De Eupense wildernis




Gisteren heb ik een dagje natuur gehad. Via een organisatie die internationale studenten de kans wil geven meer van België te zien dan alleen Antwerpen, gingen Brigitte en ik mee met een reisje naar Eupen. Dit is een stadje in het Duitssprekende gedeelte van België (ja dat bestaat ook) en ligt niet zo ver van het drielandenpunt (waar Nederland, België en Duitsland bij elkaar komen) vandaan. Dit is dus wel een eindje rijden van Antwerpen vandaan, dus we vertrokken al om half 9. Het vertrekpunt was vanaf de campus in het zuiden van Antwerpen, waarvoor we eerst al een half uur met de bus moesten. Dat was dus vroeg opstaan en na een avondje gezellig eten met wijntjes erbij kan dat erg zwaar zijn! Maar we waren op tijd. Helaas een paar anderen niet, waardoor we pas om 9 uur vertrokken (op zulk soort momenten denk ik meteen verlangend aan dat halve uur extra dat ik op mijn bed had kunnen liggen).
Maar goed, na zo’n 2 uur rijden waren we dan in Eupen aangekomen. Dit stadje is in de Tweede Wereldoorlog niet gebombardeerd omdat het niet belangrijk was of een strategisch punt was, dus er stonden nog erg veel oude gebouwen. We kregen een rondleiding van een gids, die van alles wist te vertellen over de verschillende soorten stenen die in de huizen gebruikt waren en over de textielhandel die hier vroeger erg belangrijk was. Best interessant sommige dingen, maar vooral haar accent vond ik leuk om naar te luisteren. Engels met een typisch Duits accent (denk aan de Duitsers uit ‘Allo ‘Allo), zo grappig!
Na deze rondleiding die ongeveer een uur duurde en waarbij we steeds hetzelfde kleine rondje van de stad doorliepen, iedere keer bij een ander gebouw stilstaand, gingen we met de bus naar een stuwmeer een eindje buiten de stad. Hier gingen we eerst lunchen, om ons voor te bereiden op de lange wandeltocht die we voor de boeg hadden. Het stuwmeer is bestemd voor drinkwater en wij gingen er omheen lopen. De afstand was ongeveer 16 kilometer. Een groot gedeelte was gelukkig asfaltweg, waardoor het goed te doen was. Op een gegeven moment bedacht onze ‘gids’ (die een ongedetailleerd kaartje uitgeprint was en nog niet eerder hier geweest was) dat we naar beneden moesten. We zouden dan direct naast het water lopen, maar het sneed een enorm stuk af van de asfaltweg. Halfin de weg naar beneden werd er van de ene kant geroepen dat we niet naar beneden moesten en van de andere kant van wel. Eerst bleef ik maar in het midden staan maar zo kom je ook niet ver, dus ik besloot om maar naar beneden te gaan. Het avontuur tegemoet!
Eerst was er geen probleem, ik was alleen bang dat ik zou uitglijden, door de af en toe vallende regen kon het weleens glad zijn. Dit viel gelukkig alles mee. Op een gegeven moment begon het echter weer te regenen en niet zo’n beetje ook. Af en toe had ik mijn paraplu op, maar als je ook nog een beetje op je evenwicht moet letten en hij door de wind soms omhoog klapt is dit niet erg handig, dus ik klapte hem vaak weer snel in. Helaas stond er ook niet op de kaart dat er omgevallen bomen lagen, dit bleek wel zo te zijn. In de stromende regen klimmen dus, en dan ook nog vlak naast het meer wat vast erg koud is als je erin valt. Maar na een tijdje viel het gelukkig weer mee en konden we normaal lopen. Ondanks het weer was het wel erg mooi. En we waren eerder dan de anderen, dus het was inderdaad een kortere weg. Maar ook een nattere! Na ongeveer drie uur lopen door veel regen (en heel af en toe een zonnestraaltje) waren we weer terug bij de bus. Met mijn vermoeide benen en natte broek was ik erg blij dat ik weer kon zitten. En twee uur lang niet op hoefde te staan.
Ik kreeg in deze omgeving wel een beetje een vakantiegevoel, omdat het er zo anders uitziet dan Nederland. Heuvelachtig en bossen. Voor veel anderen was dit echter nog steeds vlak, omdat ze échte heuvels en bergen gewend zijn. Na terugkomst lekker pizzaatje gegeten, even onder de warme douche gestaan en toen was ik om half 11 zo moe dat ik maar lekker mijn bedje in gedoken ben!

4 gedachtes over “De Eupense wildernis

  1. Derk zegt:

    Wow, wat tof! Maar dat is natuurlijk een peuleschil voor jou, aangezien je gewend bent een die vulkaan in guatamala van 53 duizend kilometer ofzoiets te beklimmen (ik kon de precieze hoogte zo snel niet terugvinden op je guatamala site). Goed bezig Roos, ga zo door!

  2. Anonymous zegt:

    Klinkt goed Roos en leuke stukjes schrijf je inderdaad! Leuk om te lezen wat je daar allemaal uitspookt! Liefs en succes met je onderzoek! Bo

  3. Simone zegt:

    AAH! Dit avontuur past inderdaad in je top 5 lijstje avontuurlijke beklimmingen, waar de Tajamulco (niet 53 duizend km hoog derk, maar een bescheiden 4km) uiteraard nog steeds op 1 staat!trouwens als ik bij google tajamulco intik, staat bovenaan mijn eigen foto site (www.pbase.com/sillysimmy) bij jou ook?liefs

Reageren? Dat mag.

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s