Cuatro semanas mas

Hier weer eens een berichtje van mij. Vorige week zijn we naar Panajachel geweest, alle studenten kwamen daar bij elkaar, zodat we elkaar weer ons konden zien en spreken. We werden in groepjes ingedeeld zodat we konden bespreken hoe het bij iedereen ging. Iedereen had leuke verhalen, en het was best gezellig. ’s Avonds zijn we uitgegaan maar ook hier was er niet veel aan. Waarom draaien ze hier geen leuke muziek??? Volgens mij houden ze daar niet van ofzo. Ons buurmeisje draait ook altijd van die verschrikkelijke muziek. Helaas denkt ze dat heel de buurt ervan wil meegenieten en ook nog dat we het fijn vinden als zij mee’zingt’. Ze heeft geloof ik niet door dat wij er niet zo van genieten, en dat ze eigenlijk helemaal niet kan zingen. Jammer hoor…
Mijn onderzoek gaat nu wel redelijk, deze week heb ik weer drie interviews gehad. Gaat de goede kant op, al hadden het er eigenlijk al veel meer moeten zijn. Maar goed, anders ga ik volgend jaar gewoon weer! 😉 Donderdag zijn we met Tita en Felipe, onze gastouders, naar een ander dorpje geweest, om een paar muziekmakende mensen te bezoeken. Dit dorpje was veel armer dan het onze en ze hadden hier denk ik ook nog minder vaak blanke mensen gezien. We werden aangestaard, of we marsmannetjes waren. Bij het huisje waar we naartoe gingen liepen ook heel veel kindjes rond. Wij waren heel interessant voor ze en dat bleven we de hele tijd dat we daar waren. Wat ze ook heel grappig vonden, was proberen ons aan te raken en dan snel weer weglopen. En giechelen daarna, want dat is natuurlijk wel iets heel leuks! Ook voor de volwassenen waren we trouwens een bezienswaardigheid, die vonden het niet erg om net zo te kijken als kleine kinderen kunnen doen. Maar goed, wij zijn dan ook heel leuk om te zien natuurlijk, dat wordt hier alleen maar bevestigd 😉
Sommige kindjes zagen er wel heel slecht uit. Met van die slappe haren die voor hun ogen hangen en een meisje zag heel bleek. Heel raar om zulke armoede te zien. Dat ben je in Nederland echt niet gewend. De muziek die gespeeld werd was niet zo heel mooi, maar voor de rest was het wel heel gaaf dat we daar geweest zijn.
Vrijdag hebben we ook weer een leuk uitje gemaakt. Felipe nam ons, als een echte gids, mee op een bergtocht. We kwamen eerst bij een grot waar Maya-rituelen uitgevoerd worden. Nu was er niemand dus wij konden naar binnen. Het was maar een kleine grot en we moesten er ook in kruipen, maar wel leuk. Felipe denkt volgens mij ook dat wij alles voor de foto’s doen. Of de studenten van vorig jaar zo waren of dat hij het zelf gewoon leuk vindt, weet ik niet, maar het is wel grappig. Ik had al eerder een keer dat ik een foto ging maken van de voortuin, en toen ging hij de fontein speciaal daarvoor aanzetten. Nu had hij ook weer allemaal ideeen waar we konden gaan staan om een mooie foto te maken. Ook had hij kaarsjes meegenomen voor in de grot omdat je dan mooiere foto’s krijgt dan met licht van een zaklamp. Wel grappig! Na de grot gingen we verder de berg op. Dit was weer en heel eind klimmen maar ook wel weer in een mooie omgeving. Heel de berg was bedekt met een bos, dus we liepen tussen de bomen en planten door, met de zon die door de takken heen scheen, heel mooi. Vanaf de top konden we uitkijken over heel het dorp, dat was ook een heel mooi gezicht. De terugweg was wel lastig, die ging namelijk erg steil. Gelukkig had Felipe zijn grote kapmes bij zich (dus ik hoefde die van mooie van mij niet mee te nemen ;)) waar hij mooie wandelstokken mee kon afhakken, anders waren we wel tien keer naar beneden gegleden. Toen we weer beneden waren aangekomen stond Tita daar op ons te wachten met de auto en reden we weer een eindje. Erg comfortabel hoor, achterin de pick-up op onverharde hobbelwegen. Dan word je goed door elkaar geschud.
We stopten ergens waar je over bijna heel het meer van Atitlan uit kon kijken. Ook van bovenaf is het een supermooi meer. Het mooiste meer dat ik ooit gezien heb. Ook het enige geloof ik dus zoveel zegt dat niet, maar toch zijn heel veel mensen het met me eens. Je kon de dorpjes zien die aan het meer liggen en de bergen er omheen. Er zweefden ook grote roofvogels boven rond, heel gaaf. Helaas was ik zo dom om een vol fotorolletje mee te nemen in plaats van een lege 😦 Ik heb natuurlijk zelf de herinnering in mijn hoofd, maar ik had er toch wel hele mooie foto’s kunnen maken.
Zo, weer even genoeg. Nog maar 4 weken, dan kom ik jullie weer in levenden lijve vervelen! 🙂

3 gedachtes over “Cuatro semanas mas

  1. fam. Paasse zegt:

    4 weken nog maar???? moeten we ons alvast weer eens voor gaan bereiden op je terugkomst. we hopen dat niet al het moois van je afgekeken is. een dikke kus van Lisa en Aron groetjes van de rest.

  2. bootje zegt:

    Hej die Roos,ik denk niet dat je de mensen gaat vervelen hoor als je terug bent!! Niet zo gek doen…:P Maar jammer dat je een vol fotorolletje mee had genomen, oenie!! Volgende keer eerst nadenken he!!;) Heel veel plezier daar nog en heel veel liefs uit Uppsala! Dikke kus

Reageren? Dat mag.

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s