Sportief, of toch niet zo? (of hoe maak je van geen belevenissen toch een lang verhaal)


Gisteravond werd ik door een kotgenootje gevraagd of ik zin had om morgen (vandaag dus) mee te gaan badmintonnen. Rackets kon je daar wel krijgen en het maakte ook niet uit welke schoenen ik aan zou doen, dus dat ik geen sportschoenen bij me heb was geen probleem. Dus ik heb me heel de dag zitten voorbereiden, want sporten… tja, dat is niet echt mijn ding. En badminton heb ik wel een aantal jaren gedaan, maar dat is ook al wel een aantal jaren geleden. Voor we weggingen werd me al verteld dat de anderen er ook niet goed in waren, dus dat scheelde al weer wat. We waren met zijn vieren en om een uur of acht gingen we weg. Het was een paar straten verderop dus in vijf minuutjes lopen waren we er wel. Ik verwachtte een mooie sporthal waar het druk zou zijn met allemaal hard sportende en vooral zwetende mensen. Maar niets was minder waar. We kwamen in een oude sporthal waar niemand was, behalve een meisje dat daar alleen zat. De anderen dachten dat haar verkering uit zou zijn, omdat ze er normaal gesproken altijd met haar vriendje zat. Er waren drie banen en de rackets en ‘pluimpjes’ konden we zelf pakken. Daar gingen we dan, met zijn vieren. Ik bleek helemaal niet zo slecht te zijn, want ik kon nog best hard slaan. Mijn team won dan ook iedere keer 🙂
Na een klein uurtje moesten we uitrusten en wat water drinken. Ik dacht dat we wel weer verder zouden gaan, maar de rest vond het al wel weer genoeg! Dus gingen we maar weer naar huis. Toen had ik op zijn minst wel verwacht dat we nog ergens een pintje zouden gaan drinken (of naar een frietkot zouden gaan, hopende op een spannend verhaal daar ;)) maar nee, zelfs dat gebeurde niet. Terug in huis scheidden onze wegen zich weer. Maar… misschien gaan we volgende week wel weer. En dan kan ik misschien wel gaan proberen ze zo ver te krijgen wel een pintje te gaan doen. Verder was het wel gezellig hoor! 🙂

Tot het volgende spannende verhaal maar weer…

Oh ja, ik heb hier ook een telefoonnummer: 0032476901749. Altijd handig om te weten dacht ik zo.

6 gedachtes over “Sportief, of toch niet zo? (of hoe maak je van geen belevenissen toch een lang verhaal)

  1. Anonymous zegt:

    Wow, wat sportief! Misschien moet je maar op eigen houtje gaan hardlopen en opdrukken, net als Loes, want dit schiet niet echt op zo te zien.Friet eten na het sporten helpt natuurlijk ook niet, dus dat is helemaal niet stom dat ze dat niet gingen doen Roos. Veel sportplezier nog,Derk

  2. marijn zegt:

    Wauw, en wij zitten hier maar een beetje in dat saaie Nederland. Gelukkig kunnen we meegenieten met je avonturen. En vergeet niet dat patat van die dikke zijn en friet gewone dunne he, of andersom.Groeten!marijnPS. Status Groatjes: Alweer een isolatieplaat op maat gezaagd.

  3. Anonymous zegt:

    Hoi Rosanne, ik zit te beven op mijn stoel, wat een (ont)spanning.Heeft Aron mmer spanning met zijn niet te winnen race op de ps 2.Groetjes

  4. Maarten zegt:

    Rosanne,Meisje meisje toch, het is voor ons op Flakkee al zo moeilijk te verwerken dat jij steeds maar weer naar die verre landen gaat, en dan ga je ook nog dit soort spannende verhalen zomaar op het world wide web zetten. Ik hoop dat niet teveel mensen dit lezen, anders kan je je nooit meer op Flakkee vertonen. En denk ook eens aan je ouders…….., uiteraard kunnen die altijd binnen de familie een praatgroep oprichten, maar toch.( stiekem hoop ik toch dat je doorgaat met het beschrijven van je avonturen, want ze zijn natuurlijk wel spannend! maar dat moet je niet verder vertellen)Hartelijke groeten van een bezorgde oom.

Reageren? Dat mag.

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s