) en de baby, Mohammed Amin, in net pak gestoken, want het was tenslotte feest!

Ilias is enorm druk. Hij heeft een superlief smoeltje en kan heel onschuldig kijken, maar ondertussen haalt hij constant kattekwaad uit. In het begin lukte het me nog aardig om hem naar me te laten luisteren, maar inmiddels heeft hij wel door dat ik hem niet sla als ik boos word, dus is hij me aardig aan het uittesten. Als hij iets gedaan wil krijgen zet hij zijn pruillipje op en gaat `huilen` maar daar trap ik mooi niet in!

De buurt waarin ik woon ligt in het noordoosten van Rabat (denk ik tenminste) en is een erg dichtbevolkte buurt. In heel Marokko is veel werkloosheid, omdat het grootste gedeelte van de bevolking onder de 30 is. In onze wijk is dit goed te merken aan de groepjes jongens die heel de dag overal op straat rondhangen. Wat ik soms wel vervelend vind, omdat het een natuurlijke behoefte lijkt te zijn voor die jongens om westerse (en misschien ook Marokkaanse) meisjes na te roepen. Na zes weken word ik nog steeds welkom geheten in Marokko en verschillende jongens/mannen hebben me al verteld dat ze van me houden. Zelfs op een dag dat ik superchagrijnig was en ik niet mijn allervrolijkste gezicht op had gezet (het `als blikken konden doden`-soort van gezicht) zagen verschillende mannelijke personen dit nog als een uitnodiging om me aan te spreken. Dat maakte mijn bui er natuurlijk niet beter op…

Het contact met de familie verloopt soms wat moeizaam maar het gaat wel steeds beter. Mijn Frans is wel wat vooruit gegaan inmiddels, veel woorden die ik vergeten was zijn weer boven gekomen. Af en toe gooi ik er wat Arabische of Marokkaanse woorden tussendoor en dan vinden ze me allemaal geweldig.

Verder heb ik het ook best getroffen qua luxe in het huis. Ik had mijn eigen kamer, nu deel ik hem met Maggie, het Amerikaanse meisje. We hebben twee `normale` wc`s in huis (de `originele` wc`s hier zijn een gat in de grond met twee verhogingen om je voeten op te zetten, ook wel in Frankrijk te vinden), een douche MET warm water, een wasmachine en een computer met internet. Ter vergelijking de situatie van een van de andere meiden: ze slaapt in de woonkamer samen met zus, oma en eventuele bezoekers, ze heeft alleen een Marokkaanse wc in huis, geen douche, geen wasmachine en geen computer/internet. Op die manier kosten veel dingen toch behoorlijk wat meer tijd en ik ben dus best blij met mijn huis.

Ohja, natuurlijk wordt iedere nacht tussen vijf en zes uur de bevolking opgeroepen tot het gebed; `Allahu Akbar!` Gelukkig slaag ik er soms in om er doorheen te slapen.

(ik kon de foto niet omdraaien:)

2 gedachtes over “Het dagelijks leven in Rabat

Reageren? Dat mag.

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s